NOTHING BUT THIEVES @ ANCIENNE BELGIQUE, BRUSSEL – 14/11/18

Vijf jonge kerels die vanuit de plaatselijke muziekscene van Southend- on-Sea, een stadje ten zuiden van Londen, de wereld willen veroveren met hun eigen muziek blijken goed op weg om hun jongensdroom waar te maken. Sinds 2012 zijn deze jonge bandieten onder de bandnaam Nothing But Thieves actief, muzikaal brengen ze een portie stevige alternatieve rock met zanger Conor Mason in de hoofdrol.


In 2013 brachten ze een eerste EP uit “If You Don’t Believe” met daarop de debuutsingle “Itch” die in Groot-Brittannië heel wat airplay kreeg. Na in 2014 de EP “Graveyard Whistling” uitgebracht te hebben komt men in 2015 met hun debuutalbum “Nothing But Thieves” op de proppen, een instant succes. Daarmee kreeg de band de kans om de voorprogramma’s van topbands als Muse en Arcade Fire te spelen en zo hun schare fans stelselmatig te zien groeien. Na zowat heel de wereld afgereisd te hebben komt in 2017 de opvolger “Broken Machine” uit, producer van dienst was Mick Crossey (Foals, Artic Monkeys), en die maakte er een gave stadionrockplaat van. Je moet het hen nageven ze proberen telkens elk nummer origineel te benaderen om zo een eigen identiteit aan hun muziek te geven. Songs schrijven en toeren zo ziet het leven van een hardwerkende rockband eruit. De “Broken Bone Machine” brengt hen voor de vierde maal op korte tijd naar België, eind vorig jaar nog in de Botanique, in januari speelde ze voor een uitverkochte Trix, in de zomer op de weide van Pukkelpop en nu voor weeral een uitverkochte AB, het gaat hard voor de band.

Als dieven in de nacht komen de bandleden het podium op en onder een verblindend flitslicht zetten drummer James Price Conor en de bas van Philip Blake de intro van “I Was Just A Kid” in, gitaristen Joe Langridge-Brown en Dominic Craik zorgen voor een flitsende riff waarna frontman/zanger Mason zijn stem opwarmt voor het komende anderhalf uur. Het is al onmiddellijk duidelijk dat de band weinig moeite zal hebben om de zaal in vuur en vlam te zetten. “Wake Up Call” is een erg meezingbaar popgevoelig nummer en ook de relaxte melodie van “Broken Machine” laat horen dat Nothing But Thieves hun nummers zorgvuldig creëert, rockmuziek geschikt om een breed publiek aan te trekken. Muziek die dan wel perfect gespeeld wordt en met het, soms melancholisch, soms stevig stemgeluid van Conor Mason een unieke sound aan de band geeft. Tussen het vele toeren in wist men dit jaar nog een EP in elkaar te knutselen, “What Did You Think When You Made Me This Way? “, “Take This lonely Heart” is een nummer uit die EP met een typische opbouw, rustig begin opbouwend naar een pakkend refrein. Na het rustpunt “Soda” gaat men er lekker stevig tegenaan, bij “I’m Not Made For Design” wisten sommigen met hun energie geen blijf en was de moshpit de enigste oplossing, een gedreven band met een gedreven publiek, ideaal. “Live Like Animals” doet er nog een schep bovenop met die opjagende gitaarriff. “Particles” werd gespeeld in de pianoversie, het gunt de zanger wat rust met een lange muzikale outro. “If I Get High” is een fijne hedendaagse rockballad die lekker meezingt, wat dan ook massaal gedaan wordt. “Forever And Ever More” is nog een nummer uit hun nieuwe EP, een blijvertje me dunkt, stevige gitaarriff pakkende melodielijn, uitzinnig publiek. Na het radiovriendelijke “Sorry” verlaat de band weer als dieven in de nacht het podium, ja het publiek was beter zichtbaar dan de band op de planken, een beetje spijtig.

“Afterlife” en “Itch” waren de eerste twee bisnummers, ze dienden natuurlijk als opwarmertjes voor hun meganummer “Amsterdam”, een nummer om mee te kelen en of dat gebeurde!!! Het is duidelijk dat de band op het punt staat weer een sprong voorwaarts te maken, een set van sterke nummers die het publiek van begin tot einde meeneemt!

Luc Nuyts

Foto's © Sonja Schepers

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL