NOVASTAR @ ANCIENNE BELGIQUE, BRUSSEL – 20/12/18

Herfststormen kunnen fors tekeer gaan, zelfs op het einde van het seizoen, en vrijdagavond was het van datum in een vol gelopen Ancienne Belgique in Brussel, waar Joost Zweegers de laatste blaadjes van bomen blies bij de voorstelling van zijn nieuw Novastar album “In The Cold Light Of Monday”. De energieke en sympathieke Joost deed zijn reputatie van podiumbeest er alle eer aan en zette even de puntjes op de i. De geleden pijnen van een zware enkelbreuk door een val van het podium van Vorst Nationaal leken gelden. Zij die beweren dat singer-songwriters veelal maar in staat zijn om met zeurderig geneuzel mensen in slaap te wiegen in hun luie zetel, moeten dringend hun mening herzien. Novastar stak in AB drie tandjes bij in een veelal gespierde uitvoering van zijn werk en deed live zowel het nieuwe als het oude werk ontploffen als een splinterbom die de ganse zaal vol raakte. Tijd om wat te praten tussen de songs die elkaar in snel tempo opvolgden bleek er haast niet. Twintig songs volgden elkaar in razend tempo op. Dat dit alles soms ten koste ging van de subtiliteit en intimiteit van Joost’s beklijvende ballades kon het publiek worst wezen, want dat zag anderhalf uur lang Novastar sterretjes.


Joost Zweegers staat als songsmid, zanger en performer al meer dan twintig jaar torenhoog aangeschreven. Een veelschrijver is onze Humo’s Rock Rally winnaar van 1996 nooit geweest, maar de songs die hij op plaat zet zijn allemaal pareltjes van composities, waarmee hij niet enkel grote hits scoort, maar ook respect afdwingt bij zijn collega’s. Zelfs his grunginess Neil Young was zodanig diep onder de indruk van ‘s mans kwaliteiten dat hij hem mee op tournee nam. Onbegrijpelijk dat Joost zelfs ooit aan stoppen dacht omdat, perfectionist als hij is, de twijfel hem om het hart sloeg tijdens de productie van Novastar’s tweede album “Another Lonely Soul” en het hem moeilijk lukte om onder druk te schrijven. Zijn muzikale eigenheid gaat voor alles en de aandacht voor detail en perfectie werpt steeds zijn vruchten af. Zweegers heeft nooit zijn bewondering voor en beïnvloeding door The Fab Four onder stoelen of banken gestopt en ook zijn nieuwe plaat bulkt van de heerlijke, soms Beatleske arrangementen. Ergens kan je het met schitterende topsongs gevulde “In The Cold Light Of Monday”, dat in de herfst in Brighton werd opgenomen, vergelijken met de grandioze debuutplaat van Novastar bijna twintig jaar geleden. Het nieuwe album van onze Nederlandse Belg klinkt melancholischer, maar bevat eveneens een trits instant klassiekers in wording.

Kan je een meer ideale mix om een knaller van een concert te spelen bedenken als je met een dosis hits onder de arm, die in het collectieve geheugen van de fans liggen gebeiteld en een nieuwe plaat met heel wat hitgevoelige songs die al voor de release van het album voldoende airplay op de radio kregen, het podium op kan stappen? Aan extra attributen heeft Novastar buiten enkele sobere lichtpanelen niets nodig. Het draait hier om de muziek, die bovendien schitterend instrumentaal opgeluisterd wordt door een fantastische band, met in de hoofdrol snarenwonder Reinhard Vanbergen, op elektrische gitaar, pedal-steel en viool, geruggensteund door een strakke ritmesectie.

De show gaat subtiel van start met Zweegers die solo het podium op draaft met akoestische gitaar en ons trakteert op een ontroerende versie van het hoog gezongen “The Laines”, een prachtige love song met een typische Britse bijklank, die ook door één van de broertjes Gallagher zou kunnen geschreven zijn. Vanaf het smachtende op keyboard gespeelde “Longtime”, dat perfect Joost’s hoge verwachtingen om deze show in AB te spelen weerspiegelt, gaat tempo echter met een ruk de hoogte met de krachtige oude hitsingle “Wrong” uit zijn debuutplaat “Novastar”. Zweegers teistert begeesterd zijn rode Gretch en wentelt zich als een slang rond zijn micro om even later rennend zijn brothers in arms op het podium aan te sporen, maar iedereen staat op scherp. Joost wisselt zwierig tussen gitaar en keyboard, dat meermaals stevig bepoteld wordt en kreunt onder de krachtige aanslag van zijn enthousiaste toetsenman, zoals in het driftige “Because”.

Alsof we nog geen sterretjes genoeg zagen aan het firmament stuurt Joost ons naar een andere planeet, in een hemels “Mars Needs Woman”, dat teder opbouwt, om later als een gelanceerde raket met brullende motoren naar het hemelfront te schieten, opgevuld met pijnlijk snijdende pedal-steelnoten van een meesterlijke Reinhard Vanbergen. De opvulsels die deze bebaarde maar fijnbesnaarde man tussen de heerlijke vocalen en instrumentale noten van Joost gooit zijn feilloos en onmisbaar. Een tot tranen bewogen piano ballade als “Cruel Heart” snijdt helemaal tot in het diepste van onze zielen door Reinhard’s ontroerende viooltonen, maar evenzeer op gitaar klinken zijn fijn geplaatste noten geniaal, licht vibrerend in het hitgevoelige “Holly”, maar des te steviger in de eerste meezinger “Never Back Down”.

De gekende single uit de nieuwe plaat “Home Is Not Home” is hierna de ideale voorzet naar de enthousiast onthaalde oude kaskraker “The Best Is Yet To Come”, waar een stralende Joost die in duet gaat met de voltallige zaal, die gewillig ganse strofen overneemt en de megahit uit volle borst meezingt. Als ultieme afsluiter gaat Zweegers nog eens tekeer op keyboard in een wervelende versie van “Caramia”, wiens titel gedurende het ganse concert door enkele fans als verzoeknummer gescandeerd werd.

Novastar is terug van nooit weggeweest met een Joost Zweegers die duidelijk zichzelf heeft terug gevonden. Vier jaar hebben we moeten wachten op het nieuwe sterretje aan de Novastar kroon, maar we krijgen er dan ook veel voor terug, zoveel dat we tevreden zijn voor de volgende vier jaar.

Yvo Zels

Foto's © Yvo Zels

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL