LEON BRIDGES @ AB, BRUSSEL - 02/11/18

De verwachtingen waren hooggespannen. Leon Bridges, was volgens velen de nieuwe soulheld aan het Soulfirmament. Na het uitbrengen van zijn debuut ‘Coming Home’ in 2015 werd hij met lof overladen, gaandeweg van de redder van de Vintage Soulmuziek tot omschrijvingen als de nieuwe Otis Redding of Sam Cooke. Natuurlijk wilden wij met onze eigen oren en ogen dit fenomeen aanschouwen. Maar algauw bleek dat al die superlatieven toch wel ruimschoots overdreven waren.


Todd Michael ‘Leon’ Bridges – mans echte naam- uit Fort Worth, Texas beschikt duidelijk over een heel goede stem en aan podiumprésence – denk hierbij aan een glittermicrofoon en dito statief, kunstig ingestudeerde choreografie en moves - geen gebrek maar het is niet ‘my kind of thing’. Daar ik een stomende soul- en funkset verwachtte – in de stijl van zeg maar Charles Bradley en/of Sharon Jones met haar Dap-Kings – kregen we een zeemzoeterige brij van commerciële R&B die niet echt tot zijn recht kwam. Natuurlijk hadden we door dat Leon met zijn tweede album ‘Good Thing’ een nieuwe koers was uitgevaren maar we dachten dat hij live nog steeds dat vintage geluid en dito performance leverde. Niet dus. Geen wonder dat wij dus een beetje op onze honger bleven zitten. De brave man heeft zeer zeker sterke nummers met een hoog soulpotentieel. Denk hierbij maar aan ‘Better Man’, ‘Bad Bad News’ en het titelnummer van z’n debuut ‘Coming Home’. Hij bracht deze nummers maar tot onze spijt ontdeed hij ze van alle soul en haalde ze één voor één door zijn poppy, melige R&B molen. Het resultaat kon je al raden en dus klonken al deze pareltjes bijna hetzelfde.

De band die hij meegebracht had, waren stuk voor stuk goede muzikanten daar niet van maar ik had de indruk dat ze nog wat onzeker en wankel stonden te spelen. Misschien klinken ze op het eind van de tour hechter en zekerder. Het publiek in de uitverkochte AB lustte er wel degelijk pap van. Want er volgde heel wat herkenningsapplaus en sommige nummers werden woord voor woord meegezongen. Opvallend veel vrouwelijk publiek ook. Leon Bridges speelde hier handig op in met zijn ingetogen, meer emotionele nummers en kreeg aldus bijna heel de zaal op zijn hand. Toch miste ik het rauwe randje, het schunnige waar soulhelden als Otis Redding, Sam Cooke en bijvoorbeeld James Brown wel een patent op hadden. Leon Bridges profileerde zich teveel als ideale schoonzoon.

Ondertussen kabbelde het optreden verder naar de finale. In die finale was ‘Brown Skin Girl’ een aardige uitschieter. Ook zijn bisronde met het magistrale ‘River’ dat hij samen met zijn achtergrondzangeres bracht mocht er zijn. Met ‘Mississippi Kisses’ stuurde Leon ons de nacht in. Misschien waren onze verwachtingen te hoog? Misschien staarden we ons blind op zijn vintage soul debuut? Wie zal het zeggen? In ieder geval zagen we heel veel lachende gezichten van goedgezinde mensen de AB buiten komen. Het zal wel aan ons gelegen hebben denk ik zo dan? Met deze recensie wil ik jullie geenszins weerhouden een concert van Leon Bridges mee te pikken, integendeel, zeker doen als je de kans hebt. Smaken en goestingen verschillen nu éénmaal. En dit is maar goed ook. Op naar het volgende.

Huibbe

Foto's © Yvo Zels

Setlist

If It Feels Good (Then It Must Be)
Bad Bad News
Better Man
Shy
Coming Home
Beyond
Chocolate Hills
Georgia To Texas
Forgive You
Lions
You Don’t Know
Lisa Sawyer
Hold On
Brown Skin Girl
Mrs.
Smooth Sailing
Flowers
River
Mississippi Kisses

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL