COWBOY JUNKIES @ HET DEPOT, LEUVEN – 18/11/18

Geen passender muziek dan deze van de Canadese Cowboy Junkies om de herfstsfeer te evoceren, waarbij je er de mistige kleurenpracht en de neerdwarrelende bladeren als ideale omlijsting bij kan indenken. Tot een half uur voorafgaand aan het concert stond er een rij wachtenden in perfecte filevorming als van een menselijk hoefijzer te wachten tot de deuren zich zouden openen. Het concert was immers uitverkocht, want zo dikwijls passeren zus Margo en haar broers Michael en Peter nu ook weer niet door ons landje. Leuven was een van de laatste tijdelijke ankerplaatsen tijdens hun tournee, waar Margo naar eigen zeggen een mooie dag had doorgebracht en zelfs de toren van de bibliotheek had beklommen. Haar concert zou zij opsplitsen in twee delen, waarbij de band in het eerste luik vooral songs uit het laatste ‘All That Reckoning’ album zou spelen om na de pauze voor bekendere songs te kiezen. Deze kregen echter allen een nieuwe uitvoering, zelfs het inmiddels beroemde ‘Sweet Jane’, de hit waarmee zij doorbraken en het begin markeerden van hun muzikaal avontuur. Hun discografie telt inmiddels meer dan een dozijn albums en zij krijgen er nog steeds nieuwe fans bij.

De ‘siblings’ Timmins spelen inmiddels al meer dan dertig jaar samen en toch lijkt de onderlinge liefdesband nog even hecht als toen zij in 1986 hun eerste album in hun garage opnamen. Zilverlokje Margo heeft nog steeds haar zuivere gouden stemkleur bewaard en de tragische ondertoon in haar integere songs grijpt je nog steeds aan. Die songs zijn meestal door haar broer Michael geschreven, die haar met invoelend gitaarspel begeleidde, al dan niet akoestisch of elektrisch. 'Broertje' Peter zorgde samen met bassist Alan Anton voor de ideale ritmesectie. Hij hield zich als drummer veeleer op de achtergrond, wat hem niet belette om bij de meer rockende songs voluit te gaan en het ritme mee op te drijven, zoals o.m. bij vooreerst ‘Sing Me A Song’, het toornige ‘Missing Children’ of halverwege bij het obsederende ‘3rd Crusade’ hetzij het heftige ‘Murder, Tonight, In The Trailer Park’.

Het vijftal vormde een intiem huiselijk en artistiek tableau, waarin elk detail verzorgd was met bloemen, theekopje, verlichting, statief, lessenaar en met in het midden de gracieuze Margo, vooraan gezeten op een krukje. Zij ving het concert aan met de liefdesverklaring ‘All That Reckoning (Part 1)’, waarin tristesse en desillusie doorsijpelde. In bijna elke song die Margo vertolkt wordt de lyriek beschaduwd met nostalgie of nauwelijks verholen rebellie. In het onzeglijk mooie, schrijnende ‘The Things We Do To Each Other’ waarschuwt zij voor haat en in het wrange ‘When We Arrive’ klinkt mededogen door. Margo weet met haar stem immer te beroeren, te ontroeren of aan te klampen. Daarbij weven gitaar, mandoline, bas en drum voor haar een klanktapijt waarop zij kan zweven, dromen of in verzet kan gaan. De dramatische ballade ‘Mountain Stream’ was een eerste hoogtepunt, als het ware ontleend aan mythologische bronnen. Tussen de nieuwe songs laste zij ook het oude ‘200 More Miles’ in, waarop Jeff Bird haar met harmonica begeleidde. Als multi-instrumentalist wisselde deze af met mandoline, gitaar of ritmische tamboerijn al naargelang de beeldrijke of poëtische tekstlyriek dit vroeg.

Margo Timmins had beloofd om in het tweede concertgedeelte meer oude nummers te brengen, al klonken songs als o.m. ‘Cause Cheap Is How I Feel’ niet direct vertrouwd. Het is een eigenschap van het groepje om zich telkens weer te vernieuwen en de uitvoering van een song aan mood, feeling of het tijdsgewricht aan te passen. Zelfs hun evergreen ‘Sweet Jane’ kreeg een nieuwe aankleding, in 1988 nog een compositie van ‘The Velvet Underground’ en nu een quasi magische omtoverde song uit eigen gevoelsleven en inspiratie ontsproten. Ook in dit setgedeelte zat weer een hoogtepunt verscholen, met name het hartverscheurende ‘Escape Is So Simple’ over een scheiding en littekens die niet vervagen. Het is een van de intrieste songs uit het ‘Caution Horses’ album. Halverwege lastte Margo een korte akoestische sessie in tezamen met broer Michael en mandoline-, harmonicaspeler Jeff Bird. In Neil Youngs ‘Tired Eyes’ evenals in het invoelende ‘Lungs’ van Townes Van Zandt, werd via geëmotioneerde zang, harmonica of mandoline de onderliggende tragiek nog onderlijnd of verhevigd wat aan deze songs een extra donkerte gaf. Daar voegde Margo het eigen bitterzoete ‘Shining Teeth’ aan toe, dat zich zowat in het geheugen ingraaft als een toekomstige ‘Cowboy Junkies’ klassieker.

Daarna sloot het groepje weer volledig aan om te vervolgen met een selectie uit het eigen alt-country, dromerige, wiegende, weerbare of aanklagende songmateriaal. Daarin ontwaar je steeds een rijke beeldtaal, -zowel poëtisch, bijbels, hedendaags-, of complexe reflecties die alle menselijke emoties weerspiegelen: liefde, hunker, troost, heimwee, bitterheid en rouw. In de toegift maakte de vocaliste, met immer expressieve zang en gebaren, ook van David Bowies ‘Five Years’ een gepassioneerd juweeltje, dat tot in de diepere zielslagen doordrong. Tot besluit dankte Margo nog eens extra de crew, het publiek en haar medemuzikanten om daarna haar fans uit te nodigen voor een ‘chat’ in de wandelgangen of bij de verkoopstand waar hun laatste album wachtte, ideaal Kerstcadeau om je de wintermaanden mee te verwarmen of er in besloten eenzaamheid van te genieten ‘alone to think and dream as I walked my mountain streams’.

Marcie

Foto's © Yvo Zels

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook