SHAME @ ANCIENNE BELGIQUE, BRUSSEL - 13/12/18

Shame: rebelleren in blote bast en met de vuisten in de lucht

Dat 2018 een uitermate succesvol jaar is geweest voor Shame, is een understatement. Het jonge post-punkvijftal uit Zuid-Londen bracht nauwelijks elf maanden geleden hun uitstekend debuutalbum ‘Songs of Praise’ uit en heeft sindsdien niet meer achterom gekeken. Door er voornamelijk een haast moordend tourschema op na te houden, wist de band zich in amper een jaar tijd een imponerende reputatie bij elkaar te spelen. In het voorjaar deden de jongens van Shame nog de eerder kleine concertzalen binnen Europa aan (met onder andere een indrukwekkende show in de kleine Rotonde-zaal van de Botanique), voor hun laatste korte Europese tour van 2018 slaagt de band er reeds in om middelgrote zalen genre Ancienne Belgique uit te verkopen. Daar hielden ze afgelopen donderdag halt voor alweer een zeer sterk concert, dat desondanks hun passage in mei niet bleek te kunnen overtreffen.

Shame’s concert in de AB was naar eigen zeggen de band’s 162e liveshow dit jaar. Ik zou de waarheid geweld aandoen als ik beweer dat het intense tourschema stilaan afstraalt van de band. Ondanks de tonnen energie, die ze ook nu weer een uur lang aan de dag legden, lijkt het vijftal echter wel dringend aan een wat langere rustpauze toe. Zanger Charlie Steen’s stem, doorgaans één van Shame’s sterke wapens, leek stilaan wat aan de schorre kant. En de immense werkethiek die de band zichzelf oplegt, dwong de overige leden om diep in hun reserves te tasten. Het lijken details, maar ze maakten het verschil tussen een memorabel concert in mei en een ‘slechts’ uitstekend in december. Want aan de inzet en de energie van de band lag het allerminst. Vanaf de felle opener ‘Dust on Trail’ trok de band als een stel losgeslagen rebellen ten strijde, de vuisten in de lucht, het bovenlijf ontbloot en het publiek betrekkend bij elke beweging. Steen dook geregeld in het publiek, liet zich op handen dragen en maande het op zich al dolenthousiaste publiek aan tot nog meer actie en betrokkenheid. Dat voornammelijk jonge publiek veranderde geregeld in een kolkende, op en neer springende massa, die publiekslievelingen als ‘Concrete’, ‘One Rizla’, ‘Tasteless’ en ‘Friction’ mee scandeerden als hymnes van een nieuwe generatie. De band trakteerde tussendoor met drie nieuwe nummers, waarvan vooral het punky ‘Human, For a Minute’ en het naar vroege U2-neigende ‘Exhaler’ indruk maakten.

Gedurende de korte set van hoop en al een uur leek er nauwelijks ruimte voor rustmomenten. Maar toen de band naar het einde toe even door zijn beste krachten leek te zitten, werd er toch even wat gas teruggenomen. Het op het album ook al wat atypische ‘Angie’ was zowel voor de band als het voor het intussen door zweet en rondvliegende bierbekers doordrenkte publiek een welgekomen break tussen het aanstekelijk, jeugdig enthousiasme door. Een break die iedereen tegelijk de kans gaf om even op adem te komen alvorens een explosieve finale, met ‘Lampoon’ en ‘Gold Hole’ als afsluiters, de AB nogmaals in vuur en vlam zette. Shame kwam nog terug voor één bisnummer, maar het stevige ‘Donk’ werd zo overhaast afgehaspeld, dat het niet echt een meerwaarde bracht aan de rest van de set.

Met de passage van afgelopen dinsdag in Brussel hebben de jongens van Shame moeiteloos hun immer in sneltreinvaart groeiende status bevestigd. Desondanks lijkt intense jaar 2018 wel stilaan zijn sporen na te laten binnen de band, die aan een welverdiende rustperiode toe lijkt te zijn. Daardoor werd hun concert in de AB net niet een memorabel, maar desondanks wel alweer een ijzersterk.

(Stijn De Nys)

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL