THE BONY KING OF NOWHERE @ BOTANIQUE, BRUSSEL – 12/10/18

Het is lang stil geweest rond singer-songwriter Bram Vanparys, aka The Bony King of Nowhere, drie jaar om precies te zijn. Nochtans had hij met zijn vorige album, toen opererend onder Bony King, qua productie en muzikanten het grote geschut bovengehaald en trok hij vol verwachtingen naar Los Angeles om er onder de auspiciën van Ryan Freeland en topmuzikanten zoals onder andere pedal steelspeler Eric Haywood en drummer Jay Bellerose, met “Wild Flowers” de plaat van zijn leven te maken, drijvend op de vibes van zijn grote helden, Bob Dylan, Neil Young of andere Gram Parsons. De ingetogen, op pedal steel slepende country plaat was nochtans een knap werkstuk, maar betekende toch wat een stijlbreuk met Bram’s patent op sober, melancholisch singer-songwriter materiaal. Vandaag gaat The Bony King of Nowhere terug naar de essentie van de song zoals me horen op zijn alom geprezen nieuwkomer “Silent Days”.

Het waren geen gemakkelijke tijden voor Bram Vanparys de laatste jaren. Een relatiebreuk sloeg zulke diepe wonden dat hij de zelfs de zin in het songschrijven verloor. Hij sloot zich af van de buitenwereld en trok zich als een kluizenaar terug in een caravan in de Vlaamse Ardennen. Daar kreeg hij opnieuw zin om nummers schrijven met deze schitterende break-upalbum als resultaat, dat voor hem een ware catharsis betekende. Wie zei ooit dat de meest getormenteerde zielen tot grootse dingen in staat zijn? Vandaag is The Bony King of Nowhere helemaal terug als meester van de melancholie en stelt zijn nieuwkomer “Silent Days” voor in een uitverkochte Rotonde van de Botanique.

Toch mooi als je als Vlaamse artiest een flinke schare Franstaligen onder je fans kan rekenen, als je de enthousiaste reacties mag geloven op de vraag van Bram Vanparys of er ook Franstalige fans in de zaal waren. De zaak zat proppensvol met aanhangers voor wie het veel te lang veel te stil is geweest rond hun idool. De uitbundige, spontane respons op zowel nieuw werk als gekende klassiekers loog er niet om. Zelfs de bedeesde Bram Vanparys werd ontroerd door het enthousiasme waarmee iedereen hem in de armen sloot, maar ere wie ere toekomt.

De manier waarop The Bony King of Nowhere zijn nummers vanavond inkleurde was er eentje om U tegen te zeggen. De opener van de show “Going Out” uit “Silent Days” gaf ons dadelijk een visitekaartje af van wat er zou volgen. Iets vertraagd en weids echoënd op gitaar als in een spookie trip dwarrelden de noten door de Rotonde, met een virtuoze Gertjan Van Hellemont, die naadloos wisselde tussen elektrische gitaar, keyboard en lapsteel om dit nummer te laten afsluiten op een weids solerende Telecaster van Bram . Ook “Whenever We Meet Again” laat elektrische gitaren stevig de degens kruisen, aangespoord door heerlijk drammende percussie van Christophe Claeys. Het enige nummer waar de teugels strak in toom gehouden worden, maar daarom niet minder knap, is het titelnummer van de plaat, “Silent Days”, dat zowaar Kurt Vile vibes doet overwaaien. Op akoestische gitaar gaat het Vanparys evenzeer voor de wind, met een droeve Leonard Cohen snik in “Waiting For Your Sign”, aangevuld met treffende keyboard accenten, of het teder getokkelde “Like Lovers Do”, romantisch opgeluisterd op piano door Jasper Hautekiet, maar gaandeweg stuwend naar een opwellende instrumentale climax waar Gertjan een finaal gitaarbommetje gooit.

Solo, enkel gewapend met akoestische gitaar doet Bram Vanparys de harten evenzeer smelten en de zaal verstillen met enkel droeve stem en een sobere gitaartokkel, vooral in het ontroerende “Traveling Man”. Het valt op hoe knap de arrangementen van de songs gestructureerd zijn en live dikwijls lekker breed uitgroeien tot sfeervolle soundscapes. Zo zou je de wervelende versie van “Every Road” zo in een War On drugs set kunnen steken, terwijl “Got to Let You Know” uit “ Wild Flowers” de beste countrysoul van Ryan Adams evenaart en “Still Around” de overtuigende kracht heeft van een ware Bruce ballade.

Wanneer tijdens de bis “Girl from The Play” uit het album “Eleonor” spontaan wordt meegezongen door de fans, is Bram zichtbaar geëmotioneerd door deze warme respons en bedankt iedereen vanuit het diepste van zijn hart. Het applaus is oorverdovend wanneer The Bony King Of Nowhere het podium verlaat, maar er is hiervan geen handklap gestolen. Dit was een topconcert met alle zielen op één lijn en voor hen die dit gemist hebben, allen naar De Handelsbeurs in Gent op 19/12.

Yvo Zels

Fotoalbum © Yvo Zels

 


 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

BOTANIQUE, BRUSSEL