DAMIEN JURADO @ DE ROMA, ANTWERPEN - 07/11/18

De Amerikaan Damien Jurado (°12/11/1972 - Seattle -Washington) is een cultfiguur in het singer-songwriter genre. Hij was al muzikaal actief in locale punkgroepen vanaf 1989; in één daarvan zat hij samen met David Bazan van Pedro The Lion. Zijn solodebuut kwam uit in 1997, sindsdien releasede hij een vijftiental albums. Dit jaar bracht Damien het goed onthaalde “The Horizon Just Laughed” uit, waarvoor hij zelf in de stoel zat als producer. Het is een terugkeer naar zijn intiemere werk nadat hij met de Maraqopa-trilogie een veel breder muzikaal spectrum verkende.

Het voorprogramma wordt verzorgd door de ook uit Seattle afkomstige Naomi Wachira. Deze zwarte dame heeft Keniaanse roots maar woont al geruime tijd in de VS. Ze treedt solo op met gitaar en opent indrukwekkend met het a capella gezongen “Burn Me”, zo is meteen duidelijk dat ze een fantastische stem heeft waarmee ze behoorlijk hoog kan zingen. Ze is “a storyteller”, Naomi is een alleenstaande moeder met een negenjarige dochter aan wie ze “Sacred Love” - ze noemt haar Miss A. - heeft opgedragen. Ze gelooft dat iedere persoon waardevol is en pleit voor meer menslievendheid in “Beautifully Human”. Haar songs hebben een spirituele inslag; het feit dat haar vader “pastor” is, zal daar misschien niet vreemd aan zijn. Ze brengt een afwijkende maar boeiende versie van James Browns “It's A Man's Man's Man's World”. In “Run, Run, Run” pleit ze ervoor je dromen niet op te geven ook al heb je het soms moeilijk om door te gaan. Ze verwijst in slotnummer “African Girl” naar haar roots en zo wordt het concert prachtig afgesloten. Damien Jurado staat er om bekend dat hij oog heeft voor talenten (zo lanceerde hij de carrière van J. Tillman aka Father John Misty door hem mee te nemen op tour) en met Naomi Wachira heeft hij weer een ruwe diamant gevonden. Een meer dan geslaagde openingsact.

Damien Jurado (zang en gitaar) wordt bijgestaan door collega gitarist Josh Gordon. Hij opent met het oude “Saturday” om verder te gaan met het bloedmooie “Ohio”, beiden uit “Rehearsals For Departure” uit 1999. De stem van Damien doet je smelten na een druilerige herfstdag. Het gitaarspel van beide gitaristen past wonderwel samen, ze weten beide gitaren prachtig te laten versmelten. Dan is het tijd om het nieuwe album voor te stellen met het dromerige “Allocate”. In “Dear Thomas Wolfe” verwijst Jurado naar de beroemde auteur. De gitaren moeten na elk nummer gestemd worden, Damien vindt dat vals klinkende gitaren niet passen bij het kaarslicht in De Roma. Damien vertelt dat hij 's morgens met koorts is opgestaan, hoestte en geen stem meer had. Dit net op de laatste dag van de vijf weken durende tournee. Hij vindt het jammer net nu hij in deze prachtige zaal mag optreden. Het publiek applaudiseert hierop wat hij raar vindt, “lost in translation” vermoedt hij. Vervolgens wordt “Percy Faith” opgedragen aan de bandleider en “Marvin Kaplan” aan de acteur die een hoofdrol speelde in “Alice”, een sitcom uit de jaren '70-'80. Het nummer heeft op plaat bossanova-invloeden maar daar is nu niet veel van te merken. Halverwege “1973” staat Damien plots op en mompelt dat hij niet meer verder kan en verlaat het podium. Het publiek blijft verweesd achter en dan komt Naomi Wachira melden dat Damien te ziek is om het concert te voltooien. Hij vindt het jammer van onze tijd en van de centen die de toeschouwers gespendeerd hebben. Van een anti-climax gesproken. Ik heb gedurende het halfuur dat het optreden duurde niets gemerkt van zijn problemen en vond het prima. Uiteraard jammer dat het niet langer duurde maar tegen overmacht valt niets te beginnen.

Lou van Bergen

Foto's © Yvo Zels

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

DE ROMA, ANTWERPEN