URIAH HEEP + THE ZOMBIES @ LA MADELEINE, BRUSSEL – 07/11/18

 

 

Als je de kans krijgt om op een avond een zaaloptreden bij te wonen van twee iconische rockbands uit de jaren 60 en 70 dan mag je die zeker niet laten liggen. Ik zag The Zombies nog in juni 2018 in Edinburgh, Uriah Heep zag ik voor het eerst (en het laatst) in Biebob Vosselaar in 2008. Het is voor mij de eerste keer dat ik naar een concert ga in de vernieuwde La Madeleine zaal in Brussel op nagenoeg 200 m van het Centraal Station. Het is een brede zaal met een breed podium en een goed geluid dat is afgesteld met een geluidsbegrenzer op 100 decibel. Alleen jammer dat in laatste instantie het aanvangsuur van het eerste optreden van The Zombies met een half uur werd vervroegd waardoor ik de helft van het een uur durend optreden heb gemist.

Maar niet getreurd Ik heb hen gelukkiglijk nog recent gezien en ben net op tijd om een van hun grootste hits “Time Of The Season” te kunnen horen. De oude 60’s hit met handclaps en een jazz getinte groove laat nog steeds een sterke indruk achter. Het optreden is opgevat als een kleine bloemlezing van de carrière van The Zombies. In wat vooraf ging zitten het catchy “I Love You” uit 1962 en twee nummers uit het onvolprezen ‘Odessey and Oracle’ uit 1968 dat destijds onopgemerkt bleef maar mettertijd een rehabilitatie kreeg als meesterwerk met knappe Beatleleske popnummers in psychedelische sfeer als “Care of Cell 44” en “This Will Be Our Year”. De live uitvoering van de 40ste verjaardag van ‘Odessey and Oracle’ bracht in 2008 de 4 overgebleven originele The Zombies leden (Colin Blunstone, Rod Argent, Chris White en Hugh Grundy) terug samen. Sindsdien is de groep met de hoofdleden Colin Blunstone (72 jaar) en Rod Argent (73 jaar) blijven touren met ook twee nieuwe studioplaten waarvan de tweede ‘Still Got That Hunger’ uit 2015 plots een notering kreeg in de Billboard 200 albumlijst in de VS. Daaruit komen het opgefriste “I Want You Back Again”, “Moving On” en “Edge of the Rainbow”. Blunstone heeft nog steeds die onmiddellijk herkenbare hoge stem die schittert in “Old And Wise”, een bloedmooie symfonische ballade waarin hij een enorm bereik (hoge noten haalt hij moeiteloos) paart aan een krachtig volume terwijl de ontroering voelbaar is. Met aan zijn zijde rock keyboard wizard Rod Argent wordt een stevige set neergepoot aangepord door de heavy licks van gitarist Tom Toomey en geruggesteund door een ritmesectie met daarin drummer Steve Rodford, zoon van wijlen bassist Jim Rodford van Argent, The Kinks en de herenigde Zombies faam.

Rod Argent steelt de show met virtuose orgelpartijen in het opzwepende Argent nummer “ Hold Your Head Up” terwijl Colin’s trillende vibrato de massa begeestert in het meezingbare “Hold Your Head Up Woman” dat aanzet tot meejoelen, meeklappen en meestampen. Als laatste song spelen The Zombies hun allereerste single, het alombekende “She's Not There”, in een stevige jazzy rock uitvoering met daarin opnieuw een virtuose orgel partij, heavy gitaaruithalen en een bas- en drumsolo.
The Zombies hebben hun rentree op een Belgisch podium niet gemist. En toen moest die andere klepper nog komen.

Setlist
Tour: 2018 European Tour
1. Road Runner (Bo Diddley cover) (Begin Here, 1965)
2. I Want You Back Again (Still Got That Hunger, 2015)
3. I Love You (I Love You, 1966)
4. Moving On (Still Got That Hunger, 2015)
5. Edge of the Rainbow (Still Got That Hunger, 2015)
6. Care of Cell 44 (Odessey and Oracle, 1968)
7. This Will Be Our Year (Odessey and Oracle, 1968)
8. Time of the Season (Odessey and Oracle, 1968)
9. Old and Wise (The Alan Parsons Project cover) (Eye In The Sky, 1982)
10. Tell Her No (The Zombies (Featuring She's Not There and Tell Her No, 1964))
11. Hold Your Head Up (Argent cover)
12. She's Not There (The Zombies (Featuring She's Not There and Tell Her No, 1964))

Het is de tijd van de anniversaries. Heel wat Britse legendarische bands bestaan dit jaar 50 jaar of al langer. Procol Harum, Jethro Tull, Hawkwind, Status Quo, The Sweet, The Zombies en ook Uriah Heep zijn maar enkele van die vele bands die 50 kaarsjes mogen uitblazen. Kunnen The Zombies al terugblikken op een indrukwekkende carrière zij het met slechts 2 studio albums in de jaren 60 en 3 albums vanaf de hereniging in 2004, 2011 en 2015 dan is de staat van dienst van Uriah Heep nog veel indrukwekkender doordat de band altijd is blijven voortbestaan met vandaag 25 studio albums op het conto.

Een van de oprichters in 1969 is gitarist Mick Box (71 jaar) die onafgebroken de band heeft geleid doorheen alle personeelswissels. Van de classic formatie uit de jaren 70 met David Byron, Mick Box, Ken Hensley, Gary Thain en Lee Kerslake is hij het enig overgebleven origineel lid. Toch spelen de oudste ‘nieuwe’ leden Phil Lanzon (toetsen) en Bernie Shaw (zang) al langer (32 jaar) samen met Heep dan gelijk welk ander oerlid ooit. Uriah Heep zijn echte overlevers. Meer nog dan generatie- en genregenoten Deep Purple, Black Sabbath en Led Zeppelin – wie blijft er nog over? - houden zij steevast aan de progressieve hardrock formule die zij uitvonden aan het begin van de jaren 70 en te horen is op hun eerste vier albums ‘Very 'Eavy... Very 'Umble’(1970), ‘Salisbury’ (1971), ‘Look at Yourself’ (1971) en ‘Demons And Wizards’ (1972). Het nieuwe album ‘Living The Dream’ (2018) is helemaal in de stijl en de sound van die klassiekers. Toch komt niemand in de buurt van het schrijvers- en compositie talent van voormalig lid Ken Hensley, 73 jaar (keyboardist, gitarist en occasioneel leadvocalist én voornaamste songschrijver van 1970 tot 1980 bij Heep). De andere ‘nieuwe’ leden zijn drummer Russell Gilbrook sinds 2007 bij Heep na het vertrek van Lee Kerslake en bassist Davey Rimmer het jongste lid sedert 2013 die in de sporen treedt van zijn beroemde voorgangers Gary Thain, John Wetton en Trevor Bolder (1977-2013).

Vooral hun singles “Gypsy”, “Easy Livin'” en “Stealin’” en de lp’s ‘Look at Yourself’ (1971) met de tracks “Look At Yourself” en “July Morning” en ‘Demons and Wizards’ (1972) met “Rainbow Demon” waren bijzonder populair onder adolescenten in de jaren 70. Het vele touren en uitbrengen van nieuwe albums heeft Uriah Heep geen windeieren gelegd. Uriah Heep is zoals in de hoogtijdagen op wereldtour met een spiksplinternieuw album ‘Living The Dream’ (2018) gedurende 18 maanden in 63 landen. De grote Magdalenazaal is niet uitverkocht maar wel goed gevuld. Benieuwd hoe een show van Uriah Heep anno 2018 gaat klinken.

Bernie Shaw (62 jaar) is al sinds halfweg de jaren 80 de leadvocalist van Uriah Heep. Een vergelijking met oerzanger David Byron’s falsetto vocalen en hoge harmoniezang samen met Ken Hensley gaat dan al lang niet meer op. Hij is zelf het referentiepunt geworden met dien verstande dat met het klimmen der jaren zijn hoog reikende vocalen minder hoge toppen scheren. Een ander euvel is de eenvormige zaalklank: een zwaar dreunende hardrock sound waarin melodie en harmoniezang dreigen te verdrinken in de dik aangezette instrumentatie aan heavy riffs en massieve orgelpartijen ondersteund door een pompende bas en mokerharde drums met daarboven uit de schreeuwende vocalen van hardrock zanger Bernie Shaw. Ook is het persoonlijk wennen aan de allesomvattende gespierde hardrock sound van vandaag. Alles gaat door de hardrockmolen tot larger than life versies.

Het zal de echte fan worst wezen want die krijgt een waar rockfestijn met sterke nieuwe songs naast de herkenbaarheid van de vele klassiekers. Het valt op dat de nieuwe composities een hardere meer rechttoe rechtaan melodieuze rock signatuur hebben. Zelf ben ik meer vertrouwd en heb ik voorkeur voor hun meer uitgebreide en progressieve composities uit hun hoogdagen. Mick Box strooit kwistig met forse gitaarsolo’s, zijn lachende grijns op het gezicht spreekt boekdelen terwijl het Hammondorgel van Phil Lanzon draait als een tornado.

En ja, ook ik word aangestoken door jeugdsentiment bij het aanhoren van songs die ik in jaren niet meer heb gehoord. “Gypsy” met de beroemde gitaarintro klinkt ronduit fantastisch en een uitgesponnen “Look At Yourself” brengt mij van mijn stuk. “Rainbow Demon” bezorgt mij koude rillingen met de rookmachine die in werking treedt bij elke aanhef van het refrein. Het episch en meeslepende “July Morning” blijft een knap opgebouwde hard rock ballade met afwisselend stille en heftige passages en een machtig slot. Met het melancholische “Lady In Black” met Mick op de akoestische gitaar en Bernie als de dirigent van de samenzang zit de reguliere speeltijd er op. In de toegift vooreerst het luchtige “Sunrise” waarna alle harten sneller gaan kloppen bij het uitzinnige “Easy Livin'”. Kort en krachtig zoals het hoort, alle handen in de lucht. Alle ongemakken in acht genomen heb ik toch genoten van de tijdloze hard rock klassiekers uit mijn jeugd.

Marc Buggenhoudt

Setlist
Tour: Living the Dream Tour 2018
1. Grazed By Heaven (Living The Dream, 2018)
2. Return To Fantasy (Return To Fantasy, 1975)
3. Living The Dream (Living The Dream, 2018)
4. Too Scared To Run (Abominog, 1982)
5. Take Away My Soul (Living The Dream, 2018)
6. Rainbow Demon (Demons And Wizards, 1972)
7. Rocks In The Road (Living The Dream, 2018)
8. Gypsy (Very 'Eavy... Very 'Umble, 1970)
9. Look At Yourself (Look at Yourself, 1971)
10. July Morning (Look at Yourself, 1971)
11. Lady In Black (Salisbury, 1971)
12. Sunrise (The Magician’s Birthday, 1973)
13. Easy Livin' (Demons And Wizards, 1972)