PARQUET COURTS @ BOTANIQUE, BRUSSEL – 15/11/18

 

 

Het vanuit Brooklyn - New York opererende Texaanse Parquet Courts werd opgericht in 2010 en bracht in 2011 haar debuut “American Specialities” enkel op cassette uit, in 2012 kwam er wel een vinylrelease. Een meer volwaardig album volgde in 2012 met “Light Up Gold”, dat een schokgolf veroorzaakte in de indierockwereld. Ze brachten nog enkele platen uit die in dezelfde lijn lagen, maar dit jaar werd de sound behoorlijk opengetrokken met “Wide Awake!”. Op deze plaat werd onder invloed van producer Danger Mouse het palet uitgebreid met discopunk, funk, indiepop en classic rock. Daardoor is de muziek iets dansbaarder geworden dan voorheen. Benieuwd hoe dit live tot uiting gaat komen.

Het Britse trio Big Joanie mag de avond openen. Het is een feministisch gezelschap dat zichzelf omschrijft als een mix van The Ronettes en riot grrrl bands. Ze tekenden ondertussen op het label van Thurston Moore, een referentie die kan tellen. Stephanie Phillips speelt gitaar, Estella Adeyeri speelt bas en Chardine Taylor-Stone is de drumster. De drie dames zingen ongeveer om beurten een song. Het zijn rechttoe rechtaan nummers zonder veel opsmuk. Vooral de simpele drums vallen op, ten opzichte van Chardine is Moe Tucker nog een veelzijdige drumster. Songs gaan over het racisme dat ze ervaren, over iemand te haten, maar meestal komt er niet veel tekst aan te pas en is de groove bepalend voor het nummer. Eind deze maand verschijnt het debuut “Sistahs”, ik ben er na dit half uur Big Joanie toch benieuwd naar.

Het concert van Parquet Courts begint ongemeen opwindend met de opener uit de laatste plaat “Total Football” met felle schreeuwzang van Andrew Savage. Ook het daar aangeregen “Dust” is enorm energiek. Wat een begin. Het wordt iets rustiger met “Almost Had To Start A Fight/In And Out Of Patience” en het knappe melodieuze popnummer “Freebird II”. Daarin bewijst Andrew dat hij wel degelijk kan zingen en niet enkel schreeuwen. Het rustig kabbelende “Before The Water Gets Too High” zet een eerste domper op de feestvreugde. “Dear Ramona” wordt gezongen door de andere songschrijver van de groep Austin Brown. Hij heeft zich een jaren '60 kapsel aangemeten, passend bij de sound waarnaar de groep op de laatste plaat ook deels teruggrijpt. Het is een melodieus rustpunt maar boeit niet echt. Met “Borrowed Times” zetten ze het publiek een paar keer op het verkeerde been met plotse, verrassende stops. Een absoluut dieptepunt in de set is het synth aangedreven “Back To Earth”. Een optreden dat zo veelbelovend begon, is helemaal in elkaar aan het zakken.

Gelukkig is het nadien niet allemaal kommer en kwel. “Wide Awake!”, het disco-achtige titelnummer van de laatste plaat, is dansbaar maar niet overtuigend. In het prima “Outside” vinden ze echter een uitstekende melodieuze balans. Uitbundige (punk)rocksongs “Psycho Structures” en “Normalization” tonen hoe het moet zijn. De grootste kwelling krijgen we met “One Man No City”. Wat nog prima begint, mondt uiteindelijk uit in een tenenkrullende, ellenlange richtingloze jamsessie waar ik geen boodschap aan heb. Ik houd niet bij hoe lang het duurt maar er komt precies geen einde aan. Gelukkig wordt nog uitmuntend afgesloten met “Light Up Gold II”. Het is des te pijnlijker want deze song herinnert eraan hoe goed het concert had kunnen zijn. Een positieve noot is zeker de lichtshow, waarbij de schaduwen van de groepsleden dikwijls in psychedelische kleuren op doek worden geprojecteerd. Het staat symbool voor de kleurrijkere invulling van de songs van Parquet Courts.

Parquet Courts heeft met “Wide Awake!” zijn geluid verruimd, wat niet noodzakelijk negatief is. Een groep moet blijven evolueren en op plaat is dit nog redelijk geslaagd. Mijn favoriete rockgroepen Hüsker Dü en The Replacements hebben hun oorspronkelijke hardcore rock ook melodischer en gelaagder gemaakt. Live vind ik het echter afgaande op dit concert geen geslaagde operatie. Misschien dat de vermoeidheid van het lange toeren ook begint te wegen, want je had soms de indruk dat de automatische piloot werd ingeschakeld. Niettemin is Parquet Courts een groep die het verdient om te blijven volgen.

Lou van Bergen