GREGORY ALAN ISAKOV @ BOTANIQUE, BRUSSEL - 20/11/18

Laat ik direct met de deur in huis vallen: het werd me een straf muzikaal avondje daar in de Bota. Eerst mochten we genieten van Joe Purdy. Geen onbekende voor mij want ik heb enkele van zijn cd’s. Gezien de man al jaren meegaat was een entertainend voorprogramma een zekerheid.

Maar het werd meer dan entertainend. Joe was naast een knappe songwriter een stand up comedian die zijn nummers met veel flair bracht, en tussenin de zaal deed grollen van het lachen. Zijn grapjes kwamen soms terug tijdens de songs zelf. Hij bracht ons 6 nummers en deed ons smachten naar meer. Hij is een troubadour die aan de jonge Dylan deed denken. Hij had een grappig lied over “My Old Dog Charlie” . Deed een geestige singalong (hoewel ik daar normaal een hekel aan heb) die regelrecht aan Pete Seeger deed denken. Zelf van een inbraak in zijn woning wist hij een grappige song te maken. Bij de afsluiter “It’s Hard To Be A Prophet When Nobody’s Listening” zal Johnny Cash hierboven goedkeurend geknikt hebben. Ik snak nu al naar een concert van hem in het Toogenblik.

Een kleine 10 minuten later was het de beurt aan Gregory Alan Isakov samen met zijn vierkoppige band. Hij doet deze tour om zijn nieuwe plaat “Evening Machines” te promoten. Deze avond in de Bota was de aftrap van zijn Europese tour. Vanaf het eerste nummer “Always” werd de zaal met verstomming geslagen en was deze muisstil en in de ban. Hoe dit ging: wel simpel: Greg speelde akoestisch het nummer en in het tweede deel van het nummer komt de band op en vallen ze in met als extra accent de viool en de banjo. Zo creëren ze een totaalgeluid dat elke rechtgeaarde muziekliefhebber kippenvel bezorgd. Onmiddellijk gaan ze over naar “Bog Black Car” waarin de viool veel ruimte krijgt en een knappe solo speelt. In het daarop volgende “Empty North Hemisphere” , ook te zien op you tube, blijkt dat deze band een hechter blok is dan dat van de Zwitsers tegen onze Rode Duivels. Strak, op elkaar ingespeeld en ruimte voor de virtuositeit van elk. De zaal was muisstil, de viool was prachtig en het verhaal had een weidse, epische feel. Supertrio om mee te starten. De band ging verder op zijn elan en bij “Was I Just “ kwam de naam van Joe Henry opduiken: folky, mooie samenzang en de banjo die mooi inkleurde. Op verzoek kwam er dan “Amsterdam” met wondermooie vierstemmige zang. Ze toonden in het daaropvolgende nummer dat ze ook konen rocken als de besten. En dan kwam de verrassing: er werd uit het duister een micro tevoorschijn gehaald en in bluegrass opstelling gingen ze rond de micro staan en speelden ze “The Universe”. Wederom kippenvel en de vaststelling dat hoe soberder de begeleiding hoe beter de stem uit kwam. Hij speelde nog 2 nummers in die opstelling en dat was gewoon “waauw”. Voor het laatste nummer kwam de band terug en “Liars” werd een land uitgesponnen nummer met wissels van sfeer en tempo, met een hevig einde de zaal achterlatend in een delirium.

Uiteraard kwam er een bis: in bluegrass opstelling kwam er “Stable” en bij “Bullet Holes” werd Joe Purdy mee op het podium geroepen. De hele zaal was muisstil en genoot van zoveel pracht. Na deze bissen bleef de hele zaal aandringen en er kwam zowaar een welverdiende tweede bis: All Shades” met enkel Greg en de banjospeler? Een zinsnede uit het nummer was” Turn Diamonds Into Gold”. Wel laat dat de conclusie van de avond zijn: dit was puur goud overladen met diamanten.

Ik heb hier de vorige 2 dagen mij zitten afvragen of dit nu aan mijn relatief lage verwachtingspatroon lag. Maar echt waar: dit was buitengewoon. Het feit dat de hele zaal zo in de ban was van de groep en wat die op het podium brachten was zelden gezien. En vermits het leek op een groot gezamenlijk muzikaal orgasme kan ik enkel concluderen dat dit top was. Het aandringen voor 2 bisnummers is ook iets zeldzaam. Het enige minieme minpuntje as dat zijn stem in de mix iets te weinig uitkwam als de band op volle sterkte speelde. Maar voor de rest: een top band met geweldige violist en gitarist, een vlot over en weer gaan van tempo, zang en sfeer en bovenal songs die wisten te pakken. Ik werd op minder dan 1 uur tijd fan? Nu u nog.

Lisael

Fotoalbum © Yvo Zels

 


 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

BOTANIQUE, BRUSSEL

 

Joe Purdy

Gregory Alan Isakov