JASPER STEVERLINCK @ BOZAR, BRUSSEL – 17/12/18

Alsof het zo moest zijn stond gevoelszanger Jasper Steverlinck op een van de donkerste dagen van het jaar voor de eerste keer op het podium in de Bozar om er voor een aandachtig luisterend publiek zijn droefgeestige songs te vertolken. Zijn gemoedsstemmingen omcirkelen het ganse scala van treurnis, gemis, afscheid, hartzeer en verlangen met zelden een lichtpuntje of sprankeltje hoop. Muziekliefhebbers die op de kortste dagen van het jaar op zoek waren naar wat jolijt en uitbundig vertier zijn bij Jasper dus aan het verkeerde adres, tenzij zij troost vinden in de schoonheid van goudeerlijke muziek. Want meer nog dan de tekstlyriek is het Jaspers aparte stem en zijn inlevende vertolking die voor ontroering zorgen en de somberte even kunnen verdrijven. Bijgestaan door een strijkkwartet, pianist, contrabassist en drummer bracht hij zijn breekbare songs, waaronder ook zijn succesnummers die op de wekelijkse Vox hitlijst van Radio 1 immer hoog scoren.


Misschien dat een grote zaal als de Henry Le Boeufzaal wat te ruim is om de intimistische songs van Jasper tot hun volle recht te laten komen. Het voordeel is echter dat zo veel mogelijk concertliefhebbers van zijn poëtische liedkunst en emotioneel gelaagde songs kunnen genieten. De opkomst was immers groot. Recent kwam eindelijk, na een vacuüm van enkele jaren, een nieuw album van hem uit, waar zijn fans reeds lang op voorhand naar uitkeken, alhoewel zij hem in de uitzending ‘Liefde Voor Muziek’ op Tv nog aan het werk hadden kunnen zien. Op dat bejubelde ‘Night Prayer’ album, in een ‘Deluxe Editie’, en geproducet door Jean Blaute, staat ook het tijdloze ‘Here’s To Love’ dat meermaals tijdens live uitvoeringen voor vochtige ogen zorgt. Dat strijkers hem dan begeleiden verhoogt alleen maar het emotionele impact van zijn intense vertolking. Nagenoeg alle songs uit dat ‘Night Prayer’ album nam hij in zijn speellijst op, evenals enkele eigen bewerkingen van andermans songs uit de programmareeks ‘Liefde Voor Muziek’.

Vooreerst eenzaam op het podium, solo aan de pianotoetsen, zette hij in met het mijmerende ‘Sad Reminders’ waarin het gemis haast tastbaar wordt alsof je zijn geliefde in de mist zag oplossen. De songs van Jasper leunen soms aan bij fado, zeker een song als het fragiele ‘That’s Not How Dreams Are Made’ of het smartelijk gezongen ‘Our Love Got Lost’ met treurende violen en piano, waarin de saudade hem haast dreigt te overspoelen. In het gepijnigde ‘So Far Away From Me’ hunkert hij naar zijn geliefde als een Orpheus die tevergeefs om zijn Eurydice smeekt. Daarbij slaagt hij er steeds weer in om een naturel te genereren alsof het de eerste keer is dat hij zich in de songlijnen inleeft. Ook in het trieste ‘Colour Me Blind’ hoorde je zijn medegevoel wanneer hij ‘now the black is in everything’ zong. Vooraf vertelde hij het verhaal van iemand die langzaam alle kleur uit zijn gezichtsveld ziet verdwijnen, gedoemd tot uiteindelijke blindheid. Welke song hij ook brengt hij doet dit schier ongewapend.

Veel vertellen deed Jasper niet. Even verwees hij naar zijn periode als frontman bij ‘Arid’, een groep die eind vorige eeuw werd opgericht, meermaals op Rock Werchter speelde en waarvan hij meer dan tien jaar deel uitmaakte. Uiteindelijk verkoos hij solo te gaan en zijn intimistische songs tot de essentie terug te brengen. Dit lukt hem over gans de lijn. Zelfs in gepassioneerde songs als ‘Someday’, het aanklampende ‘Broken’ en het melancholische ‘Night Prayer’, allen hoogtepunten, blijft hij de de diepere gevoelslagen opzoeken. Niet alleen bij het geëmotioneerde ‘Need Your Love’ met cello en violen, maar ook bij de song ‘One Thing I Can’t Erase’, van songschrijver Niels Destadsbader, of ‘Killing Dragons’ van K Choice, zorgde zijn wijze van vertolking voor kippenvelmomenten. Ook het weemoedige herfstlied ‘Ice Queen’ van Sharon Den Adel was één van de covers uit de ‘Liefde voor muziek’ reeks, nu in een inlevende Jasper versie met eigen arrangement.

Daarmee ving hij de toegift sessies aan. Tot tweemaal toe werd hij teruggeroepen voor extra bisnummers, waarbij de strijkers en piano wederom een waas van weemoed rond de zanger creëerden. Jasper, die zich gans de avond met zang en gitaar in alle kwetsbaarheid overgeleverd had aan alle broze stemmingswisselingen, leek zich ook tijdens de toegiften te verliezen in het warrig kluwen van emotioneel strijdige krachten. Toen hij het wanhopige ‘Open Your Heart’ inzette, waarbij de contrabassist de snaren met zijn strijkstok beroerde, leek hij zijn laatste restjes veerkracht aan te boren om daarna met het afscheidslied ‘On This Day’ te eindigen. In deze zwaarmoedige tijd van het jaar wegens het gebrek aan Licht gaf de tekstlyriek ‘don’t you forget, how I’ve loved you for so long’ ook genereuze warmte en liefde mee, als een voorafspiegeling van de warmste week van het jaar.

Marcie

Foto's © Yvo Zels

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook