MUDVIBE & THE WELCH LEDBETTER CONNECTION @ MOD, HASSELT - 15/11/18

MOVE2BLUES' 20TH ANNIVERSARY CONCERT

Op het gevaar af ons aan een flauwe woordspeling te bezondigen was het voor bluesfans op donderdagavond inderdaad de ‘right place on the right time’ om er samen te komen en het glas te heffen op het twintigjarig bestaan van ‘move2blues’ in de Limburgse hoofdstad. De jubileumviering lokte veel fans naar de bluesclub evenals het concert van het collectief ‘The Welch Ledbetter Connection’ die recent nog hun gezamenlijk debuutalbum ‘Right Place, Right Time’ uitbrachten. Ook het Belgisch ensemble ‘Mudvibe’ zou er een volwaardig concert brengen met Big Dave als gangmaker op de bluesharp. Voor één dag moest ook Koningsdag wijken voor de egards aan het verdienstelijk move2blues team dat al die jaren met veel drive en goesting de bluesspirit had bewaard en op velerlei donderdagen de vonken naar het publiek had laten overspringen. Dat de medewerkers op een ‘oversized’ roomsoezen gebak werden getrakteerd, gevolgd door enthousiast applaus, lag in het verlengde van de dank. Alle trouwe concertgangers gunden het dit voortrekkers groepje voor hun twee-decennia-lange inspanningen.

Het eerste concertgedeelte was toevertrouwd aan het vijftal uit het ‘Mudvibe’ project, niet langer een ‘one time’ maar thans ‘two time’ band, met vijf muzikanten die reeds brede bekendheid verwierven in de respectievelijke formaties ‘The Electric Kings’ en ‘Last Call’. Het is geweten, dat waar een bluesbandje ermee stopt, er steeds muzikanten zullen zijn die opnieuw gaan aansluiten bij gelijkgezinden die de virale bluesmuziek niet van zich kunnen afschudden omdat zij ermee zijn vergroeid of geïnfecteerd, met of zonder littekens. Dat geldt zeker voor gitarist Luc Alexander, bassist Rene Stock en drummer Steve Wouters, die telkens opnieuw imponeren omwille van hun drive, klasse en kunde, maar ook voor multi-instrumentalist Henk Vandersypt en harmonicavirtuoos Big Dave, tevens zanger. Toen zij in Blues Peer op 14 juli hun bewerkingen van bluesklassiekers en rootsy songs lieten horen werd deze tijdelijke samensmelting alom toegejuicht. Vier maanden later weten zij je nog steeds in te pakken met hun combinaties van rhythm-and-blues, Muddy Waters klassiekers, bluesballads en broeierige hypnotische zompige blues, recht uit de moerassen van het Delta gebied en de Mississippi Hill Country. Zij openden met het aanstekelijke ‘Just Want To Make Love To You’ dat als symboliek uitstekend past bij een jubileum met wederzijdse lofbetuigingen. Wat later zorgde het opzwepende ‘Stand Up, Get Down’ voor een eerste hoogtepunt, gevolgd door het immer quasi beheksende ‘Who Do You Love’ waarbij Henk Vandersypt met zijn wasbord het ritme mee opdreef samen met de junglebeat en bluesharp. Big Dave heeft iets van een Chinese mandarijn zoals hij ingetogen en met veel passie een soulblues als ‘That Same Thing’ vertolkt met aansluitende klagende mondharmonica. Wat zijn stem niet zeggen kan zal hij ventileren of uitschreeuwen via de diverse bluesharpen. Bij het aanklampende ‘Dark Road’ vonden Dave en Henk elkaar als duo in intense inleving. Als gitaristen boeiden telkenmale ook Henk en Luke Alexander solo of samen, vooral als deze laatste met slidegitaar begeleidde. Met het zwoele ‘Ramblin Mind’ kondigde zich het einde aan. Vooral de ritmesectie wist je steeds weer opnieuw te bezweren met hun groovy ritmes, zodat je het gedeeld verlangen kan bijtreden dat dit kwintet de gesmede vriendschapsband niet zal verbreken en in de ‘muddy’ lagen blijft schofferen en baggeren. (meer foto's)


Het hoogtepunt vormde voor de toegestroomde fans evenwel toch ‘The Welch Ledbetter Connection’ die na hun show in Moulin Blues ‘the talk of the town’ waren en waarvan de nagalm nog lang niet is uitgestorven. Dit ‘Mikes’ duo ontmoette elkaar in Chicago en zoals dat gaat bij soulmates in een herkenningsreflex maakten zij al direct de afspraak om met elkaar op te trekken en te gaan touren. Hun gezamenlijk debuutalbum ‘Right Place, Right Time’ effende de weg voor nog meer succes. Dit album werd immers genomineerd voor een Blues Music Award in de categorie ‘Album van het Jaar’ naast andere nominaties. De wijze waarop het span met elkaar zonder woorden communiceerde, zowel muzikaal als in lichaamstaal was een plezier om te zien. Texaan ‘Monster’ Mike Welch moet niet meer worden voorgesteld want zijn reputatie van virtuoze gitarist kleeft reeds decennia lang aan hem zowel als sideman en als frontman. Niet verwonderlijk voor iemand die reeds in prepuberteit met een gitaar rondzeulde en er bij elke gelegenheid op oefende! Zijn gitaarspel paste zich telkenmale aan bij de soulstem van Mike Ledbetter, die behalve een meester in het entertainen, tegelijk aan om het even welke song een magische glans kan hechten door de intensiteit waarmee hij deze vertolkt. In zijn stijlvol tweedelig kostuum en met beweeglijke gebaren vertolkte Mike Ledbetter, opgegroeid in Chicago, voornamelijk songs uit het ‘Right Place, Right Time’ album zowel het mid-tempo ‘Down Home Girl’, een favoriet van hemzelf, als meer soulvolle klassiekers hetzij eigen materiaal dat hij als West-side Soul omschreef. Het expressief vertolkte ‘She Belongs To Me’ noemde hij zijn Magic Sam favoriet. Het daaropvolgend verkillend mooie ‘You Don’t Love’ met prachtige gitaarbegeleiding overweldigde je dan weer als een tien minuten lange emotionele windsurfende golf. Mike Welsh, man in black,liet naast hem zijn gitaar spreken, vertellen, huilen of kermen. Ledbetter vergat ook niet de bandleden te loven die immers substantieel deel uitmaken van sound, groove en de ziel van een band. Het daaropvolgend applaus voor bassist Mig Toquereau, drummer Fabrice Bessouat en toetsenist Damien Cornelis was bijgevolg dik verdiend. Ook liet Ledbetter zijn maat Mike Welch regelmatig soleren, die hij loofde omdat hij met zijn gitaarvaardigheden zowel het hart als de buik weet te raken. Dat deze zich soms te buiten ging aan het euvel van ‘to many notes’ in zijn gitaarspel is nauwelijks een kritiek, vermits ook een Oostenrijkse Keizer als Jozef II dit de grote legendarische Mozart verweet.

Aan hoogtepunten ontbrak het niet in dit jubilerend 'connection' concert dat de soulblues in al zijn schakeringen weerspiegelde en daarnaast varieerde met swing en funk. Het gepassioneerde ‘Big Mama’, ‘I Can’t Stop Baby’ van Otis Rush en ‘Goodbye Baby’ waren er enkele van. Tussendoor verhaalde Ledbetter over zijn grootmoeder die gans haar leven geslagen werd en dat zonder reden. En toch kwam er nooit een kwaad of bitter woord over haar lippen. Soms nam Ledbetter daarbij en priesterhouding aan, dan weer danste hij naar zijn medemuzikanten toe. Steeds weer gaf hij zich totaal met al zijn innerlijk vuur tot hij in een laatste geknielde houding op het podium neerzeeg. Het publiek juichte, gilde, applaudisseerde en vroeg uiteraard om een toegift vooraleer zich naar de verkoopstand te reppen voor handtekening of foto. Ondanks het hindernissenparcours dat organisator Danny Guilliams maanden lang moest afleggen om een feestelijk programma in elkaar te boksen, bleek dit dubbelconcert uiteindelijk een succes over gans de lijn, dat in de annalen van move2blues zal geboekstaafd staan als ‘Everything just fit perfectly’, uitspraak even ontleend aan Ledbetter, dat in een andere context, toen hij de samenwerking met Mike Welch omschreef. En toen was het tijd voor het nabeschouwend privé-feestje van het move2blues team. Het is hen voor 100 % gegund. Moge hun kersverse burgemeester hen medailles uitreiken voor culturele verdiensten en de belangeloze verspreiding van het onschatbare legendarische blueserfgoed.

Marcie

foto © Michel Verlinden

meer foto © Michel Verlinden

 

meer video's : video 1 -  video 2 - video 3 - video 4 - video 5 - video 6

 

meer video's : video 1 -  video 2 - video 3 - video 4

 

Artiest info
website  
facebook