JESSICA PRATT @ BOTANIQUE, BRUSSEL – 08/11/18

Het voelt een beetje dubbel als je naar een concert gaat van een artiest waarvan je weet dat er een nieuwe plaat staat aan te komen binnen een paar maanden. Het is een beetje het verhaal van de wortel en het konijn. Jessica Pratt had dan wel haar schitterende vorige release “On Your Own Love Again” in aanbod aan de druk bezochte merchandise stand, maar een drie jaar oud album kan je toch moeilijk als een hot item beschouwen. We hadden liever haar nieuwkomer “Quiet Signs” over de toonbank zien rollen, maar helaas. That’s asking too much too soon. Het goede nieuws is natuurlijk dat Jessica hier in levende lijve voor onze neus paradeert en ons letterlijk op wolkjes doet drijven onder de glinsterende lichthemel van de intieme Rotonde in de Botanique.

De in Los Angeles residerende Jessica Pratt wordt wel eens de vrouwelijk Nick Drake genoemd en na een onderdompeling in een warm badje met haar fluisterende stem in je oor kunnen we dit enkel maar beamen. Haar ijlhoge stem doet aan de legendarische en pas verjaarde Joni Mitchell denken en haar frasering is uniek te noemen. De fluwelen toets waarmee ze haar klassieke gitaar bespeelt, doet dit instrument vibrerende harpklanken produceren. Ze wordt in één woord vernoemd met freak-folk grootheden als de Vashti Bunyan of Linda Perhacks, een uitspraak die volledig terecht is.

Jessica Pratt wordt vanavond op het podium vergezeld door de subtiele keyboardtonen van Matt McDermott en zijn opvulling is werkelijk geniaal te noemen, nergens een noot teveel en met de juiste toets gespeeld, wat niet eenvoudig is bij de uiterst breekbare songs van Jessica. We krijgen twaalf songs gepresenteerd op een klein uur met een mix van oud en nieuw werk. Spijtig is wel dat Jessica niet erg spraakzaam is en geen enkele titel aankondigt, ook niet de nieuwe songs. Buiten een “Thank you” en “How are you feeling tonight”, komen er niet veel gesproken woorden over haar schuchtere lippen. Een reden temeer om extra je oren te spitsen.

Je mag de muziek van Jessica Pratt ronduit hypnotisch noemen. De opener “Wrong Hand” roteert bedwelmend door een muisstille Rotonde, drijvend op haar tedere stem, een zijden gitaartokkel en een betoverend orgeltje op de achtergrond en spreidt tegelijkertijd wat Kate Bush geheimzinnigheid tentoon, net als zijn meer uptempo opvolger “Greycedes” waar ze op zijn Spaans de snaren laat rollen en Matt McDermoot twinkelende Fender Rhodes tonen uit zijn keyboard tovert. De met een licht engelenstemmetje gezongen en als onder een broeihete zomerzon, loom vooruit strompelende nieuwkomer “As The World Turns” klinkt veelbelovend, samen met het als teaser voor het aankomende album “Quiet Signs” uitgebrachte en teder mijmerende “This Time Around”. Mat McDermott weet dit nummer prachtig met vioolachtig keyboard te doorweven. Als topper van de avond moeten we even de kosmische sferen opzoeken met de knappe repetitieve akkoordenreeks in het zacht op gitaar gestrumde, ontroerende “Moon Dude”.

Jessica sluit in pure folkstijl solo tokkelend de set af met het enige uit haar eerste, zelfgetitelde album geplukte “Titles Under Pressure”. Ondanks het verdiende, lang aanhoudende applaus is dit de laatste glimp die we van haar mogen opvangen. Niet getreurd echter, we kijken al halsreikend uit naar de opkomende tournee die er zeker zit aan te komen bij de release op 8 februari 2019 van haar derde album “Quiet Signs” en als het aan ons ligt, zeker opnieuw in deze unieke omkadering.

Yvo Zels

Fotoalbum © Yvo Zels

 


 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

BOTANIQUE, BRUSSEL