NOAH KAHAN @ ANCIENNE BELGIQUE, BRUSSEL – 14/11/18

 

 

Op basis van de omschrijving en het bijhorende filmpje op de agendapagina van de AB vroeg ik om het concert van Noah Kahan bij te wonen en te bespreken. Maar verder had ik nog nooit van deze man gehoord. Niet op de radio, niet in tijdschriften met nieuwe muziek of websites zoals je geliefde Rootstime. Groot was de verrassing toen ik de zware deur van de ABclub opende. De Club was eivol met overwegend een jong en vrouwelijk publiek. Niet dat ik dat erg vond maar ik vroeg me af: Had ik ergens een hype gemist?



Ik kan je het antwoord nog niet direct geven. Ik weet dat Noah een jonge, van Joodse afkomst zijnde Amerikaan, kleine opdonder is die wel wat “artist looks” heeft. Maar wat zijn succes kan verklaren is dat hij zich in de zone tussen Passenger en Mumford & Sons bevindt. Hij brengt een soort van melodieuze pop-rock songs die qua opbouw meestal akoestisch en gevoelig starten om dan over te gaan naar een rockend en swingend, perfect meezingbaar refrein. En meezingen, dat is bijna het hele concert door gedaan door de devote fans die de songs herkennen van bij de eerste gitaaraanslagen tot het laatste woord dat ze dan meezingen.

Een zeer “awkward” moment was de start van het concert: onder bombastisch klinkende muziek kwamen de 4 muzikanten een voor een op. Het leek eerder stadionrock of was het wat grootheidswaanzin. Geen goed idee leek me. Hij trapte het concert af met “Fine” dat direct duidelijk maakt wat ik hierboven omschreef: lichtjes lijzige stem, de band die invalt en zo overgaand naar een ritmisch gedreven en melodieus nummer. Zo bracht hij het hele concert door al zijn nummers die op zijn Spotify pagina staan en 1 cover. Tussenin vertelde hij af en toe anekdotes van de songs, hoewel zijn zwaar accent en vervelend gegiechel het niet altijd goed verstaanbaar maakten. Zo vertelde hij over “Sink” dat hij het schreef op zijn zestiende en heet hem een platendeal opleverde. Maar dat neemt niet weg dat het wel iets heeft. Een concert van deze man is veel sterker dan bvb de concerten van Passenger waarbij je in langzaam in slaap gewiegd wordt. Hier zat pit in en in enkele nummers mocht de gitarist van dienst zijn kunnen tonen in prachtige gitaarsolo’s.

Sterke momenten waren: “Passenger” een song met veel energie gebracht en meegezongen, “False Confidence” dat deed denken aan Jack Johnson, de cover van “Yellow” van Coldplay in een soort unplugged versie, de single “Hurt Somebody” en afsluiter “Hold It Down” dat een home run werd. Hij kwam uiteraard nog terug voor 2 bissen.

De thema’s die hij aanhaalt zijn in de titels van de songs duidelijk thema’s die zijn publiek herkent. Ik zou op basis van wat er gebracht werd niet direct terug naar een concert van hem gaan. Maar evengoed is de man slechts 1 song verwijdert van een wereldhit. Die one hit die deuren opent hadden voorgangers van hem als de genoemde Passenger, Milow, Matt Simmons en kan hem met wat geluk ook lukken. Hij kan ook evolueren naar een gevestigde waarde als Jack Johnson maar dan zal hij in de opbouw van de songs wat meer diversiteit moeten brengen. In elk geval het concert was zeker niet slecht en had een goede rock injectie die maakt dat de kans bestaat dat we hem terug zien op de festivals deze zomer.

Lisael