BUFFALO TOM @ HET DEPOT, LEUVEN - 01/12/18

Buffalo Tom is één van die bands die ons al meer dan 30 jaar trakteert op complexloze alternatieve rockmuziek. Bill Janovitz (zang, gitaar), Chris Colbourn (bas, zang) en Tom Maginnis (drums) debuteerden in 1988 met het album “Buffalo Tom”, geproducet door J Mascis van Dinosaur Jr., het geluid neigde ook erg naar die laatste band.


Het is met hun derde album “Let Me Come Over” (1992) dat de band met een eigen sound de bal aan het rollen bracht. Met gedreven rocknummers en prachtige ballads had Studio Brussel er indertijd een vette kluif aan, met de nodige radio airplay werd de band in België dan ook erg populair in de jaren 90. Verdere albums in dit decennia bevestigde het succes van de band “Big Red Letter Day” (1993), Sleepy Eyed (1995) en Smitten (1998), waarna het succes taande. Na een tiental jaren van inactiviteit keerde men terug met het album “Three Easy Pieces” (2007) waarna in 2011 “Skins” verscheen.

Bill Janovitz en Chris Colbourn zetten hun job als respectievelijk makelaar in onroerend goed en bookmaker ‘on hold’ om voor de 25e verjaardag van het album “Let Me Come Over” terug volop te toeren in de US en Europa. Eerder dit jaar brachten ze hun 11e album uit “Quiet & Peace” waarop ze nog steeds laten horen dat de band een talent heeft voor het schrijven van sterke melodische rocknummers met een scherpzinnige tekst. Het bracht de band eerder dit jaar al op het Cactusfestival in Brugge en nu is een uitverkocht Depot in Leuven aan de beurt.
Laten we het even in voetbaltermen zeggen, de eerste helft was niet erg hoogstaand, eerder rommelig. Al van bij het openingsnummer “Sodajerk”, horen we dat het geluid zeker niet goed zit, de band klinkt als een incoherent geheel en er wordt wat slordig gemusiceerd. Gelukkig genoeg herpakken ze zich en mogen we spreken van een leuke tweede helft. Met passie en plezier spelen dat is de bedoeling, Janovitz straalt die passie nog steeds uit alsof hij 30 jaar geleden met de band op het podium stond. Een groot zanger zal hij nooit worden, maar zijn zangstem is wel herkenbaar en emotioneel pakkend. Misschien kan hij zijn harmonica met staander de volgende keer maar beter thuislaten want het bezorgde hem meer last dan die paar noten die hij erop blies.

Bassist Colbourn mag het rustige “Late At Night” zingen, wat ook al geen hoogtepunt was, het is pas vanaf het energieke “Treehouse” dat er schwung in de zaak komt. Het publiek dat eerder passief toekeek komt wel los bij nummers als “Summer”, “Larry” en “I’m Allowed”, en plots klinkt de band wel als een bevlogen, catchy live band die hun reputatie waarmaakt. Ze spelen voor de fans dus men mag gerust een song aanvragen, “Enemy” is zo een’ fanrequest’. De band schakelt nog eens een versnelling hoger met het nummer “Tangerine”, meezingen, meespringen alles kan en mag. Eén van hun bekendste nummers “Tailight Fades” wordt met veel vuur en passie gezongen door Janovitz. De felheid en bevlogenheid zijn een van de kenmerken van deze heren uit Massachutes, Boston en na al die jaren hebben ze allenzins daar nog niet op ingeboet.

Van de bisnummers onthouden we vooral “Overtime” uit het nieuwste album, sterk nummer in een knappe uitvoering en afsluiter “Crutch” uit hun prachtig “Let Me Come Over “album. En voor diegenen die het nodige geduld hadden kwam de band nog eens een tweede maal terug om met het meeslepende “Wiser”, nog een fan aanvraag, de set te eindigen.

Jammer van het rommelige en slordige begin van het optreden, gelukkig genoeg kwam alles nog op zijn pootjes terecht waardoor we toch nog een leuk stukje ‘real rock and roll’ kregen.

Luc Nuyts

Foto's © Sonja Schepers

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook