AMADOU & MARIAM @ HET DEPOT, LEUVEN - 21/11/18

Het blinde echtpaar Amadou en Mariam uit Bamako, Mali staan al sinds jaren bekend als de ambassadeurs van de Malinese en Afrikaanse muziek. Mariam Doumbia en Amadou Bagayoko leerden mekaar kennen in 1974 op het Malinese Instituur voor Jonge Blinden. Sinds 1980 vormen ze niet enkel muzikaal een koppel maar trouwden ze ook. Hun eerste optredens speelden zich af in Mali maar gaandeweg leerde men ook buiten de grenzen dit dynamische echtpaar kennen. Eerst was Frankrijk aan de beurt en later volgde de rest van de wereld. Ze zijn graag geziene gasten op de vele Wereldmuziekfestivals die overal opduiken.

Hun muziek is geworteld in de traditionele Malinese muziek aangevuld met flarden blues en elektronische elementen. Beiden zingen en Amadou ontpopt zich als een begenadigd gitarist die de typische woestijnbluesklanken in de vingers heeft. Hij beheerst de kunst om zijn gitaar te laten ‘kletteren’ zoals dat in dit genre de regel is. Denk hierbij aan de gitaarklank van Tamikrest, Terakaft en Tinariwen. Voeg hierbij het klagerige zangtimbre van Mariam afgewisseld met Amadou aangevuld met een op de heupen mikkende ritmesectie (drum en percussie), een frivole bassist die elke hoek van het podium verkent en danst en spring of zijn leven ervan afhangt, een side-kick zangeres/danseres om de nummers kracht bij te zetten en een uitermate knappe toetsenist die zorgt voor de moderne toets en je heb het recept waarop Amadou en Mariam al sinds jaren patent op hebben. De Leuvense muziektempel Het Depot was aardig volgelopen – opvallend veel jeugdig publiek, Leuven is niet voor niets de studentenstad bij uitstek – en klaar voor een zwoel avondje Afrobeats. En of er gefeest werd. Vanaf het tweede nummer ‘Batoma’ was het raak. Zelden gezien een band die het publiek op zo’n korte tijd weet in te pakken. Er werd gezongen en gedanst dat het een lieve lust was. Amadou en Mariam genoten met volle teugen van het succes dat hen te beurt viel. In 2005 brachten ze het album ‘Dimanche a Bamako’ uit, geproduceerd door Manu Chao en sindsdien ligt de wereld aan hun voeten. Het echtpaar brengt met de regelmaat van een klok albums uit. Zo verscheen verleden jaar hun nieuwst ‘La Confusion’. ‘C’est Chaud’ is een nummer uit dit album en helemaal niet gelogen want de temperatuur gaat gestaag de hoogte in. Ergens halfweg de set verdwijnt Mariam van het podium om zich – divagewijs – om te kleden. Dit is het sein voor Amadou om al zijn gitaarduivels te ontbinden en het geheel op te hitsen met een weergaloze gitaarsolo waar geen einde aan schijnt te komen.

Tijd voor een dansje te placeren moet ook de toetsenist gedacht hebben en doet zijn ding synchroon met de danseres. Ook de bassist laat zich gelden en zweept de gemoederen nog wat harder op. Mariam verschijnt in geheel andere outfit inclusief andere sieraden weer op het podium en het feestje wordt verder gezet. ‘Yikki Yassa’, Bofou Safou en de prachtige lofzang over hun moedercontinent ‘Africa’ uit hun ‘Welcome To Mali’ album uit 2008. Mariam en Amadou zingen afwisselend in de Franse taal, wat de officiële taal in Mali is maar die wordt maar door 10% van de bevolking gesproken, en in het Bambara, de taal die meer dan 40% van de Malinese bevolking spreekt. Hun nummers gaan over uiteenlopende thema’s zoals de liefde, het leven in Mali, de natuur en kleurrijke bevolking die het land rijk is. ‘Dogons’ is hier een mooi voorbeeld van. Dit nummer gaat over de bevolkingsgroep die leeft langs de Klif van Bandiagara en die gekend is om hun kleurrijke gemaskerde dansen en ceremonies. Met ‘La Réalité’ wordt er afgesloten maar dit is buiten het publiek gerekend. Oorverdovend is het gejoel en gekrijs om meer.

Een bisronde kan natuurlijk niet uitblijven. We krijgen het bloedmooie bitterzoete ‘Je Pense à Toi (Mon Amour)’ een lofzang van Amadou aan zijn geliefde Mariam. Het staat buiten alle kijf dat de liefde van de nu 64-jarige Amadou – die blind werd op zijn 16de – onvoorwaardelijk is voor zijn ‘muze’ en 4 jaar jongere levenspartner – die reeds het zicht verloor op haar 5de – en dat vertaalt zich in de lichaamstaal die beiden uitstralen op het podium. Natuurlijk is de liefde wederzijds. De levensvreugde die beide artiesten uitdragen werkt aanstekelijk en ook al de bandleden delen in die vreugde. Mooi om te zien en vooral te horen. Met ‘Mokou Mokou’ en ‘Beaux Dimanches’ zijn we aan het einde gekomen van een hartverwarmend concert. Je kan niet anders dan blij worden na zulk optreden. Goedgemutst en voldaan duiken we de koude nacht in. Mali en bij uitbreiding Afrika lag voor even, heel even aan de oevers van de Dijle.

Huibbe

Foto's © Ann Saenen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook