OVER THE RHINE @ GC DE WILDEMAN, HERENT – 09/11/18

Als je de bandnaam Over The Rhine hoort, leg je dadelijk de link naar één van Europa’s oudste rivieren die onze buurlanden doorkruist, maar ook in Amerika staat deze naam op de landkaart. Duitse immigranten namen de naam mee en noemden een piepklein dorpje in Cincinnatti naar de stroom uit hun geboorteland, die op zijn beurt als inspiratie diende voor de groepsnaam van het folkduo Linford Detweiler en Karin Bergquist. De namen van het muzikale duo klinken ook heel Europees, net als die van het meereizend snarenwonder Brad Meinerding, niet verwonderlijk als je weet dat één vierde van de staat Ohio oorspronkelijk bestond uit Duitse inwijkelingen.

Hoewel de naam Over The Rhine misschien niet bij iedereen een belletje doet rinkelen, hebben ze over hun Europese populariteit zeker niet te klagen. Hun tournee loopt als een trein met vanavond weer een uitverkocht concert in GC De Wildeman in Herent. Het americana collectief Over The Rhine zijn dan ook niet van de minste. Ze vieren bijna hun dertigjarig jubileum en stonden ooit in het voorprogramma van Bob Dylan, John Prine en My Morning Jacket. Wie een goed geheugen heeft, herinnert zich nog hun passage in 2001 in Ancienne Belgique in Brussel of de Velinx in Tongeren in het voorprogramma van Cowboy Junkies, die ze ook bijstaan als extra bandleden. Adelbrieven genoeg om voor te leggen, maar hun voornaamste verwezenlijking is natuurlijk hun schitterend eigen werk, dat meer dan twintig albums omvat en maar liefst zestien studioalbums telt.

Over The Rhine heeft dus knap songmateriaal in overvloed om een briljante set aan te kleden. Ze werken bovendien aan een nieuwe plaat en ook enkele nieuwe parels passeren de revue. In twee uur tijd krijgen we een uitgelezen kransje van uiteenlopende stijlen zoals, folk, blues, gospel, roots en jazzy interpretaties aan elkaar gepraat met grappige en dikwijls ook actuele anekdotes over, hoe kan het anders, "mister" president Donald Trump himself. Galspuwerij is deze lieve mensen echter vreemd en ze verontschuldigen zich zelfs in naam van het Amerikaanse volk in de song “All My Favorite People” uit hun uit 2010 daterende album “The Long Surrender”. Het is een smeekbede voor liefde en geduld voor de nog jonge staat die Amerika is.

Hun lof over het gastvrije België steken ze niet onder stoelen of banken en ze prijzen ook de culinaire kwaliteiten van de locale keuken. Karin en Linford zijn artiesten met het hart op de juiste plaats en dit weerspiegelt zich in hun songteksten. Karin kon er niet genoeg op drukken hoe belangrijk het is om zorg te dragen voor elkaar, in een relatie en ook daarbuiten. Familie, thuis en liefde in goede en slechte tijden zijn de rode draad door hun songs, instrumentaal opgeluisterd door Karin op gitaar en mandocello, Linford, die even vlot piano voor gitaar verwisselt en snarenvirtuoos Brad Meinerding, wiens opvulsels op Telecaster, mandoline of akoestische Martin gitaar onmisbaar blijken. Het heerlijke stemtimbre en de natuurlijke vibrato in Karin's frasering laat je onmiddellijk aan Emmylou Harris denken, wat dadelijk tot uiting komt in de opener en nieuwe hartenbreker “Broken Angels”, met Linford achter de piano. Ook het droeve “Born”, over het leren lachen en liefhebben ondanks verdriet en angst, weet hij met subtiel notenspel in te vullen. Brad Meinderding’s snijdende slidenoten rijten hierbij tot in het diepst van de ziel.

Welk een belangrijke pion dit snarenwonder is in het Over The Rhine collectief mogen we meermaals ervaren. Zo luistert hij het jazzy New Orleans klinkende “Trouble” knap op met dartele mandoline, puurt hij warm roestige noten uit zijn Telecaster in de 12 bar blues “If This Is Nowhere”, de naam van Karin en Linford's farm trouwens, en krijgt hij zelf een ereronde in een virtuoos akoestisch getokkelde instrumental op zijn paradepaardje, een Martin 00-17 van 1950. Ook de topper van de avond, het prachtig driestemmig gezongen “Suitcase” mag hij inkleden met een knappe solo. In 22 jaar huwelijk hebben Karin en Linford nooit samen in bed gezongen horen we, maar als je de wonderlijke harmonieën in dit nummer hoort hebben we onze twijfels. Ook in de blues kan ze zich vocaal bijzonder inleven en dit komt perfect tot zijn recht in een een stompende, native bluesrockende “Gonna Let My Soul Catch My Body” waar ze zelf donderend percussief tekeer gaat op floortom.

De mooiste songs puurt Over The Rhine echter uit zijn ballades, zoals het hartverwarmende “Called Home” uit “Meet Me At The Edge Of The World”, over het belang van een veilige thuishaven of het triest strompelende verzoeknummer “When I Go”, teder gezongen met Karin's gebroken stem, wat de Wildeman absoluut verstilt.

Wanneer ze afsluiten met het plechtig en sacraal klinkend “May”, met een laatste naar de keel grijpende solo van Meinerding, is dit slechts een afscheid van korte duur en zeker niet voor eeuwig. Een hartelijk praatje voor iedereen achteraf met Karin, Lindford en Brad en een overrompelde merchandise stand zorgen ervoor dat Over The Rhine veel dichter komt dan dat plaatsje over de grote plas waar op de Nowhere farm deze mooie songs voor het eerst het levenslicht zien. Zulke avonden zijn herinneringen om warm te koesteren.

Yvo Zels

Fotoalbum © Yvo Zels


 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

GC DE WILDEMAN, HERENT