THE BREEDERS @ LA MADELEINE, BRUSSEL - 22/11/18

The Breeders nemen enthousiaste La Madeleine mee op een heerlijke en hedendaagse trip down memory lane

Er zijn concerten waar je als hobbyrecensent net iets meer naar uitkijkt dan anderen. En de passage van The Breeders donderdagavond in La Madeleine in Brussel was er zo één. Kim Deal en haar trawanten waren namelijk één van die bands die mede de soundtrack vormden van mijn quasi zorgenloze jeugd op de Vlaams-Brabantse boerenbuiten. Gisteren namen ze me (en de rest van een enthousiaste La Madeleine) iets meer dan een uur lang mee op een heerlijke trip down memory lane, maar wel eentje van het soort waarbij de band met beider voeten stevig in het heden geworteld stond.

Sinds The Breeders in 1989 opgericht werden als hobbyclubje door Kim Deal en Tanya Donelly tijdens een gemeenschappelijke tour van hun respectievelijke bands Pixies en Throwing Muses, is het een volstrekt andere band geworden. Eén waarvan de carrière leest als een, op zijn zachtst gezegd, hindernissenparcours. Donelly verliet al in 1990 de band om zich op haar eigen en succesvol projet Belly te richten, er waren de nodige personeelswissels en creatieve meningsverschillen, maar het parcours van de band is toch vooral getekend door het lange gevecht van beider zussen Deal tegen drugs- en drankverslavingen allerhande. Maar er zijn ook creatieve en commerciële hoogtepunten te noteren in drie decennia The Breeders. Niet in het minst hun tweede en onvolprezen album ‘Last Splash’, dat in 1993 in de nasleep van de grunge- explosie een enorm succes werd. En de nodige dosis jeugdige adrenaline en levensvreugd door mijn 17-jarig lichaam joeg. Het viertal dat een kwarteeuw geleden dat schitterende album maakte, legde in 2013 naar aanleiding van het twintigjarig jubileum hun meningsverschillen naast zich neer en begon opnieuw samen muziek te maken. Dat resulteerde begin dit jaar in de release van ‘All Nerve’, een prima nieuw album, dat de band afgelopen donderdag kwam voorstellen aan het Belgische publiek.

The Breeders gingen voortvarend van start in La Madeleine. Door prijsbeesten als ‘Saints’, ‘Wait in the Car’, ‘No Aloha’ en ‘Divine Hammer’ als openingskwartet te hanteren, leek de band al vrij vroeg een groot deel van zijn beste kruit te hebben verschoten. Maar ondanks het feit dat het concert af en toe dreigde stil te vallen, had het kwartet de pareltjes uit zijn repertoire netjes over de set verspreid, waardoor het geheel uiterst onderhoudend bleef tot op het einde. Nieuwe nummers als ‘All Nerve’ en ‘Dawn: Making an Effort’ wisselden netjes af met oude favorieten als ‘Fortunatly Gone’, hun nog steeds onvolprezen cover van The Beatles’ ‘Happiness is a Warm Gun’ en een verrassend ‘Safari’. Opvallende vaststelling daarbij is dat de band minder slordig en rommelig klonk dan bij vorige passages in ons land. Op de occasionele en onvermijdelijke koffieklets na tussen de nummers door, stonden The Breeders verrassend gefocust en geconcentreerd te concerteren. En op hun beste momenten joegen ze tonnen aanstekelijke energie door de zaal.

Het absolute hoogtepunt werd daarbij halverwege de set bereikt toen de band achtereenvolgens ‘New Year’ en ‘Cannonball’, het legendarische openingsduo van ‘Last Splash’, op het publiek afvuurde en La Madeleine even veranderde in een kolkende massa van veertigers en vijftigers die hun pubertijd herbeleefden. Hiermee leek het kwartet voor even door hun beste krachten te zitten. Songs als ‘Bang On’, ‘Skinhead #2’ en ‘Spacewoman’ hebben, hoe goed ze ook zijn, niet dezelfde impact en joegen ongewild iets meer volk richting bar. Hun charmante cover van Ed’s Redeeming Qualities’ ‘Drivin’ on 9’, waarin gitariste Kelley Deal op grappige wijze het ontbrekende stukje viool vocaal trachtte in te vullen, keerde gelukkig op tijd het tij. En een spetterende finale toverde enkel een kamerbrede glimlach op het gezicht. Het instrumentale ‘S.O.S.’, het heerlijk alle kanten uitstuiterende ‘Nervous Mary’ en het uitstekende, door bassiste Josephine Wiggs gezongen ‘MetaGoth’ fungeerden daarbij perfect als rode loper voor het ultieme kookpunt ‘Gigantic’, de door Kim Deal geschreven Pixies- klassieker, die nog een laatste keer La Madeleine in vuur en vlam zette. De band kwam daarna nog terug voor een korte bisronde met enkel oudjes: het door Kelley Deal gezongen ‘I Just Wanna Get Along’, het charmante ‘Do You Love Me Now?’ en ‘When I Was a Painter’ uit het debuutalbum ‘Pod’. Een leuk trio, maar een echte meerwaarde aan het geheel brachten ze niet meer.

Vandaag de dag zijn The Breeders uitgegroeid tot een band die voornamelijk op een nostalgische golf drijft. Door begin dit jaar met een prima nieuw album op de proppen te komen en de songs daarvan moeiteloos te introduceren in hun liveset, blijft de band echter ook in het heden meer dan relevant. Al was het tegelijkertijd heerlijk om anno 2018 nog eens een dik uur onbeschaamd 17 jaar te mogen zijn!

(Stijn De Nys)

Foto's © Yvo Zels

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook