ALVIN YOUNGBLOOD HART @ N9, EEKLO - 21/11/19

Zelfs op een doordeweekse woensdagavond in een klein provinciestadje als Eeklo liggen de muzikale parels soms voor het grijpen. ‘ Jullie zijn waarschijnlijk allen werkloos en moeten morgen niet vroeg uit de veren’, schertste de man na zijn prachtig optreden , toen de talrijke aanwezigen nog om een bis nummer vroegen. Die man is Grammy Award winner Alvin Youngblood Hart, born march 2, 1963 in Oakland ,California. Kleine Alvin kreeg de blues met de paplepel binnen, want pa & ma hadden beiden hun roots in Mississippi, en blues muziek vulde elke dag de huiskamer. Na omzwervingen in Los Angeles en Ohio, settelde de familie Hart zich uiteindelijk in Chicago, terug een stad met een rijke blues cultuur. Het was daar op straat dat Alvin gitaar leerde spelen en zijn eclectische blues stijl ontwikkelde.

Ondertussen is de man een gevestigde waarde in de blues scene, won diverse prijzen en werkte samen met verschillende blues grootheden. Samen met de broertjes Luther & Cody Dickinson is hij zelfs te horen op een 2 tal albums van Ian Siegal (Candy Store Kid & The Picnic Sessions). Zelf bracht hij een ondertussen een 5 tal solo albums uit. Waar hij op die albums zich soms nog een uitstapje naar andere muziekgenres permitteert bleef hij in de N9 vrij trouw aan de blues. Met ‘Mama don’t Allow’ uit zijn album ‘Territory’ begon hij de set. Afwisselend op elektrische gitaar en 12 string guitar bracht hij eigen songs maar eerde hij ook zijn grote voorbeelden zoals Henry James ‘Mule’ Townsend. Ook de Skip James song ‘Illinois Blues’, die Alvin ook bracht in de Wim Wenders documentaire ‘The Soul Of A Man’ , een v/d 7 docu’s uit Scorcese’s The Blues’,ontbrak niet. Tussen de songs door was er , naast het helaas veelvuldig herstemmen van de gitaren , tijd voor wat leuke anekdotes. ‘Are you ready to hear a story or do you think, shut up and play the guitar? vroeg hij lachend . Nu, het verhaal hoe hij de muziek van Charlie Patton leerde kennen ,met inbegrip van de imitatie van een krakende 78 toeren plaat, was meer dan de moeite waard. En dat kon ook worden gezegd van de versie van Patton’s ‘Pony Blues’ die er op volgde. Een keer verliet Alvin de geijkte blues paden voor een cover van ‘City Light’ van de Flamin’ Groovies’, een band die de Stones hadden kunnen zijn, maar helaas bestonden die reeds, besloot hij lachend.

Ook zeer de moeite was een country blues bewerking van een song uit 1930 ‘Dancing With Tears In My Eyes’, een smartlap van jewelste en een serieuze hit in die jaren maar die hij vnl. via een versie van Leadbelly had leren kennen . De stompende blues van ‘Will I Ever get back home again’ bracht hij bijna jodelend en dat de man graag terug naar huis wou had zo zijn redenen. Er waren binnenkort verkiezingen in zijn thuisstaat, en afgaande hoe hij over zijn president dacht, denk ik dat Donald liever gehad zou hebben dat hij hier nog een tijdje bleef. Met ‘Gallows Pole’, een eeuwenoude traditionele folksong, en vooral bekend door de versie van Led Zeppelin, maar ook reeds in 1939 door Leadbelly als ‘The Gallis Pole’ op plaat gezet, nam hij afscheid van een dankbaar publiek. Leuk midweek concertje !

Jan Van Streydonck

Foto's Jurgen Dhont


 


 

 

 

.

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
   

N9, EEKLO