LOS LOBOS + ERIKSSON DELCROIX @ OLT RIVIERENHOF, ANTWERPEN – 04/08/19

Eriksson Delcroix

Voorprogramma’s zijn dikwijls ondankbaar zowel voor de artiest als voor het publiek, maar vanavond zit alles snor. Eriksson Delcroix zijn inmiddels een ‘household name’ in Vlaanderen. Met hun vierde album op rij in evenveel jaren is het duo van de wat donkere americana sound overgestapt naar de broeierige cajun muziek uit Louisiana. Vanavond niets dan swingende uptempo nummers aangestuurd door het inventieve gitaarspel van Bjorn Eriksson en geflankeerd door de immer beweeglijke Nathalie Delcroix die met haar stem de hele bayou wakker schudt. Geruggensteund door een fantastisch groovende band met twee drummers en gitarist Elko Blijweert krijgen we een dwars doorsnede uit het laatste album “The Riverside Hotel” waarin voodoo, rauwe rythm & blues en americana in combinatie met het cajun repertoire voor een broeierige cocktail zorgen die aanstekelijk werkt op de dansspieren. Vader Karel Eriksson steelt de show met zijn hilarische verschijning in “La Danse De Mardi Gras”. Apotheose is het Willie Dixon nummer “My Babe” in een schitterend herwerkte versie waarna de band in ‘second line’ parade NOLA gewijs doorheen het publiek trekt. Het OLT had zich voor vanavond geen betere opener kunnen indenken. Het publiek is voor Eriksson Delcroix op tijd en talrijk opgekomen in een uitverkocht OLT en trakteert op een hartverwarmend applaus. De sfeer is prima en dan moest Los Lobos nog komen.



Los Lobos zijn een meervoudige Grammy Award winnende Amerikaanse Chicano rockband uit East Los Angeles, Californië. Hun muziek is beïnvloed door rock and roll, Tex-Mex, country, folk, R&B, blues, brown-eyed soul en traditionele Spaanse en Mexicaanse muziek zoals cumbia, bolero en Norteños.

Het was al van Blues Peer in 2014 geleden dat Los Lobos nog op een Belgisch podium stond. Hun vorige optredens dateren van 2012 in het OLT in Deurne en 2010 in de AB in Brussel. Die passages waren geenszins memorabel met een makke band die routinematig op het podium stond. Benieuwd of de Wolven met de viering van hun 45-jarig bestaan meer appetijt zouden hebben. Stipt om half 10 staat Los Lobos op het podium met vooraan de verweerde torso’s van Cesar Rosas (zang, gitaar, bajo sexto), Conrad Lozano (bas, guitarron, zang), Louie Pérez (gitaar, jarana huasteca, zang), David Hidalgo (zang, gitaar, accordeon, requinto jarocho), het centrale kwartet, nu met een gemiddelde leeftijd van 66 jaar, dat al in 1973 ontstond en aanvankelijk Spaanstalige Mexicaanse folklore liedjes speelde. Die stijl alsook hun mix van tex mex, rock en soul die ze sinds de jaren tachtig wereldwijd uitrolden, blijft tot vandaag het handelsmerk van de groep.

In die traditioneel akoestische stijl beginnen Los Lobos aan hun concert met nummers uit de akoestische platen ‘Just Another Band from East L.A.’(1978), ‘La Pistola y el Corazón’ (1988) en ‘Acoustic en Vivo’ (2005). Het snarengepluk op de typisch Mexicaanse gitaren klettert dat het een lieve lust is in achtereenvolgens “Canto a Veracruz”, “Colas” en “El Cascabel”. Bij het daaropvolgende “La Pistola y El Corazon” omgordt David Hidalgo voor het eerst zijn accordeon voor wat halfweg een walsje wordt. Met “Los ojos de Pancha” gaat het richting tex mex met Hidalgo die zijn accordeon rijkelijk laat sporen aangevuld met Steve Berlin op sopraansax en drummer Enrique González die er bijkomen. Met de uitloper “Ay Te Dejo En San Antonio” wordt het echt feestelijk. Voor “El cuchipe” een oud Colombiaans folkloristisch nummer gezongen door Cesar Rosas knopen we nog even aan bij de traditie waarna Louie Pérez het wondermooie “Saint Behind the Glass” uit ‘Kiko’ mag zingen. Dan is het de beurt aan bassist Conrad Lozano om zijn stemvocalen te laten horen in een extra lange uitvoering van “Guajira Guantanamera” doorspekt met veel latin percussie w.o. een raspende güiro en een elektrische gitaarsolo. Tenslotte is het aan David Hidalgo om met “Teresa” een soulvolle overgang te maken naar het elektrisch gedeelte met toch al een eerste stevige baritonsax bijdrage van Steve Berlin.

De sfeer zit er dik in en de feelgood vibes verspreiden zich als een lopend vuurtje over een vol amfitheater. Hidalgo en de zijnen hebben er duidelijk zin in en wisselen breedlachend blikken uit zonder woorden. De avond kan niet meer stuk met wat een fijne staalkaart zou worden uit heel hun repertoire. De Wolven hebben voor deze korte Europese tour geen vaste setlist. Met een songkeuze die elke avond geïnspireerd is door het moment staan de Wolven op scherp en wordt het een feest van erkenning en herkenning met een aantal sleutelsongs uit 45 jaar Los Lobos.

Hidalgo en Rosas omgorden de elektrische gitaren en dan is er geen houden meer aan. Stevige blues rock “The Neighborhood” met uitgepeelde gitaarlicks en solo’s, rhythm-and-blues ”Don't Worry Baby”, country-rock “Will The Wolf Survive?” en opzwepende latin-rock “Shakin' Shakin' Shakes” zetten in geen tijd de boel op stelten en het dak gaat er af. “Don't Worry Baby” en “Will The Wolf Survive?” komen beiden uit de klassieker ‘How Will the Wolf Survive? (1984) waarbij Rosas en Hidalgo om beurten de vocalen voor hun rekening nemen. En wie er nog mocht aan twijfelen of de Wolven anno 2019 nog bestaansrecht hebben wordt moeiteloos overtuigd. De band draait nu volop op toerental maar neemt eerst nog wat gas terug om finaal terug te ontploffen. Daartoe is het aangenaam luisteren naar Hidalgo’s soulvolle vocalen in het dromerige “The Valley”, is het lekker loos gaan op de aanstekelijke cumbia ritmes tijdens “Yo canto” een typisch Los Lobos nummer met veel latin percussie en Hidalgo’s knap gitaarspel of is het wegdromen tijdens het zinnenprikkelende “Kiko and the Lavender Moon”. In de staart schakelen Rosas en Hidalgo nog een versnelling hoger met straf rock ‘n’ roll spul als de Jimmy McCracklin cover “Georgia Slop” gelinkt aan een uitzinnig “Más y más” maar dan lijkt het afgelopen. Hidalgo en de zijnen krijgen teken dat het 11 uur is en moet gedaan zijn maar komen meteen terug. En hoe zou dit feestje beter kunnen eindigen als op de tonen van “La Bamba” uitsmijter par excellence zij het kort die ze met plezier aan hun hun Belgische fans cadeau doen.

Los Lobos klinkt vanavond als een hechte groep die met grinta en focus hun nummers speelt die ze al tig keren hebben gespeeld maar met een inzet en ervaring die het routinematige overstijgt, in een gevarieerde set waarin de veelzijdigheid van de band aan bod komt. Samengevat een fantastisch optreden in een geweldig kader, waarin de zwoele zomerse sfeer hand in hand gaan met de opgewektheid van deze muziek.

Marc Buggenhoudt

Foto's © Yvo Zels

Setlist

1. Canto a Veracruz (Acoustic en Vivo, 2005)
2. Colas (Acoustic en Vivo, 2005)
3. El Cascabel (Various Artists American Epic: The Sessions, 2017)
4. La Pistola y El Corazon (La Pistola y el Corazón, 1988) (Acoustic en Vivo, 2005)
5. Los ojos de Pancha (Acoustic en Vivo, 2005)
6. Ay Te Dejo En San Antonio (...And a Time to Dance, 1983)
7. El cuchipe (Del Este De Los Angeles (Just Another Band From East L.A.), 1978), (Acoustic en Vivo, 2005)
8. Saint Behind the Glass (Kiko, 1992) (Acoustic en Vivo, 2005)
9. Guajira Guantanamera (Cuarteto Caney cover) (Del Este De Los Angeles (Just Another Band From East L.A.)), 1978) (Acoustic en Vivo, 2005)
10. Teresa (Acoustic en Vivo, 2005)
11. The Neighborhood (The Neighborhood, 1990)
12. Don't Worry Baby (How Will the Wolf Survive?, 1984)
13. Will The Wolf Survive? (How Will the Wolf Survive?, 1984)
14. Shakin' Shakin' Shakes (By the Light of the Moon, 1987)
15. The Valley (The Town and the City, 2006)
16. Yo canto (Tin Can Trust, 2010)
17. Kiko and the Lavender Moon (Kiko, 1992)
18. Georgia Slop (Jimmy McCracklin cover) (The Neighborhood, 1990)
19. Más y más (Colossal Head, 1996)

Encore

20. La Bamba (La Bamba [Original Motion Picture Soundtrack], 1987)

 


 

 

 


 

Artiest info
Eriksson Delcroix  
Los Lobos  

OLT, ANTWERPEN

 

Los Lobos