ROOTSTIME cd reviews

ARCHIEF - OKTOBER 2006 - NOVEMBER 2006 - DECEMBER 2006 - JANUARI 2007


 

 



ADAM KLEIN
DISTANT MUSIC
Website: www.adam-klein.com
www.myspace.com/adamkleinmusic
Email: adam@adam-klein.com
Label: Broken Hill Songs / Cowboy Angel Music
www.cdbaby.com/cd/adamklein

 

Singer-songwriter Adam Klein groeide op in Athens, GA., maar op oudere leeftijd maakte hij op vrijwillige basis deel uit van de aanwezige vredesmacht in Verenigde Staten, Australië en Afrika. Zelf ben ik totaal in de ban van de prachtige verhalen, zijn reisverhalen, die je langzaam maar zeker betoveren. Dit soort ervaringen leiden tot mooie spannende maar ook oprechte verhalen. Mooie akoestische luisterliedjes met een beetje folk en een beetje country die opvallen door de subtiele en afwisselende instrumentatie, door de treffende productie van de van Uncle Tupelo, Son Volt en Drive-By Truckers bekende David Barbe, maar vooral door de indringende wijze waarop Adam Klein zijn songs vertolkt. Met een stem die droevig en warm tegelijk is, schrijft hij de prachtigste poëtische verhalen op zijn debuutalbum, "Distant Music". Zijn liedjes gaan naast zijn reisverhalen over de liefde en het verlies, zoals in "Lonesome And Aching" en "River Blues" waar de eenzaamheid niet ver zoek is. De instrumentatie op dit album is zeer smaakvol ingevuld met nergens teveel noten of achtergrondgeluiden is er bewust ruimte gelaten voor de verbeelding. De band van Klein (gitaar en mondharmonica) bestaat uit producer David Barbe (piano, wurlitzer), William Tonks (gitaar, dobro), John Neff (pedal steel), David Blackmon (viool), Clay Leverett en Siobhan Glennon zorgen voor de backing vocals. Door het gehele album is op een magistrale wijze het gevoel van zijn kijk op het leven te horen in zijn muziek en zijn charmante voordracht. De teksten op Klein's album zijn buitengewoon intens en persoonlijk, toch zijn ze niet altijd heel zwaar maar bij vlagen ook hoopvol. Op het eerste gehoor is "Distant Musical" heel fraai maar na meerdere luisterbeurten groeit de plaat telkens weer en ondek je in deze jonge man wel degelijk een zeer groot talent die van meester verhalenverteller. Waar nodig stript hij een liedje van alle overdaad en brengt hij hem puur, met een zeldzame oprechtheid en intensiteit zoals je in de hedendaagse muziek weinig nog hoort. "Distant Music" is vooralsnog een obscure in eigen beheer uitgebrachte plaat, maar Adam Klein herbergt genoeg kwaliteit om uit te groeien tot één van de smaakmakers in het genre. Subliem!




ERIC BIBB
DIAMOND DAYS
Website: www.ericbibb.com
www.myspace.com/ericbibb
Label : Telarc
www.telarc.com
Distr.: Codaex
Email: be@codaex.com

 

De Bibbs zijn geworteld in een jarenlange traditie van vooroorlogse blues, spirituele gospel en authentieke folksongs. Zo vader, zo zoon, Eric Bibb kreeg zelfs op z’n 11e gitaarles van Bob Dylan, die vertelde hem om het vooral simpel te houden, dat doet hij dus nog steeds. Met een mix van blues, country, folk en jazz is Eric Bibb één van de grote namen van de nieuwe generatie akoestische Delta Bues artiesten en volgens ons mag deze zanger/gitarist tot de top van de countryblues-revival worden gerekend, samen met artiesten als Keb Mo, Corey Harris en Guy Davis. De liefde voor de muziek moet hij van zijn vader folk-zanger Leon Bibb hebben gekregen, uit diens kennissenkring leerde hij Pete Seeger en Bob Dylan kennen. Eric Bibb is niet alleen de meest productieve van zijn generatie countrybluesartiesten, hij doet het de laatste tijd opvallend vaak in combinatie met anderen. Bracht hij in 2002 het album "A Family Affair" uit met zijn vader, folkzinger Leon Bibb, gevolgd door "Sisters & Brothers" (2003) van het prachtige trio Eric Bibb, Rory Block en Maria Muldaur, in 2004 "Friends" waarop o.a. Guy Davis, Charlie Musselwhite, Taj Mahal en Odetta meespelen, dit jaar trakteert singersongwriter Eric Bibb ons na "Painting Signs", "Natural Light", "A Ship Called Love" en "12 Gates To The City" opzijn nieuwe studioalbum "Diamond Days" met12 tracks, een bonus track en ook een interessant filmpje (11min.19), waarin we de zanger naar zijn favoriete gitaarwinkel in Frankrijk zien lopen, vrolijk "Bonjour" roept naar de man achter de balie en binnen de kortste keren uit het niets een geweldige bluesriedel tevoorschijn tovert. Hoe de spirit van échte blues opnieuw tot leven komt, laat Bibb horen op diens nieuwe album "Diamond Days", hij creëert een rustieke sfeer rondom een mix van southern blues, gospel, country en folk uit de jaren vijftig en zestig. Er zijn maar weinig artiesten die de grenzen van folk en blues zo perfect in elkaar kunnen laten vloeien, Eric is beslist één van hen. Bovendien weet natuurtalent Bibb veel positieve energie uit te stralen en is hij ook nog eens in het bezit van een prachtstem. Met die perfect getimede stem en ijzersterke songteksten is Bibb in staat om zowel te ontroeren als tot nadenken aan te zetten. Zelf zegt hij over deze release: "Als er uit al mijn CD’s eentje moest gekozen worden als zelfportret, dan zou Diamond Days het meest accuraat zijn. Als artiest heb ik mijn weg gevonden en ik besef hoe gelukkig ik ben om dat te kunnen zeggen. Dit album is een bevestiging dat hard werken vruchtbaar is op een of andere manier, en dat het de moeite loont om vol te houden". Gelukkig kiest Bibb op dit album niet alleen voor beroemde artiesten, maar laat bijvoorbeeld ook Jim Shearer met zijn tuba werk op "Still Live On", Gary Compton (harmonica) op "Worried Man Blues" en Paul Waller op de Hilo Hawaiian Lap-steel gitaar op "Worried Man Blues" ontluiken. "Diamond Days" is een studio album, maar er staat ook een live opname tussen: "In My Father’s House". Een zeer gedreven nummer dat ons meteen laat denken aan de klassieker "People Get Ready". In het afsluitende "Still Livin' On", toont Bibb zijn liefde voor Mississippi John Hurt, Elizabeth Cotton, Rev. Gary Davis, Son House, en Pops Staples, allemaal folk/blues artiesten die zijn hele leven een grote invloed hadden op zijn muziek, want er is niemand die zo soulvol blues en folk bezingt als Eric Bibb. Steun is er weer wel uit vriendenkring. Al redt een natuurtalent als Eric Bibb het zeker ook prima in zijn ééntje. Zolang hij maar geld genoeg heeft om zulke schitterende bluesalbums uit te brengen, maken wij ons absoluut geen zorgen over Eric Bibb.




DEREK LEE BRONSTON
EMPTY RIVER
Website: www.derekleebronston.com
Label: Paved Earth Music / www.pavedearthmusic.com
gabriel@pavedearthmusic.com
Distr.: Shut Eye Records / www.shuteyerecords.com
bayly@shuteyerecords.com
www.cdbaby.com/cd/dlbronston

 

Gitarist/singer/songwriter Derek Lee Bronston heeft in zijn jonge leven al een flinke cv opgebouwd. Hij groeide op in Detroit waar hij reeds op 11-jarige leeftijd gitaar begon te spelen, om jaren later naar New York te verhuizen. Oorspronkelijk starte hij in rockbandjes, om vervolgens in jazz (als sideman bij Tom Harrell en Cecil Taylor) en punk (The Hush, The Great Shakes) in New York City te belanden. Maar nu heeft Derek de tijd gevonden om zelf een album te schrijven, want nu is hij een singer songwriter, en wat voor één! Dat Bronston niet alleen gezegend is met een vlotte pen en de stem van een jonge Steve Earle, meneer Bronston speelt zelf de gitaren, dobro, elektrische bas en harmonica. Zijn debuutalbum "Empty River", in een productie van Dennis Martin (Mark Anthony Jones, Melody), openbaart zich al meteen met het openingsnummer "What Is Wrong" als een op en top Americana album, waarin invloeden van Guy Clark, Townes Van Zandt, Steve Earle en Gram Parsons nooit ver weg zijn. Hij heeft net als de genoemde groten de juiste liedjes, de juiste stem en weet de juiste sfeer neer te zetten. Onder de hypnotiserende begeleiding van drummer Gintas Janusonis (Angelique Kidjo), bassist Brad Craig (Chuck D’s band), Dennis Martin (percusie, keyboards), lap steel gitarist Dave Phelps (Henry Butler, Peter Appelbaum) en de backing vocals van Melissa Greener lamenteert Bronston op een soulvolle manier acht eigen composities en een cover van Townes Van Zandts "No Place To Fall" tot één geheel. Mij weet hij moeiteloos te boeien met het gevoelige "Rainy Days", het zeer geschikte Valentijnsliedje "All I Need" of de akoestische versie van "That’s Alright". Bij elke beluistering wint de cd aan diepgang – en groeit het besef dat "Empty River" in dit specifieke genre – een van de betere cd’s is van de afgelopen maanden. Derek Lee Bronston zijn alt.country- gevoel is diepgaand, zeer smaakvol en uiterst integer. "Empty River" is goed gemaakt, mooi verpakt en is kortom een uitstekend product.



THE ROCKIN' PONTOONS
FAITH IN A HAPPY ENDING
website : www.rockinpontoons.com
info: coffey@rockinpontoons.com
coffeyrocks@yahoo.com
www.garageband.com/artist/rockin_pontoons
www.bytecast.com (foto)
label : Eigen Beheer
www.cdbaby.com/cd/rockinpontoons

 

2005 ... The Rockin Pontoons kwamen, zagen en overwonnen ... hun schitterend debuutalbum "Beautiful American Dust" kreeg dan ook terecht een plaatsje in mijn top - 25 lijstje (zie jaarlijstje '05) en het was een beetje vreemd dat de meeste collega's weinig of geen aandacht schonken aan dit album en bandje uit Atlanta, Georgia. Maar niet getreurd, ondergetekende en the Rockin' Pontoons hadden destijds al vertrouwen in een goede afloop van hun muzikale activiteiten en die zelfverzekerdheid vertaalt zich nu in een prachtig album dat, hoe kan het anders, de titel "Faith in a Happy Ending" meekreeg. De bezielers van het eerste uur (1995), singer/songwriter Steve Coffey (lead vocals, rhythm gt) en Randy Elliot (lead gt, piano, background vocals), konden in 1999 Laura Dees (vocals) en John Todd (bas) overtuigen om de rangen te versterken en het viertal kreeg voor "Faith in a Happy Ending" in de studio's hulp van Dave Rich (drums) en Doug Marlatt (percussie). Uiteraard borduren zij verder op het stramien dat hun debuutalbum zo interessant maakte ... het duo Coffey/Dees, oftewel de reïncarnatie van het duo Harris/Parsons, brouwen een vervolg aan de successtory met pareltjes als "Walls", "Don't Fall", "In The Beautiful", "Mountain Flower" en "Smile" waarbij vooral Joey Huffman zich mag laten gelden op Hammond B3. Grandioos, en niemand draait er voor op als de gitaartjes plotseling wat harder gaan scheuren op "Everybody's Guilty", "Sugardaddy" en "Insane" (Bob Page op piano, lijkt wel een rockversie van "Bye Bye Love", The Everly's) of het gezelschap met "The Lord's Plan" zich eventjes in het gospelgebeuren stort, want onder het motto 'een gewaarschuwd man is er twee waard' is "There's A Light in this World, the angels said" een passende inleiding op dit voorval. The Rockin' Pontoons vastpinnen op één bepaald genre is (gelukkig) onmogelijk en dat maakt het album juist zo boeiend. "Rock & roll with a soulful country influence" .... "Hank","Hold Another", "Can't There Be Too Much" en "California" horen ontegensprekelijk in dat rijtje thuis. Het lente-fris, zomers-warm "Olivia" is de perfecte afsluiter van een album dat geen enkel moment verveelt ... integendeel vijftien songs, 43 minuten schitterend luisterplezier van een band die al lachend ("Smile"!) en met vertrouwen de toekomst tegemoet mag zien.




 

 

 

 

 

 

NORAH JONES
NOT TOO LATE

Website: www.norahjones.com
Label: Blue Note Records / www.bluenote.ca/norah_jones
www.bluenote.com / Distr.: EMI / www.emigroup.com


Op haar derde cd "Not Too Late" kiest Norah Jones, de Brits-Indiase jazzvirtuoze en dochter van sitarlegende Ravi Shankar, weer voor de vertrouwde aanpak: Jazzy songs doorspekt met country, blues, pop, soul en folk. Het is een werkwijze die door de jaren heen verrassend fris blijft. Je zou verwachten dat het publiek inmiddels immuun is geworden voor het Jones-virus, maar niets is minder waar. De muziek is nog steeds aanstekelijk. En het is knap als je dat al drie albums weet vol te houden, zonder saai te worden. Zo, dat is eruit.
Haar muziek vindt u bij de jazz, maar haar cd's zijn niet gemakkelijk in een hokje te passen, singer-songwriter of pop zijn even goede en even inadequate omschrijvingen. De nu 29-jarige zangeres/pianiste had in 2003 overweldigend succes met haar debuut "Come Away With Me", met meer dan 19 miljoen verkochte exemplaren wereldwijd. Eigen nummers worden op dit album afgewisseld met buitengewoon fraai gearrangeerde composities, zoals Hank Williams'"Cold Cold Heart" en schaart Jones zich naast Nina Simone in haar soulvolle uitvoering van John D. Loudermilk’s "Turn Me On". In 2004 kwam haar tweede studio-album "Feels Like Home" uit. Binnen één week waren van het schijfje wereldwijd al één miljoen exemplaren verkocht. Hoewel "Come Away With Me" beter verkocht dan "Feels Like Home" (vier miljoen stuks wereldwijd) zag het publiek Norah's tweede album toch als de succesvolle opvolger waar op gehoopt was: Wederom een jazzalbum met uitstapjes richting soul, country en blues, smaakvol gearrangeerd en gedragen door de warme stem van Jones. De legendarische producer Arif Mardin, verantwoordelijk voor vele Atlantic-klassiekers, zat wederom achter de knoppen, en onder de gasten bevinden zich Dolly Parton en Band-drummer Levon Helm. Naast eigen composities ook ditmaal uitgelezen covers, waaronder Townes Van Zandt’s "Be Here To Love Me" en Tom Waits'"The Long Way Home".

Haar derde album "Not Too Late" voor Blue Note Records is een 13-delig juweel waarop ze voor het eerst een volledig assortiment van eigen composities ten gehore brengt. Vol emotie, met subtiele nuances, de geestestoestand van een hectische wereld vertolkend. Voor het eerst schreef de in New York woonachtige zangeres alle nummers zelf. Een teken van haar voortdurende groei als artiest. Op het album is ook haar vertrouwde band weer te horen, evenals een aantal speciale gasten, met onder meer cellist Jeff Ziegler van het Kronos Quartet en jazz-organist Larry Goldings (Maceo Parker, John Scofield). Overigens kreeg ze ook hulp van gitaristen als Jesse Harris, Adam Levy, Robbie McIntosh en Kevin Breit en verrassender van alt.country folktroubadour M. Ward. De productie stond onder leiding van Lee Alexander, al vanaf het begin als bassist en songwriter betrokken bij Jones, die samen met haar deze plaat opnam in hun thuisstudio in Brooklyn, wat zou kunnen verklaren waarom de plaat nog intiemer klinkt dan zijn voorgangers. Dat er door veel muziekliefhebbers reikhalzend is uitgekeken naar dit album is overduidelijk na dat bleek dat de eerste single van het album, het soulvolle "Thinking About You", de meest gedownloade track is in de winkel van iTunes. Op "Not Too Late" horen we nog steeds rustig voortkabbelende deuntjes, zoals de intense nummers "Broken" en "Rosie's Lullaby" om bij te relaxen, maar toch is deze plaat sterker van opzet. Zo zou een bluesnummer als het tamelijk luidruchtige "Sinkin' Soon", dat een gezellig New Orleanssfeertje in zich heeft, best op een vroeg Tom Waits-album passen. Juist vanwege de eenvoudige ritmische basis komen de zanglijnen mooi naar voren. Dat Jones niet onder tijdsdruk heeft hoeven werken, maakt dat dit album zo mogelijk nog meer relaxed klinkt dan zijn voorgangers. 'Relaxed' betekent niet dat Jones alleen maar zoetsappige liefdesliedjes schrijft, in het kritische en ietwat vaudeville-achtige "My Dear Country" gaat het zelfs over politiek. Omwille van de voorzichtig maatschappijkritische tekst in deze song, gaan mijn gedachten zelfs uit naar Randy Newman. Kortom: Hoewel de verschillen nog klein zijn, maakt Norah Jones met deze plaat toch duidelijk dat ze niet van plan is om tot in lengte van dagen het geluid van "Come Away With Me" te kopiëren en dat is een fijne constatering. De sfeer van nachtclubjazz is naar de achtergrond verdwenen terwijl haar liefde voor country meer voelbaar is geworden. "Not Too Late" is gewoon een prettig album zonder zwakke momenten.




 

 

 

 

NATHANIEL STREET- WEST
Website : www.nathanielstreetwest.com / www.myspace.com/streetwest
Label : Puffin Records, Inc. www.puffinrecords.com
LIGHT OUT FOR THE TERRITORY (2003) / www.cdbaby.com/cd/nstreetwest1
AMERICAN WAY (2004) / www.cdbaby.com/cd/nstreetwest2
WITNESS (2006) / www.cdbaby.com/cd/nstreetwest3

 

Nathaniel Street-West is afkomstig uit Freedom, California en woont nu in Malibu. Hij is geboren op 26 december 1979 en is dus net 27 jaar geworden. In de laatste vier jaar heeft hij drie albums gereleased die stuk voor stuk van zeer hoge kwaliteit zijn, de volgende steeds nog wat beter dan de voorgaande. Van thuis uit kreeg hij de muziek met de paplepel en/of moederborst mee. Zijn jeugdjaren werden opgeluisterd met muziek uit de sixties van toenmalige topperformers als Bob Dylan, Led Zeppelin, Jefferson Airplane, The Band, Creedence Clearwater Revival, Stones & Beatles, Neil Young, Pink Floyd en toenmalig tieneridool Jeff Buckley. Niet toevallig allemaal eigentijdse idolen van zijn moeder. Daarnaast werd hij ook overladen met een gezonde dosis klassieke muziek van o.a. Bach, Mozart, Beethoven en Verdi. Overduidelijk een meer dan voldoende basis om zelf zijn eigen weg te gaan zoeken in een persoonlijke muziekcarrière. Op 13-jarige leeftijd schrijft hij zijn eerste songs en bespeelt hij zijn eerste gitaar. Hij ontdekte de blues- & Americanamuziek en voelde meteen aan dat blues de muziek was die zijn ziel hevig kon beroeren. Leadbelly, John Lee Hooker, Buddy Guy, Janis Joplin, Muddy Waters, Jimmy Hendrix, Stevie Ray Vaughan en consoorten werden zijn muzikale helden en voorbeelden, evenals enkele toppers uit de jazzwereld zoals John Coltrane, Django Reinhardt, Charlie Parker en Miles Davis. Enigszins opvallend is dat Nathaniel Street-West Nirvana-zanger Kurt Cobain vernoemt als een van de grootste songschrijvers aller tijden. Het mag dan ook niet verwonderen dat de dood van twee van zijn idolen (Stevie Ray Vaughan en Kurt Cobain) hem nog meer motiveerde om een even perfectionistische gitarist te worden. Muziek is zijn hele leven maar daarnaast vertoont hij ook interesse in literatuur, gedichten, geschiedenis en politiek. De mens Nathaniel Street-West heeft reeds van in de kinderjaren te lijden van een zwakke gezondheid omwille van een zeldzame chronische immuniteitsziekte genaamd vasculitis polyarteritis nodosa. Deze ziekte werd op driejarige leeftijd bij hem vastgesteld en sindsdien is hij hiervoor continu onder medisch toezicht. In 1998 heeft hij een chemotherapiekuur moeten ondergaan waardoor hij terug vrij gezond werd. In Oktober 2006 herviel hij echter in deze ernstige ziekte en momenteel rust hij in zijn huis in Malibu om terug op krachten te komen. Hij verkiest echter om niet over zijn ziekte te praten en wil vooral als een zo normaal mogelijk mens door het leven gaan. In zijn songs kan je echter regelmatig verwijzingen horen naar zijn levenservaringen door zijn ziekte en bij de behandeling ervan. Hij is actief bezig met het oprichten van een stichting voor lotgenoten met deze ziekte, allicht onder de naam “The Nathaniel Street-West Foundation”. Doel van deze stichting is de ziekte onder de aandacht te brengen, een steuntje in de rug voor alle patiënten te zijn en geld in te zamelen om ontwikkelingswerk en onderzoek naar een genezende behandeling van deze ziekte financieel te ondersteunen. De eerste CD “Light Out For The Territory” is een dubbelalbum met 17 songs, geproduced door Duane Baron die voornamelijk bekend was geworden als producer van heavy metal en hardrock groepen in Los Angeles. De muziekstijlen op dit album zijn gebaseerd op blues, rock en jazz. Alhoewel deze CD niet echt een doorbraak betekende voor Nathaniel Street-West plaatste het hem toch op de kaart en werd het een klassieker op diverse internetradio’s. De pers was vooral lovend over de zeer volwassen wijze waarop dit album was opgenomen, zowel wat betreft de vocale prestatie, de muziek, de arrangementen en de diepgaande songteksten. De meest gedownloade songs waren cult classic “Reconsider Baby”, de door country-invloeden verrassend frisse song “Rest Your Head Upon My Shoulder” en de Dylan-cover “Visions Of Johanna”. Opvolger “American Way” werd opgenomen in zijn eigen studio in de garage van het huis in Malibu. Het album werd ook geheel live opgenomen en bevat slechts 10 songs die in totaal amper 38 minuten duren. De songs vormen samen één geheel, als een boek met een verhaal in 10 hoofdstukken. Hoofdonderwerp was het algemene gevoel van ontgoocheling dat bij de meeste Amerikanen aanwezig was na de schokkende gebeurtenissen van 9/11. De woede wordt uitgeschreeuwd in de Doors-achtige openingssong “Revulsion”, er is de openhartige, met bluesgitaar doordrenkte song “Mourning Mornings”, de liefde en pijn wordt emotioneel bezongen in “Pas De Deux”. Verder op dit album vinden we het bittere en akoestische “Messenger”, het eenvoudige bluesnummer met harp “Weighted Words” en de opzwepende afsluiter “Battered Angels”. Eind November 2005 stapten Mark Howard, de bekende producer van o.a. Bob Dylan (“Time Out Of Mind”), U2, Daniel Lanois, Lucinda Williams en R.E.M. samen met de legendarische drummer Jim Keltner, bassist Daryl Johnson en toesenist Zack Ray (uit de band van Alanis Morissette) samen de living binnen in het huis van Nathaniel Street-West in Malibu. Howard had zijn truck met mobiele studio meegebracht (hij deed dit al eerder voor Michelle Shocked en voor Tim Easton). Samen namen ze er zo goed als volledig live de nieuwste schijf van Street-West op, genaamd “Witness”. Dit recentste album bevat meerdere pareltjes zoals bijvoorbeeld “Debra” dat gaat over betoverende schoonheid, “Road Of Life” over de vergankelijkheid en de snelheid van het leven, het dromerige “Flowers Of Summer” met subliem gitaarspel van Street-West en “Coldness Follows” waarin hij met gebroken stem zijn angst voor wat komen gaat uitzingt. Deze laatste song werd door Jim Keltner beschreven als zeer ontroerend, pakkend en ontzettend emotioneel. Alle nummers op deze CD hebben een eigen verhaal dat alweer subliem werd neergeschreven door Nathaniel Street-West. Hij vindt de teksten van zijn songs dan ook zeer belangrijk en hoopt dat de kernboodschap in zijn werk bij de luisteraars mag blijven hangen. Zo komt de politiek aan bod in twee nummers die over de Iraakse tragedie gaan : “Daddy’s Fine” en “Desert Mirage Love Letters”, de intolerantie van godsdiensten in “Infidel” en intense liefdesemoties in “Wedding Song” en in “Coldness Follows”. Samenvattend : de drie albums van deze artiest geven na enkele beluisteringen overduidelijk aan dat Nathaniel Street-West nog maar aan het begin van een legendarische carrière staat. Je kan er prat op gaan dat er enkele songs op deze CD’s staan die binnen afzienbare tijd als all-time classics zullen worden herinnerd. Hopelijk herinneren jullie zich dan nog dat Rootstime je voor het eerst in contact met deze superster bracht.
(valsam)




TERRY WINCHELL
VICE VERSA
Website: www.terrywinchell.com
www.myspace.com/terrywinchell
Label: Woodzilla Records
Info: woodzilla@hamptons.com
www.cdbaby.com/cd/winchellt2

 

"Life Is what happens while your busy making other plans"
(John Lennon)

 

Terry Winchell verliet op zeventien jarige leeftijd het ouderlijk huis (Roslyn, NY) en deed haar naam van "Travelling Balladeer" alle eer aan. Globetrotter Winchell kon je in een ver verleden tegen het lijf lopen als straatmuzikant in Barcelona, rondreizend met een groep zigeuners door Nederland of verblijvend op de Canarische eilanden. Maar ook bij haar terugkeer in de States stonden de gitaar, harmonica, koffers en haar surfplank altijd reisklaar. Santa Fe, Bisbee Arizona, New Orleans, the Mexican border waren de tijdelijke verblijfplaatsen van deze singer-songwriter en het zou duren tot 1993 eer zij haar vast stekje vond in Nashville. Meteen de gelegenheid om een deel van de songs die zij door de jaren heen verzamelde op haar debuutalbum "Under The Veil Of Wilderness" van een plaatsje te voorzien. Een album dat verscheen op haar eigen Woodzilla Record label en nog steeds verkrijgbaar is (www.cdbaby.com/cd/winchellt). Ondermeer het overlijden van haar moeder en "the long distance marriage" met haar echtgenoot François (!) Bourdrez waren de aanleiding om een "much-needed vacation" in te lassen en meteen een punt te zetten achter haar vijfentwintig jarig "on the road" bestaan. Optredens met ondermeer Taj Mahal, Chip Taylor, John Hammond, Doc Watson, Lenny Kravitz en Pete Seeger vielen haar te beurt en Terry Winchell kan dan ook tevreden terug kijken op die invloedrijke periode. Met het album "Vice Versa" bouwt zij aan een nieuw hoofdstuk in haar leven en de jarenlange samenwerking met guitarist & mandolin player Mark Mc Carron, cellist Suzanne Mueller, bass guitarist Paul Page, Jason Bergman op violin en drummer Phil Cimino werpen meteen hun vruchten af. Vijftien songs die thuishoren in het folk/rock gebeuren en waar een vleugje country nooit ver uit de buurt is, het (jarenlang) observeren en verwerken van allerlei gebeurtenissen in haar eigen hectisch bestaan leiden naar "Songs straight from the heart" en geven aan dat Winchell was painting with music, keeping it warm & colorful!





HOWLING BELLS
Website: www.howlingbells.com
www.myspace.com/howlingbells
E-mail: grant@gtmgt.com.au
Label : Bella Union
www.bellaunion.com


 

In the real dark night of the soul it is always three o'clock in the morning."
(F. Scott Fitzgerald)

Juanita Stein, haar broer Joel Stein (beiden zang en gitaar), Glenn Moule (drum) en Brendan Picchio (basgitaar) vormden 4 jaar geleden een nieuwe groep genaamd Waikiki in Australië. Toen ze naar Engeland verhuisden veranderden ze de groepsnaam in Howling Bells, een nieuwe band uit Engeland en Australië. De groep wil dat je om 3 uur 's nachts naar hun muziek luistert omdat je dan - zoals in bovenvermelde quote van F. Scott Fitzgerald - in de juiste stemming bent om in de diepe duisternis van de ziel te kijken. En dat is precies waar de songs van Howling Bells over gaan. In 12 dark-popsongs gaat het over liefde en liefdesverdriet, angsten en hoop, wensen en verlangens. De vocale frontgirl is Juanita Stein die een stem als een klok heeft en probleemloos de vergelijking aankan met andere kwalitatief hoogstaande zangeressen als Chrissie Hynde, PJ Harvey, Kate Bush, Nina Persson van The Cardigans, Harriet Wheeler van The Sundays en Hope Sandoval van Mazzy Star. Met een fluwelen, soms dromerige stem weet ze een sfeer van rust te scheppen maar evenzo opgekropte woede uit te schreeuwen en daarenboven ook uitstekende popsongs te zingen. Muzikaal hoor ik vooral Arcade Fire, The Shins, Feeder, Bloc Party en The Cardigans met een mengelmoes van bluesrock en countryfolk. Achter de knoppen in de studio werd een stoel gereserveerd voor Ken Nelson die eerder al Coldplay en Sigur Ros naar de top heeft geproduced. Van de songs onthouden we vooral de opener "The Bell Hit", de eerste single "Whishing Stone", het melancholische "Velvet Girl", de garageblues in "Low Happening", de meezinger "Broken Bones", de emotionele liefdesverkaring in "A Ballad For The Bleeding Hearts" en in "Blessed Night" en ook het in begrafenisstemming op Nick Cave-iaanse wijze gezongen "In The Woods". Er staat eigenlijk geen enkel zwakker nummer op dit album. "Howling Bells" van Howling Bells is een ijzersterk debuut en je gaat vast en zeker nog meer van deze groep horen.
(valsam)



KIM BEGGS
STREETCAR HEART - WANDERER'S PAEAN
Website: www.kimbeggs.com
www.myspace.com/kimbeggs
Email: kim@kimbeggs.com
Label : Caribou Records
caribou@yknet.ca
www.caribourecords.com
www.cdbaby.com/cd/kimbeggs
www.cdbaby.com/cd/kimbeggs2

 

Kim Beggs is een Canadese zangeres, die met haar debuutalbum "Streetcar Heart" (2004) een bijzonder sterke plaat heeft gemaakt, die de vergelijking met het betere werk van Iris Dement of Gillian Welch zonder problemen kan doorstaan. Op de plaat worden elementen uit country, folk en bluegrass op fraaie wijze samengebracht. Kim maakte met steun van bassist/producer Bob Hamilton, accordionist Andrea McColeman, fiddler Moritz Behm en pedal steel gitarist Gene Brown - de plaat "Streetcar Heart". Vijftien sterke, eigen composities en een prachtige cover van Neil Youngs “Like A Hurricane” staan er op de plaat, samen met "Old Pal", "I Carry My Guitar", "Her Big Yellow Backhoe" en de titeltrack als de sterkere nummers. Op een aantal tracks wordt ze ook vocaal bijgestaan door Anne Louise Genest. Toch is het vooral Kim Beggs die alle aandacht verdient. Een openbaring! Maar het is nu pas, anno 2007, dat Beggs de aandacht krijgt die ze met deze cd verdiende. De geschiedenis lijkt zich te herhalen, want ook Beggs' nieuwe cd "Wanderer´s Paean" ligt nu in mijn cd-speler en de conclusie is duidelijk: Kim Beggs heeft weer een prachtige plaat gemaakt. "Wanderer's Paean" ligt in het verlengde van "Streetcar Heart" en bevat dertien prachtige nummers. Prima songs, uitstekende zang en wederom muziek die diep is geworteld in de country, maar die ook is doorspekt met invloeden uit de folk, bluegrass en roots. "Wanderer's Paean" bevat weer tien composities van Beggs, haar stem en liedjes staan centraal en de begeleiding is weer spaarzaam, maar heel geslaagd. In elke song boort de zo typische stem van Beggs zich rechtstreeks in het hart van de luisteraar. Wie niet wordt geroerd door de openingssong "Walking Down To The Station" of haar interpretatie van de traditionals "Ain’t Gonna Work" en "All The Good Times" heeft een hart van steen. Ware grootheid schuilt vaak in de eenvoud. Zo ook hier. De cd is opgenomen in Whitehorse,Yukon, en op een Carter-achtige wijze combineert ze deze nieuwe plaat tot een fraai geheel. Annie Avery (harmonium, orgel), Anne Louise Genest (zang), Kim Barlow (banjo) en wederom producer Bob Hamilton (bas, mandoline, lap steel, rayco, zang) zijn net als op "Streetcar Heart" van de partij en ook John Showman (viool, zang), Rick Fines (slide, zang), Natalie Edelson (zang), Burke Carroll (pedal steel) en Keitha Clark (viool) dragen bij aan de feestvreugde. Kortom: Dragende factor is nog altijd de bijzondere stem van Beggs. Soms wat meisjesachtig, soms met een snik, maar altijd warm, krachtig en overtuigend. Met "Streetcar Heart" en "Wanderer's Paean" kroont Kim Beggs zich voorlopig tot koningin van de Americana in dit nieuwe jaar. Huiveringwekkend mooi!




WILL T. MASSEY
SLOW STUDY
Website : www.willtmassey.com
www.myspace.com/willtmassey
Label : Eigen Beheer
Info: contact@willtmassey.com
www.cdbaby.com/cd/willtmassey3

 

Twee vliegen in een klap ... 'oppergod' Lloyd Maines werd vorig jaar aangezocht om de opnames van Will T. Massey's album "Letters in the Wind" in goede banen te leiden. (zie rev.: Augustus '06) Het was niet hun eerste samenwerking want in een vorig leven (zie foto,1989!) was diezelfde Loyd Maines van erg dichtbij betrokken bij Massey's album "Slow Study" dat destijds op een cassette verscheen. Een heuse tape-release party vond plaats met ondermeer wijlen Jesse "Guitar" Taylor en Rosie Flores en het kleinood (ondertussen collector's item) verscheen op welgeteld 150 exemplaren. Voldoende voor major label MCA Records om Massey onder contract te plaatsen. De samenwerking met ondermeer Roy Bittan (Bruce Springsteen), Mike Campbell (Tom Petty) en Kenny Aronoff (John "Cougar" Mellencamp) resulteerde in een (geflopt) pop album (www.answers.com/topic/will-t-massey-rock-album) en Massey mocht opdraven als support-act voor de Europese tour van Steve Earle. Naderhand kon Will T. Massey zijn dromen opbergen en verdween geruisloos van het toneel ... (Like the angels in his songs, Will took a coffee break). De singer-songwriter uit San Angelo,Texas liet vorig jaar plotseling opnieuw van zich horen met het bijzonder goed ontvangen album "Letters in the Wind" en onder het motto "het ijzer smeden als het warm is" vond het duo Massey/Maines het oppertuun om die oude opnames digitaal te remasteren, een tweetal songs in een nieuw jasje te steken en, zoals het tegenwoordig hoort, voorzien van enkele bonustracks. Blijkbaar is het muzikantenleven (alhoewel sex, drugs, & alcohol ?) niet zo slopend als dat van een profvoetballer want in de ploegopstelling van destijds komen aardig wat bekende namen in voor die heden ten dage nog steeds thuishoren in de muzikale Champions League. Of wat dacht u van ondermeer multi-instrumentalist Lloyd Maines zelf, Paul Pearcy (drums & percussie), George Ensle (acoustic gt) - de heren waren ook van de partij op het album "Blacktop, Back Roads" van the Flyin' A's - Gene Elders (fiddle), Ponty Bone (accordian), Tish Hinojosa (vocals), Don Ray & Bonnie Dickinson (piano). "Slow Study" heeft de tand destijds goed doorstaan en is volgens mijn bescheiden mening zelfs van dat niveau dat het eventueel kan wedijveren met Steve Earle's klassieker "Guitar Town". Ik weet niet of Will T. Massey op zijn huidige playlist nog plaats voorziet voor songs uit die periode ... wij kunnen er ons binnenkort van overtuigen want de singer-songwriter plant in de periode 21 - 31 Maart een Europese toernee.