MAC DEMARCO @ DE ROMA, ANTWERPEN - 26/10/18

Mac DeMarco (° 30/4/1990 - Duncan, British Colombia - Canada) is de alias van Vernor Winfield MacBriare Smith IV, voorwaar geen naam om als artiest bekendheid mee te verwerven. Hij bracht ondanks zijn jonge leeftijd al heel wat platen uit, deels als Makeout Videotape en ook al zes albums onder eigen naam. “Salad Days” uit 2014 was reeds een mijlpaal in zijn carrière maar het is vooral met het vorig jaar verschenen “This Old Dog” dat hij definitief doorbrak. Het album is gestroomlijnder dan wat hij daarvoor uitbracht en meer geproduceerd. Hij stond vorig jaar reeds op Pukkelpop en in de AB en dit jaar op Rock Werchter. Zijn aanhang is de laatste tijd behoorlijk groot geworden en De Roma is dan ook al maanden uitverkocht. Toen ik hem vijf jaar geleden in de Trix-bar zag, had ik nooit kunnen vermoeden dat hij zo populair zou worden. Het was toen een geweldig plezant concert, er werd heel ontspannen gemusiceerd en de groep amuseerde zich zichtbaar op het podium. Het was een compleet zot feestje maar de songs waren toen ook al onmiskenbaar van een hoog niveau. Zijn stijl wordt omschreven als slackerrock of naïeve poprock, benieuwd hoe deze vernieuwde kennismaking gaat verlopen.


Jackie Cohen heeft de eer de avond te mogen openen. Zij opereert vanuit New York City en heeft net een EP uitgebracht met de welluidende titel “Tacoma Night Terror, Pt 1 : I've Got The Blues”. Jackie (zang en gitaar) wordt bijgestaan door haar tweelingbroer Kevin op drums, verder een gitariste en bassist. Ze ziet er als een fee uit in een rode jurk met cape en een onbestemde rode strik op haar hoofd. Ze spelen een aanstekelijke, melodieuze set indierock die me wel kan bekoren. Ze doet me wat aan Lene Lovich en Siouxsie Sioux denken, ze heeft ook die theatrale uitstraling met de podiumpresence van deze dames. De EP telt maar vier songs maar nu spelen ze er toch een stuk of tien, steeds korte nummers gaande van melodieuze poprock tot potige rock met behoorlijk wat feedback. Het publiek is niet echt geïnteresseerd maar ik verwacht dat haar nog een mooie toekomst te wachten staat.

Mac DeMarco (zang en gitaar) wordt bijgestaan door een gitarist, toetsenist, bassist en drummer. Hij opent meteen met publiekslieveling “Salad Days” wat met het nodige enthousiasme onthaald wordt. Hij gaat verder met de frisse popsong “No Other Heart” en het gitaarloze, synth gedreven “On The Level”. Qua binnenkomers kunnen deze songs tellen. Het trage, lome “This Old Dog” wordt door het publiek deels meegezongen. Het tempo gaat de hoogte in met “The Stars Keep On Calling My Name”, een welgekomen afwisseling zodat het niet te gezapig wordt. Ook het reggae/ska getinte “Cooking Up Something Good” is een leuke, vrolijke song. In “My Old Man” neemt het publiek weer een deel van de zang voor zijn rekening. Mac croont als de beste in “One More Love Song”, een surfgitaar kleurt dan weer “Freaking Out The Neighborhood” in. Het oude “Rock And Roll Night Club” is en blijft een besmettelijk feelgoodnummer. Tijdens “My Kind Of Woman” maak ik de bedenking dat Mac toch wel een heel eigen, unieke sound ontwikkeld heeft met die typische, lome maar toch sprankelende gitaarklanken aangevuld met toetsen. Zo gaan we naar het einde van de set met “Still Together”. Mac DeMarco verlaat het podium en laat de groep zijn ding doen. Gitarist Andrew Charles White ontbindt zijn duivels en laat zijn gitaar gieren en janken dat het een aard heeft. Ze spelen een medley van hardrock materiaal, zo krijgen we een concert in het concert. Laat Mac het einde van het concert over aan zijn kompanen? Gelukkig komt hij toch nog terug en wordt “Still Together” verder afgewerkt. Na de reguliere set brengt Mac ook nog het knap gezongen bisnummer “Watch Him Fade Away” met enkel pianobegeleiding.

Het is een verrassend gewoon goed concert van Mac DeMarco, zeker in vergelijking met vijf jaar geleden in Trix. Het is me iets te gemoedelijk doordat de nadruk lag op de tragere nummers en deze op de duur wel inwisselbaar blijken. Het hardrockintermezzo op het einde van het concert had voor mij ook niet gemoeten, je komt uiteindelijk voor Mac en niet voor een tweederangs hardrock optreden. Mac DeMarco lijkt me volwassen geworden maar moet opletten dat hij geen gezapige crooner wordt en dit reeds op zo'n jonge leeftijd.

Lou van Bergen

Foto's en fotoalbum © JiVe

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

DE ROMA, ANTWERPEN