IAN SIEGAL BAND - ALL THE RAGE TOUR @ GC DE WILDEMAN, HERENT - 26/10/18

Als er al één artiest is, die de voorbije tien jaar zijn stempel op de blues wereld in Europa gedrukt heeft, dan is het wel Ian Siegal, de man met de heerlijk diepe rauwe stem en zompige gitaar. Als we de tel goed hebben bijgehouden, stond hij vijf keer op de affiche van Blues Peer (2004,5,8,11&15) en trad hij vier keer op tijdens Moulin Blues (2005,8,11&16) in Ospel. Deze maand tourt hij nog door Europa om zijn nieuwe album ‘All the Rage’ te promoten.

Wat in een notendop te zeggen over het cv van Ian Siegal, de zanger, songwriter en gitarist, uit Portsmouth in de UK? In 2005 debuteert hij solo met ‘Meat & Potatoes’ (met als producer Matt Shofield en met in de line-up: Nikolaj Bjerre, Andy Graham & Jonny Henderson). Met dezelfde line-up brengt hij ook ‘Swagger’ [2007] en ‘Broadside’ [2009] uit. In 2011 neemt hij in North Mississippi met The Youngest Sons (met als producer North Mississippi Allstars’ Cody Dickinson en met in de line-up: Alvin Youngblood Hart, Robert Kimbrough, Garry Burnside, Rodd Bland & Duwayne Burnside) ‘The Skinny’ op en in 2012, ook in de Dickinson's Zebra Ranch studio in Coldwater, MS, met The Mississippi Mudbloods, ‘Candy Store Kid’ (met Garry Burnside, Cody Dickinson, Luther Dickinson, Alvin Youngblood Hart & Lightnin’ Malcolm). Dit jaar bracht Siegal (onder de hoede van Jimbo Mathus) ‘All The Rage’ zijn nieuwe soloalbum uit. Het is een album, niet alleen voor blues liefhebbers, maar voor iedereen die houdt van goed rockende gitaarmuziek, rauw en eerlijk gezongen. De Britse pers (MoJo) omschreef het album als “one of the most inventive Blues recordings ever made by a British artist…”. Nog enige twijfel over Ian Siegal’ s kennis en kunde? Dan is er het volgend lijstje met onderscheidingen: Blues Awards USA: “Best Contemporary Album”: nominee 2012 & 13 - British Blues Awards 2013: “Best Album” - European Blues Awards: 2011, 12 & 13: “Best Male Vocalist” –: British Blues Awards 2013: “Best Song” - British Blues Awards 2012: “Best Acoustic Artist”.

Onderweg tijdens de “All the Rage Tour” stopt Siegal deze week in Herent voor een optreden in de concertzaal van GC De Wildeman. Wat we live verwachtten? Een optreden van een artiest met een dijk van een rauwe, roestige stem en de trekjes (let zeker eens op zijn voetbewegingen!) van een zevenenveertigjarig “sober” podiumbeest. Wij waren er in Herent (met nog zo’n honderd fans) op tijd bij, keken en luisterden er vol vertrouwen méér dan twee uur lang naar…

Voor zijn “All the Rage Tour” koos Siegal (“they name me also Sian Eagle…”, dixit Siegal) voor een jonge backingband. De band bestaat uit de leden van het Nederlandse trio The Rhythm Chiefs: gitarist Dusty Ciggaar, bassist Danny Van ’t Hoff en, normaal -vanavond echter niet!- (Dawn Brothers’) drummer Rafael Schwiddessen. Zij spelen al samen van toen ze nog op de middelbare school zaten, zo'n 10 jaar geleden. In Nederland werden ze indertijd onthaald als grote muzikale talenten, vooral Dusty Ciggaar wordt al jaren langs alle kanten bejubeld en gehypet. En het moet ook vanavond gezegd worden, de gitarist is duidelijk een meerwaarde: hij rockt als het moet, hij speelt venijnig en haalt geregeld geweldige solo's uit zijn instrument. Als (vervangend) drummer maakt Darryl Ciggaar deel uit van Siegal’ s band. Darryl is drummer van het Dry Riverbed Trio én de broer van Dusty Ciggaar.

Zoals op zijn nieuwe album opende Siegal ook dit optreden met “Eagle-Vulture”. ‘All the Rage’ is opgedragen aan de herinneringen (van Freddy James en Jim Dickenson), maar is hier eerder een knipoog naar woede, frustraties en emoties. Het is een nummer, dat reflecteert naar de verwarde en donkere periode uit Siegal’ s leven. Siegal die inzet op semi-akoestische gitaar moet al snel met een snaar minder verder en heet ons wat gefrustreerd cynisch “welcome to the mess”. Na “I’m a Train” komt de rust er terug met een country rocker die, door het mooie samenspel van Siegal met Ciggaar, een eerste spontaan applaus uitlokt. We komen verder van Siegal te weten dat het vanavond zijn laatste optreden op het vaste land is (dat door de stakingen 300£ duurder werd én, dat we daarom een T-shirt moeten kopen), dat zijn band geen echte bluesband is (maar door blues beïnvloed is) én, dat hij een Johnny Cash fan is. Siegal’ s “Folsom Prison Blues” klinkt door zijn diepe (bijna Johnny Cash) stem geweldig mooi. Met de slow blues “The Sh*t Hit” gaan we terug naar zijn nieuwe album. Het nummer vloeit knap over in Howlin Wolf’ s “Back Door Man” dat opnieuw door Siegal’ s stem en vertolking top wordt. Zijn verhalen, vol van commotie en emotie verraden een diep respect voor Muddy Waters, Howlin’ Wolf en Tom Waits. De Southern rocker “Won’t Be Your Shotgun Rider” is daarna, mede door de solo van Dusty Ciggaar, een nieuw hoogtepunt. Over het nummer dat volgt, moeten we weten, dat Siegal (waar hij in principe altijd gaat voor eigen nummers!) al op drie albums een Tom Russell cover opnam en, dat het nummer “Gallo Del Cielo” over Carlos Zaragoza en een haan in een Mexicaanse cantina gaat. Je moet het verhaal en de dito geweldige tekst (“He rode into El Sueco, stole a rooster called Gallo Del Cielo - Then he swam the Rio Grande with that fighter nestled deep beneath his arm…”) van dit Texmex nummer zeker eens googelen. Met zijn maatje Jimbo Mathus schreef hij de ballade “My Flame”, die voor een ontroerend kippenvelmoment zorgt. Dan was het tijd voor een instrumentaal intermezzo van de band. Zij brachten hun versie van Peter Green’ s “Albatross”,waarbij vooral het apocalyptische einde opviel. Siegal kwam daarna terug het podium op met een Karel Philx’ Guttlin (handgemaakte) gitaar. Dat spelen op zo’n “hebbeding” voor een gitaar “master” als Siegal, géén probleem is, bewijst hij met enkel zijn linker hand tijdens “She Got the Devil in Her” (‘Meat & Potatoes’ [2005]) én tijdens een medley, met o.a. “Hard Pressed” (‘Broadside’ [2009]) en het Prince nummer “Sexy M F”. In de kleine jamsessie die hierna volgde maakt Siegal ook even tijd voor een hommage aan Tony Joe White (1942-2018), de overleden uitvinder van de “swamprock” en componist van de wereldhit “Polk Salad Annie”. Met “Sweet Souvenir” sluit Siegal zijn avond af. Maar geen einde, zonder de “encores”. Wij werden nog wat extra verwend met twee “other people songs”, inclusief de Jason Isbell ’s hit “Cigarettes & Wine”. Met onze gewaardeerde dank aan Ian Siegal, Dusty Ciggaar, Danny van ’t Hoff & Darryl Ciggaar!           

Het is net geen elf uur als we De Wildeman met een tevreden gevoel verlieten. Het is hetzelfde gevoel dat je hebt, als je iets moois beleefd hebt. Dat gevoel gaf ons vanavond Ian Siegal & Band.  

Eric Schuurmans

Foto © Manon Houtackers

meer foto's Manon Houtackers

Line-up:
Ian Siegal: zang, gitaar/ Dusty Ciggaar: gitaar/ Danny van ‘t Hoff: bas/ Darryl Ciggaar: drums

Setlist (selection):
Eagle-Vulture – I’m a Train – Folsom Prison Blues (J. Cash) – The Sh*t Hit* - Back Door Man (Howlin’ Wolf) – Won’t Be Your Shotgun Rider* - Gallo Del Cielo (Tom Russell) – My Flame* - Albatross (Peter Green) – She Got the Devil in Her – medley: Hard Pressed, Sexy MF (Prince) – jam: Polk Salad Annie (Tony Joe White) – Sweet Souvenir* - encores – Cigarettes and Wine (Jason Isbell)

Discografie:
Standing in the Morning, by Ian Siegal Band [2004] Ι Meat & Potatoes [2005] | A Bigger Plate of Meat & Potatoes [2006] Ι Swagger [2007] Ι The Dust [2008] Ι Broadside [2009] Ι The Skinny, with the Youngest Sons [2011] Ι Candy Store Kidwith Mississippi Mudbloods [2012] Ι Man and Guitar [2014] Ι The Picnic Sessions [2015] Ι One Night in Amsterdam [2015] | Wayward Sons, with Jimbo Mathus [2016] Ι All the Rage* [2018] |

 

IAN SIEGAL - ALL THE RAGE TOUR - LIVE @ GC DE WILDEMAN, HERENT - 26/10/18

 IAN SIEGAL - "CIGARETTES AND WINE" (Jason Isbell) Exclusief live @ GC DE WILDEMAN, HERENT - 26/10/18

 

 

Artiest info
website  

facebook

 

GC DE WILDEMAN, HERENT - 26/10/18