ST. PAUL & THE BROKEN BONES @ ANCIENNE BELGIQUE, BRUSSEL - 04/11/18

Sinds we St Paul in de Rotonde van de Botanique zagen in 2015 heeft hij zijn status zien groeien. Na de Bota kwamen er nog passages op festivals (Wechter). Daarnaast is er zijn nieuwe release: “Young Sick Camellia”. Ondertussen kan hij de AB vullen en dat ligt niet aan de airplay die hij krijgt. Buiten occasioneel eens bij BJ Scott (ook afkomstig uit Alabama) hoor je hem schier nooit op de radio. Vorige keer maakte hij een sterke indruk en bleek dat hij op een podium stukken beter klinkt dan op plaat. Hopelijk was het deze keer ook zo.

Het begon zoals we gewoon zijn bij soul acts: de band komt op en speelt een funky instrumental om het publiek in de juiste sfeer te zetten. Dan komt de zanger op en borduurt die voort op de ingezette groove. Zo was het hier effe schrikken toen hij opkwam in zijn zwart, glinsterende kweek die zo uit de kleerkast van Liberace kon zijn. Hij leek net een pinguïn met zijn borst vooruit. Hij met “Love Without You” waarin hij zijn stem liet overschakelen van soul naar een falsetto waarmee hij uithaalt. Een trucje dat hij meermaals herhaalde. Het duurde enkele nummers voor hij op toerental was want hoewel de nummers “Plow With It” en “All I Ever want” zeker niet slecht waren door de sterke band bleek hij stemgewijs de band niet te overtreffen. Pas bij het pompende Hammond orgel van “Like The Mighty River” goot hij een portie funk soul in de zaal. De daarna volgende ballad “Grass Is Greener” had een sterk Otis Redding gehalte (zonder aan zijn enkels te geraken) met de blazers in de hoofdrol. De blazerssectie die slechts uit trompet en sax bestond omdat de derde blazer ziek werd in Amsterdam en huiswaarts keerde.

Net toen we dit hoogtepunt hadden bereikt verdween hij voor weer een instrumentale break. Daardoor was de opgebouwde spanning weer weg. Hij probeerde het met een experimentele nummer (voor zijn doen) “Mr Invisible” dat aan de late Marvin Gaye deed denken. Bij “Convex” kwam de geest van Bill Whithers opduiken. En zo kabbelde het concert voort. Tot de volgende instrumentale break die een duel werd tussen sax en trompet, ruimschoots gewonnen door de sax, en wel de nodige spanning bracht. Maar de groove en funk werd weer tenietgedaan door schreeuwuithalen in “Appollo” of een trage ballad “Bruised Fruit”.

Gelukkig waren er de bissen om het concert te redden: “Sanctifie” was een ghetto soul nummer waar de geest van Shaft/Isaac Hayes in ronddwaalde. “Call Me” is zijn gekendste nummer en met het grootste funkgehalte. Met de originele bandvoorstelling in verwerkt. Afsluiten doet hij met “Broken Bones” en een wandeling door de zaal door vanop de PA installatie de zaal van een andere kant toe te zingen.

Ik moet met spijt in het hart zeggen dat dit een concert was dat me een slechte nasmaak naliet. Misschien lag het aan de te hoge verwachtingen. In elk geval, op sommige momenten was duidelijk dat hij en zijn sterke band een zaal kunnen meenemen op een groovende soultrip. Alleen deden ze dat zondagavond in de AB iets te weinig.

Lisael

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL