Waarom een artiestennaam kiezen als je een naam hebt die inslaat als een ...trom. Nienke Dingemans, volop haar weg banend in de muziekwereld als jonge singer-songwriter op gitaar, op lapsteel, op piano met een stem waar zelfs Anouk stil van wordt. Het blijft altijd een primeur hier in de livingroom ook jonge muzikanten te mogen beluisteren en hier hangen al veel pruimen aan de boom. Opgegroeid in Ossendrecht, Noord Brabant, dicht tegen onze Belgische grens. Haar liefde voor de blues begon al op 12-jarige leeftijd, simpelweg door elke zaterdagochtend muziek te maken met twee vrienden van de familie. Zangles van mentor/docent Caspar de Jonge en het regelmatig bijwonen van optredens (Beth Hart, Tedeschi Trucks Band, North Sea Jazz en diverse andere bekende en onbekende artiesten) zorgen ervoor dat ze zich blijft ontwikkelen. Al op jonge leeftijd stond ze regelmatig op het podium tijdens jamsessies in Gebouw T in Bergen op Zoom, een mooie kans om live op te treden onder begeleiding van ervaren muzikanten.

Het schrijven van haar eigen nummers begon toen ze zichzelf kon begeleiden, eerst op de piano, later op de gitaar. In 2020 begon ze samen te werken met Jan van Bijnen en Joost Verbraak, wat in 2021 resulteerde in de release van haar eerste EP “Devil On My Shoulder”. Deze maakte veel indruk en bereikte meteen de nummer 1 positie in de Americana Roots Top 13. Ruim twee jaar later, brengt ze haar eerste volwaardige album uit “Ain’t No Hollywood Girl”. Dit album bevat tien originele nummers die op organische wijze blues, soul, country en ballads combineren. In het openingsnummer “Hollywood Girl” zingt ze: “my soul is old,” wat de diepgang van haar muziek weerspiegelt. Met haar eigen muziek ging alles in een stroomversnelling: theateroptredens, festivalshows, en een nominatie voor beste CD door de Dutch Blues Foundation. In oktober 2023 werd ze bekroond met de Jong Blues Talent Award. Met de Nienke Dingemans Band was ze support act voor Ana Popovic, Jan Akkerman en bij de SENA Guitar Night voor Adriaan van den Berg (2022) in het poppodium T-gebouw in Bergen op Zoom. Naast haar muzikale carrière studeert Nienke, nu haar vierde en laatste jaar, aan het Codarts Conservatorium in Rotterdam.

We luisteren al vanaf haar eerste nummer muisstil naar een stem waar je sowieso stil bij wordt, eerst ingetogen met wederzijdse eerbied voor haar tekst, dan verder opbouwend met een indrukwekkend vermogen om haar eigen songs uit haar hart te zingen. Zo luisteren we dan ook graag naar “I Ain't No Hollywood Girl” de titelsong van haar debuutalbum, waarmee ze ook op nummer vijf binnenkwam in de Euro Americana Chart. “The House Of Lily Jones” is geen verpersoonlijking van haar overleden oma, vertelt ze, die dan wel Liliane noemde. In”Southern Way” wandelen we mee op de lange weg van country blues, duidelijk met haar jong maar overtuigend Southern accent. Voor een meisje uit een klein dorpje als Ossendrecht wordt studeren in een grote stad als Rotterdam een beetje dimmen, wat ze uitdrukt in “Caged Bird”, welk ze schreef in 2020 tijdens Corona nog op haar middelbare school. Even nu wisselen met haar andere en anders gestemde even warm resonerende Martin gitaar. Het einde van dit nummer verraadt wel het vogeltje in haar gouden stem. Ze vertelt ons over het prille begin van haar muziekloopbaan, wanneer ze op zestienjarige leeftijd eigen nummers begon te schrijven. Ook dankbaar om deze hier bij Rootstime te mogen tonen. Terug naar de stoffige melancholische bluesvelden waar de “Tenessee River” stroomt. Een superbe beschrijving van deze niet alleen immens grote rivier maar ader van muziek en geschiedenis, diep verbonden met het hart van het Amerikaanse Zuiden, de cultuur waar de blues, country en rock ’n roll hun wortels hebben. Met “Mississippi Road Blues” toont ze ons al slidend met bottleneck haar modernisering van de Delta Blues. “Devil On My Shoulder” ook weer mooi ingetogen als een Joni Mitchell achterna, terwijl Joan Baez ook over mijn schouder meekijkt en dan verder losbreekt met haar stem zoals we dat ook van Anouk kennen. Grootse namen vertellen heel wat, zo luisteren we nog naar een verheven “Angel Of Montgomery”, een nummer grootgemaakt door Bonnie Rait, duidelijk één van haar fans.

Na de pauze en wat al dan niet alcoholische verfrissing, trekt Nienke het bluesgehalte in deze jukejoint op de juiste hoogte. Heerlijk Robert Johnson achterna en op zijn of haar best in “Come On In My Kitchen”. Vanuit een uiterste hoek achteraan zie ik een wiegende zaal met goed knikkende hoofden, nee meezingen hoeft niet, wel sommigen met een rechterhand op de borst. “Late Night Blues” waarin alles wat verboden is, upside down wordt verhaald met haar verduivelde vocale rijkdom. Of we van Rock & Roll houden ? “Blue Eyed Dreams”, hier in tragere versie dan de meer Rockabilly versie op de plaat. Is het een te snelle ambitie in de studio of respect hier voor onze gemiddelde leeftijd ? Toch het eerste, vertelt ze, terwijl ze ons meeneemt naar een andere fan van haar. Nee geen Rory vandaag, al had ze dat graag voorbereid, misschien een hint Freddy, voor een volgend optreden. Het wordt “Free” een eigen bewerking van “Florence & The Machine”. Iemand fluistert in mijn oor dat hij, net als in een droom, met Beth Hart hand in hand mee wandelde. Het mooie van onze leeftijd is ook wel noem het “ervaring”. Het mooie van Nienke is de aanpak van blues die naar verjonging snakt, of zoals zij het noemt “modernisering”. Oei, met de trein dagelijks naar school leidt wel tot andere droombeelden in “Last Train To Brooklyn”. De skyline van Rotterdam is dan ook de juiste Europese vertaling van de torens in NY. Een hoogtepuntje voor mij is haar vertolking van “Stormy Monday”, uit het dagboek van T-Bone Walker. Ohow, weer een oefening voor de stembanden in een meeslepend “Outlaw On The Run”. Als zugabe verder naar Nashville Tenessee met “Ramblin' Man”. De country original van Hank Williams, bijgekleurd met R&Roll door de Allman Bro's en wat modern gepeperd door Nienke. Dat ze van betere films houdt en zelfs haar all time favourite blijkt “Thelma & Louise”, waar ik me toch afvraag hoelang haar fiere moeder nog samen met haar naar de buhnes rijdt, maar haar moeder zit diep in haar hart verklapte ze mij na het optreden. Haar repertoire was volledig afgewerkt, daarom krijgen we na een afsmekend maar verdiend applaus toch nog een tweede maal ”Devil On My Shoulder”. Gelukkig rijden we met een bluesangel in our mind terug naar huis.

Guy Cuypers