GENT JAZZ @ BIJLOKE – 05/07/19
 

 

Artiest info
website  
facebook  

DE BIJLOKE, GENT

 

door Marc Buggenhoudt

We zijn inmiddels halfweg op dit 9 daagse Gent Jazz Festival gehouden van 29.06 tot 9.07. Op dag 5 vrijdag 5.07 en de rest van het weekend staat jazz centraal met vandaag vooral aandacht voor de melodische jazz. Dag 5 staat volledig in het teken van de Canadese jazzdiva Diana Krall die samen met haar All Star Band deze dag in een mum van tijd deed uitverkopen. Vooraleer La Krall om 22:30u het podium zal betreden is er nog heel wat moois te beleven. Wegens fileproblemen door de vakantie uittocht en de gele trui gekte moet ik helaas het eerste optreden van de dag op het hoofdpodium missen. De Duitse jazzpianist en Fender Rhodes liefhebber Frank Woeste en zijn collega pianist Baptiste Trotignon hebben naar verluid een pittige dialoog opgezet die de nog schaarse maar geïnteresseerde aanwezigen kon bekoren.

Maar zoals elk nadeel zijn voordeel heeft kan ik meteen doorgaan naar de Garden Stage oftewel het tweede podium waar net het Yuri Honing Acoustic Quartet is begonnen. De nu 54 jarige Yuri Honing is een spraakmakende Nederlandse sopraansaxofonist die de laatste jaren zeer succesvol is met zijn Acoustic Quartet en tweemaal op rij een Nederlandse Edison won voor zijn laatste twee albums ‘Desire’ (2015) en ‘Goldbrun’ (2017). Ook internationaal is Yuri Honing zeer actief.

Yuri Honing maakte vier jaar geleden op ditzelfde podium behoorlijk wat indruk en mag vandaag maar liefst drie keer optreden. De songs zullen allen uit die twee albums ‘Desire’ en ‘Goldbrun’ komen waarvoor respectievelijk de barok en de componisten Richard Wagner en Richard Strauss als inspiratie dienden. Het verlenen van een artistieke context aan jazz door het betrekken van aanverwante kunststromingen zoals beeldende kunst en literatuur is een voortdurende zoektocht in het hoofd van Youri Koning die geleid heeft tot een onmiskenbare eigen stijl en veel mooie muziek waarvan ik in dit eerste deel mocht proeven. Het is rustige bedachtzame muziek waarin de vier zeer competente muzikanten samen slijpen aan een vakkundig uitgebalanceerd groepsgeluid. Het is sfeervolle luistermuziek waarin het intense saxofoongeluid van Youri Honing verbonden wordt met de subtiele pulserende klankkleuren van pianist Wolfert Brederode, de melodische baslijnen van contrabassist Gulli Gudmundsson en het inventieve drumwerk van Joost Lijbaart die wisselend van sticks en brushes zeer aanwezig is in de opbouw van het stuk.

Op het hoofdpodium is het de beurt aan de jonge pianist Christian Sands in trio met contrabassist Yasushi Nakamura en drummer Clarence Penn.
De 30 jarige Christian Sands heeft nog steeds de status van jong opkomend talent ofschoon hij al van kindsbeen de muziekmicrobe heeft en sedert 2013 duidelijk aan de weg timmert met de steun van meesterbassist, componist en producer Christian McBride en al vijf keer genomineerd werd voor een Grammy Award. Hier is hij nog geen naam die een belletje doet rinkelen maar daar zou na zijn optreden hier op Gent Jazz ter promotie van zijn laatste twee albums ‘Reach’ (2017) en ‘Facing Dragons’ (2018) weleens snel verandering in kunnen komen.

Van meetaf aan zit het trio op kruissnelheid met “Rebel Music”, een eigen compositie en tevens openingsnummer uit Christian Sands’ straight-ahead maar avontuurlijke nieuwe album ‘Facing Dragons’. Als ze beginnen te improviseren trekken bassist Yasushi Nakamura en drummer Clarence Penn zichtbaar grimassen bij het fysiek omgaan met hun instrument terwijl Sands een perfecte laidback uitstraling behoudt. Sands heeft een vloeiende (vinger)techniek en perfecte timing en speelt heel relaxed en naturel als resultaat van jarenlange ingeoefende discipline dat zijn vruchten afwerpt in verbluffende composities waarin zowel jazztraditie als andere invloeden als neo soul, post-bop, Latin Jazz, hip-hop, N.O. blues en Chick Corea frazering behendig worden verwerkt. In de soulvolle groove van Cedar Walton's “Bolivia” legt Sands een aantal latin-ritmeschakeringen uitgewerkt tot een swingend geheel. Zo begint “Reaching For the Sun” langzaam traditioneel en melodisch om dan te ontsporen naar levendige haast dansbare jazz met virtuoos spel. Wat Yasushi Nakamura uit zijn staande bas haalt is ‘ongehoord’ indrukwekkend, ook drummer Clarence Penn is een plezier om bezig te zien, fysiek in de weer maar wel doordacht. “Song Of The Rainbow People” start als gesofisticeerde donkere jazz waarna Sands met een N.O. pianoriedel de zon laat doorschijnen en een solo speelt waarin Professor Longhair en Fats Waller opduiken met daarna doorgedreven spel tussen strak en luchtig. Een boeiend concert van klasse muzikanten.

Vincent Peirani ‘Living Being’

Al vanaf de eerste noot uit zijn accordeon roept Vincent Peirani een weemoedige sfeer op waarin klassiek, jazz en franse chanson thuishoren. Het eerste nummer is meteen een schot in de roos: het publiek luistert aandachtig omdat het de melodie lijkt te kennen, “Bang Bang” (van Sonny Bono cfr. Sonny and Cher) en er maar niet opkomt en zo achteloos wordt meegezogen in het universum van deze Fransman die met zijn accordeon verleidt en bezweert. Van kapitaal belang is de virtuoze sopraansaxofonist Emile Parisien die mag improviseren en zeer beweeglijk op de scène staat en door zijn inbreng verantwoordelijk is voor de jazzkleur. Derde bandlid Fender Rhodes toetsenist Tony Paeleman zorgt voor pianoklank en groove. Met z’n drieën werken ze de melodie uit tot nummers van bombastische grandeur. Vertrekkend van atmosferische haast klassieke composities aangebracht door de betoverend mooie accordeonklanken en aangelengd met een virtuoze saxpartij is Paeleman diegene die met excellent Fender Rhodes spel de songs een rockfeel aanmeet en uitvergroot naar een ‘chamber rock music orchestra’ met de inbreng van een ritmesectie bestaande uit drummer Yoann Serra en bassist Julien Herné. Samen 5 man sterk is hun herwerking van Led Zeppelin’s “Kashmir” en “Stairway To Heaven” tot “Kashmir To Heaven” er een die de monden doet openvallen. Verderop zijn het duister-romantische “Night Walker” en het emotionele “Enzo” geheel andere nummers waarin de veelzijdigheid van Peirani & co uitblinken.

Chanson meets classic meets rock is niet meteen een combinatie waar je op voorhand voor zou tekenen, maar hier live op Gent Jazz met zoveel klasse, virtuoziteit en panache vertoon worden subtiliteit en bombast netjes in evenwicht gehouden en kan men spreken van een geslaagd experiment/optreden. Het publiek lust er duidelijk pap van en trakteert na afloop met een staande ovatie.

Diana Krall Ft. Robert Hurst, Joe Lovano, Marc Ribot & Karriem Riggins

De ravissante jazz pianiste Diana Krall is voor de derde keer op Gent Jazz, een heuglijk feit
dat door de vele fans met een volle tent wordt beantwoord. Diana Krall is sedert een aantal jaren bij het grote publiek een absolute topper. Haar uitstraling, zwoele altstem en vloeiend pianospel, een bijzonder samengaan van techniek, passie, ervaring en een tikje onvoorspelbaarheid maakt haar uniek bij de luisteraar die ze beroert en verwondert. In doorgaans rustige jazz standards excelleert haar stem en pianospel. Met een droomband van topmuzikanten als begeleiders is de magie nog groter. Hoewel Krall ook thuis is in Braziliaanse bossanova, americana en singer-songwriterpop staat vandaag jazz terug centraal met een All Star Band met kleppers als Robert Hurst (contrabas), Joe Lovano (tenorsaxofoon), Marc Ribot (gitaar) & Karriem Riggins (drums) samen goed om ettelijke vellen jazzgeschiedenis over te schrijven. Hoewel Joe Lovano in deze context een evidente keuze is, is Marc Ribot dat minder en verwacht je hem eerder in het gezelschap van iemand als Tom Waits of John Zorn maar toch niet samen met Joe Lovano. Toch zouden beide protagonisten hun rol met verve invullen.

Diana Krall & co hebben er vanavond voor gekozen om haast uitsluitend rustige romantische jazz standards uit te voeren, een keuze die na een tijdje de spanning wegneemt maar toch goed zal uitdraaien wegens de sterke uitvoeringen door de zeer getalenteerde muzikanten. “All Or Nothing At All”, “L-O-V-E” van Nat King Cole en “I Got You Under My Skin” van Cole Porter zijn de eerste drie songs die Krall volledig naar haar hand zet. Haar lage hesige verleidelijke stem en haar pianospel houden de aandacht vast nog aangescherpt door de solo’s van tenorsaxofonist Joe Lovano en van gitarist Marc Ribot. Beiden mogen om beurten soleren in hun eigen stijl. Lovano heeft een zachtjes sputterende toon terwijl Ribot met zijn hoofd op zijn gitaar wat weggedoken in zijn eigen aparte gitaarstijl voor de nodige scherpte zorgt. Bij “Just Like A Butterlfy That’s Caught In The Rain” treft Krall de juiste toon en overvalt je een gevoel van eenzaamheid dat zich verder zet met “Boulevard of Broken Dreams” (Nat King Cole), kippenvel! Dreigt de aandacht al eens te verslappen bij songs als “East of the Sun (and West of the Moon)” of het dromerige “Moonglow” met een hoog sentimenteel gehalte dan is het toch weer genieten van de uitstekende ritmesectie of van de solo’s van haar twee meest opvallende begeleiders. Diana Krall zelf staat er meermaals met verwondering op te kijken. Toch is het niet al goud wat blinkt: Diana Krall’s dictie is een paar keer ondermaats en ook haar piano-fills zijn slordig. Bovendien werkt het gekletter van de trap van de tribune storend wat bij een rustig intiem jazzconcert nog meer opvalt. Toch vallen er in de slotfaze nog een paar hoogtepunten te noteren. Dat zijn die momenten dat haar stem het best gedijt zoals in zwaarmoedige midnight jazz, het meeslepende “You’re My Thrill” of in de toegift het uitgepuurde “Take It With Me” van Tom Waits in duo met Marc Ribot, de gitarist van het origineel. Diana Krall & Co nemen na 1u 40’ afscheid op precies dezelfde wijze als ze begonnen waren geheel ontspannen met jazz zo licht als een zomerbriesje “Exactly like you”. En zo komt een eind aan deze 5de Gent Jazz dag waar het Christian Sands Trio en Vincent Peirani voor de verrassing tekenen.

Setlist : All Or Nothing At All/ L-O-V-E (Nat King Cole)/ I Got You Under My Skin (Cole Porter)/ Devil May Care/ Just Like A Butterlfy That’s Caught In The Rain/ Boulevard Of Broken Dreams (Nat King Cole)/ East Of The Sun (And West Of The Moon)/ Moonglow/ You’re My Thrill/ I Was Doing All Right/
Encore : Take It With Me (Tom Waits)/ Exactly Like You