Het verleden leert ons dat occasionele muzikale duo’s -afkomst, gender of tint maakt hier niets uit- aan een optreden vaak iets aparts en abrupts kleven. De twee muzikanten die vanavond in Halen in de Living Room van Rootstime het podium deelden ontmoetten elkaar eerder dit jaar in Split (Kroatië), waar in april de finales van de 13de editie van de Europese Blues Challenge plaats vonden in het prachtige Hrvatsko Narodno Kazalište, het Kroatisch Nationaal Theater. PD MARTIN, aka PEDDLIN’ PETE, aka Piet Vercauteren verdedigde België en ARMANO aka Armano Persau (als frontman van The See See Riders) Duitsland, tijdens de halve finales van de EBC. Op de laatste dag, in de finale, werd Duitsland derde na Wild Flame voor Polen en een overtuigende Britse winnares, Alice Armstrong.  

We hadden er toen, op de Blues Market (de plek waar zowat alle deelnemers hun waren aandroegen), een babbel met de man uit Bamberg, uit de Noord Duitse deelstaat Beieren, ARMANO Persau. De band ontleende zijn naam aan het Gertrude "Ma" Rainey-nummer, "CC Rider / See See Rider Blues”. Zij was de eerste die in 1924 deze “original” opnam. Armano (gitaar, zang), die qua zang klinkt als Pokey Lafarge & Rebekka Wagner (viool, zang) startten in 2017 als duo en zijn sindsdien (met Stephan Goldbach: staande bas, zang & Benjamin Lojak: resonator gitaar) uitgegroeid tot een dynamische vierkoppige band, die zich toelegt op Amerikaanse blues, roots en string-muziek. Met drie studio albums (‘Having Fun with…’, 2025 - ‘Sinister Swing’, 2021 - ‘The See See Riders’, 2017) en een ep, heeft de band internationale erkenning gekregen.

Piet Vercauteren (°1984) raakte als tiener al in de ban van de gitaar. Piet speelde eerst in verschillende bands en verkende meerdere muzikale stijlen: rockabilly, hard rock, blues, bluegrass en nog méér. In het najaar van 2019 had hij genoeg eigen nummers om met drummer Rien Gees (Big Time Bossmen) en bassist Joris Holderbeke (Charles Traveaux Blues, Mystery) een band te vormen. PD MARTIN begon als een trio en groeide uit tot een funky blues‘n’soul kwartet, want eind 2022 kregen ze versterking van Hein Mandos op toetsen. Voor PD Martin’s debuutalbum, ‘SOULBEAT INCARNATE’ (2023) werd onderweg Travellin’ Blue Kings’ frontman, JB Biesmans (zang, sax, harmonica) opgepikt als producer. PD heeft nooit genoeg aan de “klassieke 12 maten” maar zoekt steeds de grens op, daar waar heftige blues en dampende funk vervagen: het oerritme van de almachtige “soulbeat”. De muzikanten die Piet in Split backten waren dezelfde als tijdens de BBC: Joris Holderbeke, Rien Gees & Hein Mandos.

Vanavond deden Armano & Peddlin’ Pete in de Living Room van Rootstime in Halen éérst elk hun eigen set. ARMANO mocht eerst “einführen”. Hij opende zijn set op zijn Gretsch met twee oude blues songs. “I Got Mine” van Pink Anderson (°1900†1974) en “Old Timer” van Frank Stokes (°1888†1955), de “black face-minstrel”, die door veel musicologen wordt beschouwd als de vader van de Memphis-blues gitaarstijl. Met twee vrij rustige nummers zette hij al meteen probleemloos alle neuzen in dezelfde richting. Daarna schakelde hij met “Ride On” over naar eigen origineel werk, want naast zijn rol als frontman van The See See Riders, treedt hij ook solo op en bracht hij meerdere ep’s met ook origineel werk uit. Naast nieuwe nummers (voor een nieuw album!) stonden o.a. “Tell Me Why”,“Everywhere I Go” en (ik ken een nummer met dezelfde titel van Gary Primich) “Put the Hammer Down” op zijn setlist, nummers die door de aandachtig luisterende aanwezigen erg gesmaakt werden. Armano overtuigde duidelijk, want ook vanavond hing het publiek in de Living Room weer aan de lippen van de artiest. Er volgde met “1 Dime” nog een “Zugabe”, het einde van een méér dan geslaagde set. Tijd voor de hoed!

Na de pauze startte PEDDLIN’ PETE de tweede set solo en akoestisch met “Grinnin’ in Your Face”, een nummer uit de sixties van blues legende, Son House. Ook hij maakte al meteen indruk en niet alleen met deze “klassieker”, want Pete kent ze én weet ze op zijn eentje te brengen, als geen ander! Ik scrol even door zijn setlist en noem o.a. “Dead Man Walking (Robert Lee Willie)”, het verhaal van Elmo Patrick Sonnier over een Amerikaanse man die werd veroordeeld voor kapitale misdaden en vervolgens werd geëxecuteerd, “Brutal Death”, (uit zijn tot nu toe enige al genoemde full length studio album) “Artificial State of Misery” en de gekende Motörhead-song (een ode aan het gokken en het riskeren van alles voor de spanning van het spel), “Ace of Spades”. Alle erg gesmaakte nummers, die Pete erg gedreven én met verve bracht. Een nummer dat ik hier zeker moet noemen is het (op het einde) hilarische “Baby Scratch My Back” van Slim Harpo, want zoiets lukt (ook mij) zelf nooit. Verder bracht Pete ook “Avoidant Personality Blues” en “Keepin’ It Real”, beide nummers van een eerder uitgebrachte single. Pete animeerde het publiek verder met “Real Mother for Ya” van Johnny “Guitar” Watson, “Oh Well” van Peter Green (Fleetwood Mac)en, wat inderdaad héél belangrijk is, “Staying Alive”…  

De avond afronden deden Armano en Piet als occasioneel duo samen. De songs -ik noem o.a. Robert Johnson’s “Love in Vain” (“gepikt” door de Stones en nog velen), “Got My Mojo Working” en Chuck Berry’s, “Maybellene”- maakten duidelijk dat hun treffen in Split géén toeval was, maar het begin van een lange niet alleen muzikale vriendschap, waarvan we vanavond mee mochten genieten. Freddy is onder tussen al druk bezig met het programma van de volgende Rootstime-Living Room-Free Concerts-jaargang. Het gaat -ik mag nog niets verklappen- zeker verrassend en vooral muzikaal geweldig worden! SY back in Halen folks!

Eric Schuurmans

Setlists: Armano: I Got Mine – Old Timer – Ride On – Sounds Alright – Tell Me Why – Everywhere I Go – Put the Hammer Down – Paradise Gun – Hell Pryin’ Hand – I Hate to Leave – 1 Dime -pauze- Peddlin’ Pete: Grinnin’ in Your Face (Son House) – Deep River Blues (spiritual) – Dead Man Walking (Robert Lee Willie) – Church Street Blues (Tony Rice) – Artificial State of Misery (‘Soulbeat Incarnate’, 2023) – Brutal Death Metal – Baby Scratch My Back (Slim Harpo) – Ace of Spades (Eddie Clarke, Lemmy & Phil Taylor / Motörhead) – Avoided Personality Blues* - Keepin’ It Real* - A Real Mother for Ya (Johnny “Guitar” Watson) – Let’s See What Happens – Oh Well (Peter Green / Fleetwood Mac) – Staying Alive -pauze- A & PP: Ain’t Got that Stuff No More – Stealin’ Stealin’ – Love in Vain (Robert Johnson) – Got My Mojo Working (Preston "Red" Foster) – Find to Lose – Maybellene (Chuck Berry) | Refs: Armano: Homeward Bound (ep, 4#) (2023) – When the Clock Strikes 4 (ep,7#) (2022) – 5 Miles Down the Road (ep,6#) (2021) – PD Martin: Single* - Soulbeat Incarnate (2023)