THE SHEEPDOGS + BIRDS THAT CHANGE COLOUR @ MUZIEKODROOM, HASSELT – 13/11/18

Het zijn niet enkel de supermarkten die populaire acties ondernemen zoals één plus één gratis. In Muziekodroom in Hasselt kan men niet enkel rekenen op een warme portie Limburgse gastvrijheid, ook in hun programmatie zijn ze uiterst vrijgevig door vanavond voor een prikje twee toppers te programmeren, de knallende Canadese retrorockformatie The Sheepdogs en het Limburgse rockquartet rond Koen Kohlbacher, Birds That Change Colour. Beide bands bezoeken de MOD met een nieuw album onder de arm, respectievelijk “Changing Colours” en “Nova Albion”, wat onze rockoortjes nog meer doet spitsen.


Voor een doordeweekse dinsdagavond is de MODclub goed gevuld met een bonte schare enthousiaste rockliefhebbers, die vandaag meer dan ooit op hun wenken bediend zullen worden. Het Canadese vijftal en driemaal Juno Award winnende The Sheepdogs, zette dit voorjaar nog een volle Abclub op stelten en doen ook vanavond hun naam van nieuwe trendsetters in de retrorock alle eer aan.

Als perfecte opwarmer gaf het viertal van Birds That Change Colour met frontman Koen Kohlbacher, snarenvirtuoos Niels Hendrix, bassist Dimitri Vossen en drummer Dave Schroyen een visitekaartje af om U tegen te zeggen. Hun derde plaat “Nova Albion” is een voorbeeld van de veelzijdigheid van dit viertal. Na hun psychedelisch Westcoast klinkend folkrock debuut, kozen ze voor een vooral akoestische opvolger, knap opgevuld met klanken van natuurelementen, om nu de kaart te trekken van een sound die gaat van Small Faces, tot Grateful Dead, tot fuzyy gitaren, gemengd met knappe West-Coast harmonieën, maar ook alt-country klanken, zoals in het knap driestemmig gezongen en romantisch traag walsende “In The Middle Of Our Lifetime”. Tijd om op te warmen hadden The Birds niet nodig, want ze pakten dadelijk stevig uit met een vrolijk klinkende portie klassieke Brit-rock in “Ridin’”, gevolgd door een op een aanstekelijke gitaarrif en samenzang drijvend “Shaman’s Apprentice Blues”, waar leadgitarist Niels Hendrix zijn fuzzy rockende gitaarduivels ontbindt, met als eerste dodelijke slachtoffer een te broos gebleken D-snaar. “Gimme Spark” kruist de degens tussen The Dream Syndicate” en een sixties klinkende folkrocker. Ze sluiten knap af met een stompende rocker in de sexy gedaante van “Juicy Lucy”, die bijwijlen furieus belaagd wordt door ene Niels Hendrix op gitaar en uitmondt in een psychedelisch klinkende The Doors finale. Knap werk van Birds That Change Colour en vooral, ga dit zelf beleven en beluisteren.

De liefhebbers van retrorock worden vanavond op hun wenken bediend en als je het Canadese rockcollectief The Sheepdogs zo op het podium ziet staan, zou je er met de met borduursels versierde Mexicaanse hemden eerder een americana of country label opplakken. Meestergitarist en pedalsteel speler Jimmy Bowskill spant met een full western outfit de kroon. Enkel de Stetson ontbreekt, maar wat kan deze man, ooit op elfjarige leeftijd ontdekt door Jeff Healy, gitaar spelen, net als de andere virtuoos in de band, frontman Ewan Currie. The Sheepdogs spelen niet alleen virtuoos retrorock zoals hun voorvaderen The Allman Brothers, Lynyrd Skynerd, The Grateful Dead of CCR, ze vonden zelf een nieuwe stijl uit, de guitar-mony. Niets is hiervan overdreven want we worden zowel getrakteerd op immens mooie, dikwijls vijfstemmige samenzang in combinatie met in verschillende octaven duellerende gitaren. Het geheel wordt opgevuld door de geweldige ritmesectie van een uitzinnige bassist Ryan Gullan en drummer Sam Corbett, nog bijgestaan door toetsenist en broer van, Shamus Currie, die ook nog blijkt trombone en gitaar te spelen. Moet er nog zand zijn? Maar liefst 22 songs krijgen we op een kleine twee uur op onze playlist.

Eindeloos uitgesponnen gesoleer is deze heerschappen uit Saskatchewan vreemd. Hun gitaarkunsten komen overvloedig aan bod, maar gaan hierdoor nooit vervelen en bedekken een breed rockpalet, van rechttoe rechtaan classic rock zoals een Bad Company klinkend “Saturday Night” uit hun nieuwkomer “Changing Colours”, dat zelfs een The Hives rifje doet weerklinken, tot pompende southern rock in de drieste opener “Who?” of het duivelse “How Late, How Long”. Ondertussen duelleren gitaristen Ewan en Jimmy broederlijk zij aan zij, geflenkeerd door Les Paul en Telecaster.

Afwisseling heeft de band zat. Met “The Bailieboro Turnaround” ” zetten ze een elektrische bluegrass instrumental neer, opgedragen aan Jimmy Bowskill’s geboorteplaats aan Lake Ontario , terwijl ze in “Lett It Roll”, met dezelfde Bowskill subliem op pedal-steel, geruggensteund door vijfstemmige samenzang, de romantische tour opgaan. Helemaal soulvol wordt het in het warmbloedige “It Ain’t Cool”, schitterend opgevuld met trombone door Shamus Currie, die even zijn keyboard opzij heeft gezet. The Sheepdogs steken hun muzikale roots nooit onder stoelen of banken en hoe kan je dan mooier afsluiten dan met een geniaal gespeelde cover van één van hun grote helden, The Allman Brothers Band, in een juweeltje van een uitvoering van één van hun bekendste nummers “Ramblin’ Man”, met zowel de zanglijnen als de overbekende gitaarsolo in een hemelse uitvoering.

We noemen dit maar al te graag een perfect slotakkord aan een geweldig retrorockfeestje in de MOD, dat werd afgesloten met een stormloop naar de merchandise stand met de voltallige Sheepdogs delegatie present voor signering, selfie of foto. Volgend jaar op 27/02 spelen The Sheepdogs in het voorprogramma van Rival Sons in Trix, fans, stroop uw mouwen alvast op.

Yvo Zels

Foto's © Yvo Zels

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

 

Birds That Change Colour

The Sheepdogs