In 2018 ontving de getalenteerde, veelzijdige zanger, pianist, componist en songwriter Victor Wainwright uit Savannah, GA, opnieuw de Blues Music Award in de categorie “Pinetop Perkins Piano Player of the Year”. Dit was dat jaar niet zijn éérste, want er volgden nog erkenningen. In het voorbije jaar o.a. een Grammy nominatie voor zijn titelloos album met zijn band, The Train. Victor groeide op in een familiale omgeving, waar muziek in de lucht hing. Hij zocht zijn eigen weg, die hem ook de zijpaden van de rootsy blues deden verkennen en hem uiteindelijk in Florida en Memphis, TN, deed belanden, waar in 2018 zijn titelloze album (‘Victor Wainwright & the Train’) opgenomen werd. Invloeden waaiden hem ondertussen ook vanuit New Orléans aan, want als boogiewoogie pianist leunt hij aan bij iconen als Dr. John, Professor Longhair en uiteraard ook Pinetop Perkins (1913-2011), destijds bij Wainwright een vriend des huizes.

In 2004 ontmoette Wainwright in Ormond Beach, FL, Stephen Dees, waar ze beiden tijdens een benefietconcert afzonderlijk optraden. Dees, die in Florida geboren is, is een neef van "Fiddlin" Chubby Wise (Bill Monroe & the Bluegrass Boys), een bekende vedette van het countrymuziekprogramma Grand Ole Opry (van George Hay), dat wekelijks vanuit Nashville, TN, uitgezonden wordt. Dees was in de wieg gelegd om de country traditie in zijn familie verder te zetten, maar koos voor de R’n’R. Hij tourde als zanger/bassist al met o.a. Hall & Oates, Todd Rundgren, Pat Travers en Novo Combo. Dees werkte als songwriter/producer mee aan Wainwright’s debuutalbum ‘Piana From Savannah’, dat in 2005 uitgebracht werd. Na enkele geslaagde optredens samen, ontstond formeel de band The WildRoots. Hun debuutalbum ‘Beale Street to the Bayou’ werd opgenomen in 2009. Hierna volgden ‘Lit Up!’ (2011) en ‘Boom Boom’ (2015). In 2008 speelde Wainwright (als pianist Envy) samen met Reverend Billy C. Wirtz op Wirtz' livealbum ‘Pianist Envy - Group Therapy’.

Na een spontane jamsessie in juli 2011 in Florida, werkte Wainwright samen met Damon Fowler, J.P. Soars, Chuck Riley & Chris Peet om een band te vormen, wat uiteindelijk Southern Hospitality zou worden. Hun eerste optreden was het ondersteunen van Buddy Guy in augustus van hetzelfde jaar op het Heritage Music Blues Fest in Wheeling, WV. In 2013 debuteerden ze (met producer Tab Benoit) bij Blind Pig Records met ‘Easy Livin'’. In 2014 won Wainwright tijdens de uitreiking van de Blues Music Awards voor het tweede opeenvolgende jaar, in de categorie “Pinetop Perkins Piano Player of the Year”. Sinds 2017 is Victor Wainwright de frontman van The Train. Hij werkte met zijn grote vriend co-producer Dave Gross aan het titelloos debuutalbum dat hij in 2018 samen met gitarist Pat Harrington, bassist Terrence Grayson en percussionist Billy Dean uitbracht. Rond het viertal schaarde zich tevens een groepje gastmuzikanten, waaronder de gitaristen Monster Mike Welch, Jeff Jensen en multi-instrumentalist Dave Gross zelf. Een duo hoornblazers geeft nog meer swing en drive aan de vaart van de symbolische hogesnelheid locomotief, die herinnert aan de vele hopeloze waaghalzen die er in het verleden ooit opsprongen, meestal met gitaarkoffer in de hand.

Opnieuw met zijn band The Train, bracht Victor Wainwright in 2020 zijn album ‘Memphis Loud’ uit. Met twaalf eigen nummers, gitaristen Pat Harrington & Dave Gross (co-producer), drummer Billy Dean, bassist Terrence Grayson en enkele blazers (trompettist Doug Woolverton & saxofonist Mark Earley) trok hij in Memphis de studio in. De gastenlijst was lang, waardoor de wagons goed vol zaten en de treinrit nog uitzonderlijker maakte. Victor wist als machinist, de emotionele stoom die elkeen in zijn leven opgebouwd had, heel vakkundig te gebruiken om de trein vooruit te helpen. Ondanks de bekroningen voor zijn studiowerk, vele Blues Music Awards en een GRAMMY-nominatie, op het podium voelt hij zich thuis. Hij is een entertainer pur sang, die weet hoe hij een show moet brengen, zonder het muzikale uit het oog te verliezen. Je zal dan ook begrijpen waarom de organisatie van Duvel Blues hem liet overvliegen en aldus onze aandacht wist te trekken om Juist na zijn solo optreden in de kleine tent hem voor een gesprek voor de camera te halen.