FILTER FESTIVAL @ TRIX, ANTWERPEN - 02/11/18

Andy Shauf

Trix lanceert een gloednieuw indoorfestival met het beste wat de alternatieve pop/rockscene vandaag de dag brengt. Het is vooral een staalkaart van nieuwe namen, maar met Stephen Malkmus & The Jicks hebben ze een waarachtige indieheld op de affiche staan. Het gebeuren heeft plaats in de drie zalen die Trix rijk is : het café, de club en de zaal. Een festival in drie zalen met acts die (deels) overlappen maakt dat je moet kiezen. Hierbij een verslag van wat ik gezien en gehoord heb.

De Canadees Andy Shauf is een singer-songwriter met twee officiële platen op zijn conto. In 2014 bracht hij zijn debuut “The Bearer Of Bad News” uit, de opvolger “The Party” verscheen twee jaar later. Hij is momenteel bezig zijn derde album op te nemen. Andy is een verhalenverteller pur sang, deze gaan niet bepaald over de vrolijkste kant van het leven. Hij vertelt vooral over de moeilijkheden in het leven zoals eenzaamheid, spijt en hartzeer die relaties met zich meebrengen. Andy lijkt zijn looks te hebben afgekeken van Kurt Vile (lange haren onder een petje). Hij (zang en gitaar) wordt bijgestaan door een drumster, bassist, gitarist en twee klarinetspelers (man en vrouw) die toch wel voor een unieke sound zorgen. Andy heeft niet direct een opmerkelijke stem maar deze past wel goed bij het genre muziek dat hij brengt. Het zijn verstilde songs die op de duur wel wat inwisselbaar zijn zoals vb. “Eyes Of Them All” met “To You”. Songs die me het meest boeien zijn het op herkenningsapplaus onthaalde “Quite Like You”, het heel trage “Twist Your Ankle”, het met Elliott Smith verwante “Early To The Party” en “The Magician”. De groepsleden kleden de songs uitermate sober in, Andy houdt dikwijls de drumster in het oog die heel subtiel speelt, het lijkt of zij een examen voor hem aflegt. Wie van gevoelige liedjes houdt, is aan het juiste adres bij Andy Shauf.

Hierna wil ik een stukje van het concert van Snail Mail meepikken, maar dat lukt niet want het café is bomvol en ik geraak er niet meer bij. Dit jaar zag ik ze al in het OLT Rivierenhof maar ik had ze graag eens in een intiemere setting gezien, helaas. Niet getreurd echter want in de Zaal treedt Stephen Malkmus & The Jicks aan, toch wel de grootste naam op de affiche. Stephen schreef met Pavement in de jaren '90 muziekgeschiedenis, ze waren zonder twijfel één van de interessantste gitaargroepen van dat decennium. Sinds de split in 1999 opereert hij onder eigen naam, meestal met zijn vaste begeleidingsgroep The Jicks. Stephen (zang en gitaar) wordt bijgestaan door bassiste Joanna Bolme, drummer Jake Morris en toetsenist/gitarist Mike Clark. Hij opent met “Cast Off” en “Bike Lane”, beiden uit het dit jaar verschenen “Sparkle Hard”, mogelijk het beste album dat hij heeft uitgebracht sinds het ontbinden van Pavement. Een vleugje funk krijgen we met “Future Suite”, rollende trommels beheersen “Stick Figures In Love”. Een absoluut hoogtepunt is het melodieuze “Cinnamons And Lesbians”. Stephen verzorgt de show wanneer hij tijdens “Solid Silk” gitaar achter zijn hoofd speelt, een kunstje dat hij later nog een aantal keren zal herhalen. Het Pavement-achtige “Shiggy” is een fantastische rocksong en het oude “Witch Mountain Bridge” wordt lang uitgesponnen maar verveelt geen minuut. Uiteindelijk krijgen de fans die op een Pavementsong gehoopt hadden met “In The Mouth A Desert” waarvoor ze gekomen waren. Stephen Malkmus is op zijn 52ste nog lang niet uitgezongen, deze vitale kerel heeft nog steeds het jongensachtige uiterlijk zoals ook Thurston Moore. Hij is een fantastische gitarist en zijn stem is er met de jaren beter op geworden. Hij heeft duidelijk Pavement niet nodig om nog steeds relevant te zijn.

Dan wordt het spoeden naar de Club om daar één van de meest gehypte groepen van het jaar te zien, het Australische Rolling Blackouts Coastal Fever. Het vijftal bracht met “Hope Downs” misschien wel de beste gitaarplaat van het jaar uit. De concerten die ze dit jaar in ons land gaven werden op gemengde gevoelens onthaald. Meteen wordt duidelijk dat er vanavond geen voorbehoud moet gemaakt worden, vanaf het begin wordt er geknald dat het een lieve lust is. De drie gitaristen van de groep weten hun instrumenten op een wonderbaarlijke wijze te combineren. Alles klinkt kristalhelder, het zijn stuk voor stuk aanstekelijke, melodieuze rocksongs. De gitaristen (Tom Russo, Fran Keaney en Joe White) nemen de zang afwisselend voor hun rekening. Het is een aaneenschakeling van hoogtepunten met uiteraard single “Talking Straight” als kers op de taart. Kortom : een fenomenaal optreden.

Unkown Mortal Orchestra uit Nieuw-Zeeland heeft de ondankbare taak na deze twee fantastische optredens zijn ding te moeten doen. De groep rond zanger/gitarist Ruban Nielson staat verrassend als headliner geprogrammeerd. Hij wordt bijgestaan door zijn vader Chris op toetsen, broer Kody op drums en bassist Jake Portrait. De groep bracht met “Sex & Food” reeds haar vierde plaat uit, pas nog gevolgd door “IC-01 Hanoi”, een instrumentaal jazzalbum en buitenbeentje in het repertoire. De groep speelt pop met elektronische invloeden. Het klinkt behoorlijk soulvol en ik hoor er ook funk en disco in. Het is redelijk dansbaar maar niet overdreven. De zangstem van Ruban Nielson vormt voor sommige mensen misschien wel een struikelblok, een hoge wat zeurderige stem. Ik ben niet helemaal mee met deze muziek maar het publiek lust er blijkbaar wel pap van. Toch maar eens verder kennismaken met deze groep.

Het nieuwe Filter festival heeft zijn start zeker niet gemist, het minste dat kan gezegd worden is dat het een geslaagde editie was. Uitschieters Stephen Malkmus & The Jicks en Rolling Blackouts Coastal Fever maken kans om in mijn eindejaarslijstje van beste concerten van het jaar te komen.

Lou van Bergen

Foto's en fotoalbum © JiVe

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

TRIX, ANTWERPEN

 

Stephen Malkmus & The Jicks

Rolling Blackouts Coastal Fever

Unkown Mortal Orchestra