KURT VILE & THE VIOLATORS @ AB, BRUSSEL - 30/10/18

Kurt Vile & The Violators maken sterke beurt in uitverkochte AB

Kurt Vile blijft na ruim een decennium in de business één van de vreemdste, maar tegelijk meest unieke figuren in de huidige rockmuziek. Tien jaar na zijn solodebuut is hij uitgegroeid tot een vaste waarde, die in een geheel eigen stijl en eigen universum operreert. En stilaan een cultaanhang heeft verworven waarmee hij middelgrote tot grote zalen genre AB moeiteloos uitverkoopt. Nochtans maakt hij geen ultra-hippe muziek: zijn invloeden situeren zich in de jaren ’70, hij laat zich niet omringen door de meest hippe producers en hij stopt zijn albums niet in de meest flitsende platenhoezen. Zijn nieuwste worp ‘Bottle it In’ is daarop geen uitzondering: op het eerste gehoor kabbelt de plaat maar wat sloompjes aan, maar gestaag geeft ze haar geheimen gelukkig wel helemaal prijs. Het best gedijen zijn songs echter nog steeds op het podium, wat hij afgelopen dinsdag netjes in de verf kwam zetten in een uitverkochte AB.



Met zijn vaste begeleidingsband The Violators in de rug, ging Vile voortvarend van start. ‘Loading Zones’, opener van zijn nieuwste album, bleek ook live uitermate geschikt om de aftrap te verzorgen. Het prima oudje ‘Jesus Fever’, het langer uitgerekte ‘Bassackwards’, waarin Vile zijn uitstekende gitaartechniek uitvoerig demonstreerde op akoestische gitaar en het folky ‘Outlaw’ maakten een fantastisch openingskwartet vol. En zetten op denderende wijze het concert op de rails. Daarbij grasduinden Vile en zijn band netjes doorheen hun oeuvre en legden ze zichzelf nergens beperkingen op.

Heel even dreigde het concert wat stil te vallen. ‘Girl Called Alex’ en het wat slome ‘Cold Was the Wind’ leken na een sterk begin de vaart wat uit de set te halen, maar de inzinking bleek gelukkig van korte duur. Het uitstekende en door Vile solo gebrachte ‘Peeping Tomboy’ was slechts een opstapje voor een spetterende finale. ‘Wakin’ on a Pretty Day’ ontpopte zich daarin langzaam, maar uiterst trefzeker tot het absolute hoogtepunt van de avond: de band bouwde de song zorgvuldig op terwijl Vile met vreemde effectjes op zijn akoestische gitaar daar vrij om heen kon freewheelen, zonder de balans van de song uit het oog te verliezen. Dat laatste was trouwens een opvallend kenmerk doorheen de gehele set: de band toverde constant een loepzuiver en perfect in balans gehouden klanktapijt uit zijn versterkers. Daar profiteerden onder andere ‘KV Crimes’ en ‘Check Baby’, waaraan Vile een machtige solo op zijn Fender Jaguar vastbreide, eveneens ten volle van: de band amuseerde zich zichtbaar, met Vile als onbetwistbare en schijnbaar nonchalante aandachtsmagneet. Nergens werd de focus echter een seconde gelost, waardoor je als toeschouwer werd meegezogen in een heerlijke muzikale trip. Zonder dat een volgelopen AB het leek te beseffen, hadden Vile en zijn Violators intussen namelijk reeds de eindspurt ingezet. Een bedrieglijk voortkabbelend ‘Wild Imagination’, het onvermijdelijke ‘Pretty Pimping’ en een knappe cover van Bruce Springsteen’s ‘Downbound Train’ wuifden het publiek in stijl uit. Tussendoor grapte Vile over de strenge, door de AB opgelegde curfew en dankte hij het publiek in zijn geheel eigen, spontane stijl.

Anderhalf uur lang maakten Kurt Vile & The Violators een zeer sterke beurt in een uitverkochte AB en legden ze een loepzuivere, heerlijk nostalgische en van alle franjes ontdane rockshow op de planken. Kurt Vile heeft zich in een klein decennium weten te ontpoppen tot één van de laatste klassieke rockers, die tegelijkertijd met weinig anderen te vergelijken valt. Figuren als hij houden de rock boeiend en interessant. En na zijn passage in Brussel lijkt de inspiratie gelukkig nog lang niet opgedroogd.

Stijn De Nys

Foto's © Yvo Zels

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL