Corona krijgt Duvelblues niet klein. Na een genoodzaakt sabbatjaar staat het hele team van het meest sympathieke festival van roots, blues en soulmuziek te popelen om er op een veilige manier in te vliegen. Hun openluchtpodium maakt op zaterdag 29 mei plaats voor Tiny Legs Tim & The Elsewhere Bound Orchestra, Bai Kamara Jr. & The Voodoo Sniffers, Irish Coffee en Paris Texas, vier spetterende live-acts van eigen bodem. Plaats van gebeuren van de 19de editie van Duvelblues is het festivalterrein in de Kaardijkstraat in Ruisbroek-Puurs. Het verloop van de dag wordt de komende maanden vastgelegd. Afhankelijk van de situatie zal bekeken worden op welke manier het festival veilig kan verlopen én het festivalgevoel behouden kan blijven.

'Never Get Used To This Town'
de nieuwe single van HANDKERCHIEF

Hun recente album “Mutiny Ballads & Fishguarding Songs”, werd bijzonder goed onthaald. Singles “They Drive by Night “ en “Humans Sense” waren veelvuldig te horen op Radio 1. Ondertussen heeft Handkerchief niet stilgezeten. Een nieuwe plaat is in de maak met als tipje van de sluier de nieuwe single “Never get used to this town” die op 15/1 verschijnt. Een nummer waar de lockdown sterk in doorschemert. De tekst tracht enerzijds de eenzaamheid te schetsen. De strofes mijmeren over betere tijden terwijl er stilaan een dreiging van een nieuwe onbekende doorschemert. Anderzijds valt er troost te vinden in de refreinen: “a stone gathers heat when layn among the coals and there ain’t no way around” geeft aan dat er door samen te blijven en elkaar vast te houden nog warmte te vinden is. Het Beeld van de singlehoes is geschilderd door de Antwerpse artiest Tjébbe Van Damme en toont een nachtelijk beeld van een verlaten straat in Antwerpen. Voor de videoclip werd dan weer samengewerkt met de Nederlandse ilustrator/ fotograaf Swen Blikman die zijn interpretatie van het nummer in deze barre tijden wonderlijk verbeeldt. “Never get used to this town” toont weerom aan dat Handkerchief niet voor één gat te vangen is en blijft verrassen. Van deze Antwerpse band hebben we duidelijk het laatste nog niet gehoord. Christof Annaert, zanger/songschrijver van dit muzikale collectief, stelt zichzelf steevast de vraag: 'Hoe zou rock 'n roll geklonken hebben, moest Elvis een zeeman geweest zijn?'
Release : 15/1/21

RALPH DE JONGH
De bluesontdekking van de 21e eeuw
is in de bloei van mijn leven

Ralph de Jongh wordt regelmatig omschreven als “de hardst werkende Nederlandse bluesman”. Dit geldt zondermeer voor 2019. Uit niet 1 maar liefst 4 cd’s (of te wel 43 tracks of 5u, 11 minuten) bestond ‘Roadtrippin’ (4ology), één van de vier 2019-releases. Dat jaar bracht hij ook nog een studio album (‘Quantum’, een doos met vier albums) en twee live albums (‘Bluezy’ & ‘Live @ the Theatre’) uit. In 2017 bracht hij eerder ook al vier albums uit. ’Dancing on a Volcana: Trilogy (20 Years of Burst Out Explosions)’ was een doos met drie albums, waarvoor hij vijfsterrenrecensies kreeg. ‘Quantum’ werd in 2018 in de studio live, zonder publiek, met nauwelijks overdubs opgenomen. Alle nummers werden ter plekke door de Jongh geïmproviseerd. ‘Bluezy’ werd door geluidstechnicus Ron Knook opgenomen tijdens een radio-uitzending van Nico "Bluezy" Bravenboer (RTV Ridderkerk). 2020 rondde hij af met uiteindelijk 11 cd’s. In maart ontvingen wij de eerste lading van vijf nieuwe albums en op het einde van het jaar, de tweede van nog eens zes. Van de voorjaars releases zijn drie studio opnames uit 2019 (het resultaat van drie dagen in de studio) en twee live opnames. ‘The Whole World Inside Vol.1: #misic#youbetter#music#’ werd opgenomen in café De Noot in Hoogland en het dubbele album ’Live @ The Theatre Vol.2’, in het theater Beresteyn in Veendam. Dat de Jongh tijdens zijn dagen in Café De Noot veel materiaal heeft opgenomen is geen geheim. Uiteindelijk hebben al die nummers geresulteerd in vier releases. Naast ‘I Live My Life Without Make Up’ is ‘A Brand New Man’ er ook één van. De zes nummers schreef hij voor dit album wel alleen en de muzikanten die hem backten waren opnieuw Tim Birkenholz (gitaar), Marcel Wolthof (drums) & Nico Heilijgers (bas). ‘Let it be Good for All’ is de laatste december release van Ralph de jong, die hij ook nu weer met bekend volk (op twee nummers na) opnam met Juan Kiers in de Kisjes Studio in Dalfsen. Achter de drums zat Marcel Wolthof. Op sommige nummers verving Leon van Etten (hij drumde eerder al op ‘Quantum’) hem. Leon zong met Ylvalie & Ralph in het achtergrondkoor. Op pedal steel & elektrische gitaar horen we opnieuw Tim Birkenholz, op gitaar Chiron Shut & Ralph en op bas Nico Heilijgers. Het album bestaat blijkbaar in twee versies, waarbij op de “rockversie”, de laatste vier songs van de reguliere versie ontbreken. Van de rockversie die we hier bespreken, worden slechts 100 stuks gemaakt en met een beetje geluk kan je deze prachtige cd ook winnen.

Na hun debuutplaat “Shapeshifter” uit 2012 begon de gelijknamige, in 2011 opgerichte Gentse rockgroep rond songschrijver en zanger Mark Van der Eecken aan een uitgebreide reeks van optredens door het hele land waar ze zich langzaam maar zeker een positie als sterke live band wisten te verwerven. Om een proces met een gelijknamige Amerikaanse groep te vermijden moest de naam van de formatie lichtjes worden aangepast naar ‘Shapeshifted’ en onder die naam volgde in de zomer van 2014 een tweede album dat ‘Old Nick’s Fire” als titel kreeg. Van toen tot nu werden nog drie singeltjes op de markt gebracht door de groep die naast Mark Van der Eecken (The Highway Band, Sugar & Cream, The Shrimptons), bestaat uit gitarist Pieter Minne (Southern Voodoo, 70's Tush, Dandelion, Buzzkill Baby), bassist Jean-Marc Talloen (Red Zebra, Guy Swinnen Band, Letz Zeppelin, Derek & the Dirt, Weez) en drummer Peter De Bosschere (An Pierlé, Derek & the Dirt, Weez, Give Buzze, Needle & the Pain Reaction). In 2016 verscheen de vier songs tellende ep “Happy Di$€ase” met inderdaad het opvallende dollar- en euro-symbool in de titel verwerkt. En dat deze Belgische rockband bruist van energie konden ze als zoveel andere bands niet waarmaken, al waren ze eind 2019 net begonnen aan de opnames van hun derde cd en dat met de originele line up uit 2011. De vooruitgeschoven songs SOLDIER en SWEET FANNY MAE konden we eerder dit jaar al horen en dat ze volgend jaar hun 10 jarig bestaan uitgebreid zullen vieren bevestigen deze rockers meteen met hun nieuwste nummer GOOD TIMES WILL COME dat deze week uitgebracht zal worden en waarin we allemaal geloven.

 

Mocht je in het overweldigende bluesrock aanbod van de laatste tijd vergeten zijn hoe de blues in zijn meeste elementaire vorm ook al weer klonk, dan heb ik hier de perfecte albums voor je! Bob Corritore uit Chicago heeft namelijk, eerder niet beschikbare en nog niet vrijgegeven juweeltjes uit zijn uitgebreide master tape-archief, op de markt gebracht. De eerste drie albums in deze 'FROM THE VAULTS' serie zijn geproduceerd door Bob zelf voor zijn Southwest Musical Arts Foundation, en uitgebracht via de VizzTone label. Momenteel zijn het moeilijke tijden, en we realiseren ons dat velen niet de middelen zullen hebben om te doneren, maar houd er rekening mee dat uw pre-order van deze CD's ook echt zal helpen! Als u wel de middelen heeft, gaat elk stukje van uw donatie naar de voorbereiding van de volgende 'From The Vaults' opnames. Want er zijn nog vele master tapes van meer dan 100 sessies opgenomen over drie decennia die ze graag nog willen uitbrengen. Veel van deze artiesten waarmee opnames gebeurden zijn echter niet meer bij ons, zo zal denkelijk bij een nieuwe worp opnames, Louisiana Red er zeker al bij zijn. Zelfs is er genoeg sterk materiaal aanwezig om van deze opnames twee cd's van deze sessies uit te brengen! Maar zo is er ook nog veel nog niet uitgebracht materiaal van Pinetop Perkins, Big Jack Johnson, Robert Bilbo Walker, Honeyboy Edwards, Sam Lay, Magic Slim en nog veel meer!

Naked Song Walk Along wordt verplaatst van 12 december naar 15 mei 2021. Er wordt uitgeweken naar een andere datum, omdat de oorspronkelijke in de periode valt waarbinnen de aangescherpte coronamaatregelen van kracht zijn. Fink, David Keenan en Jordan Mackampa zijn en blijven de headliners van het festival en voor wat betreft de rest van het programma vindt er slechts één mutatie plaats: Meskerem Mees is verhinderd op de nieuwe datum, in haar plaats treedt Mooneye op. De lijntjes zijn kort, want momenteel hebben zij in eigen land België een gezamenlijke hit met het nummer ‘Bright Lights’. Naked Song Walk Along is een door de coronamaatregelen ingegeven speciale editie van het Naked Song festival, dat normaal gesproken en al meer dan tien jaar plaats vindt in Muziekgebouw Eindhoven. Omdat de 1.5 meter-maatregel beperkingen op bezoekerscapaciteit tot gevolg heeft, zijn er met Dynamo en K-19 twee extra optreedlocaties op loopafstand betrokken, om daarmee de mogelijkheden te kunnen vergroten. Omdat bleek dat FIFTH op de nieuwe datum geen onderdak kan bieden aan het festival, is het eveneens nabijgelegen K-19 als vervangende locatie in de routing opgenomen. K-19 is als live-eventlocatie onderdeel van culturele broedplaats LAB-1, gevestigd in de voormalige Zien Bioscoop. De genoemde hoofdacts spelen zowel in de middag als in de avond een set in het Muziekgebouw. Daarnaast treedt ieder dagdeel een viertal acts op, verdeeld over Muziekgebouw, Dynamo en K-19. Overdag zijn dat Iris Penning, Daniel Docherty, Alexandra Alden en Mooneye en ’s avonds Winnie Raeder, This Is The Kit, Benedict en Robin Kester. Ten behoeve van de spreiding kunnen bezoekers bij aanschaf van een ticket kiezen uit verschillende vooraf vastgestelde routes die ze te voet langs de optredende artiesten leidt. Kaarten zijn verkrijgbaar via de website, waar tevens meer informatie te vinden is.

ELVIN BISHOP & CHARLIE MUSSELWHITE
100 YEARS OF BLUES

25 september verschijnt het album "100 Years Of Blues", het allereerste album van Rock And Roll Hall Of Fame gitarist Elvin Bishop en Grammy-winnende harmonicaspeler Charlie Musselwhite. Kid Andersen deed met deze bluesmuzikanten een interview dat u hier kan bekijken.

 

"Homemade Disaster" is de eerste nieuwe muziek van Sugaray Rayford sinds zijn 2020 Grammy genomineerde album "Somebody Save Me". Dit jaar ontving Sugaray ook de Blues Music Awards voor 'B.B. King Entertainer of the Year' en voor het tweede achtereenvolgende jaar, 'Soul Male Blues Artist of the Year'. Bekijk HIER het interview dat we met Sug deden in Moulin Blues in 2014, of HIER in MOD, Hasselt in 2016, en HIER vorig jaar in Moulin Blues toen hij daar samen met The Blues Giants aldaar een geweldig optreden ten beste gaf !

 

MALFORD MILLIGAN
Nieuwe single - I'M SO TIRED

Malford Milligan ziet dat de verhalen vanuit de Black Lives Matter beweging in de Verenigde Staten en de rest van de wereld steeds meer steun krijgen en dat brengt ook bij hem herinneringen naar boven. Malford's nieuw nummer 'I'm So Tired' vertelt het verhaal over de pijn die hij als zwarte albino gedurende zijn leven heeft gevoeld. Malford groeide op in een gesegregeerd Texas en zoals deze tijden eens te meer illustreren is er nog een lange weg te gaan. 'I'm So Tired' gaat over de pijn die de zanger gedurende zijn leven voelde, en nog steeds voelt aangaande deze kwestie. Aan de andere kant gaat het nummer ook over de hoop dat het beter wordt en we elkaar beter leren begrijpen zowel als individu als mensheid.

 

CHRISTONE “KINGFISH” INGRAM
Nieuw nummer - ROCK & ROLL

Rock & Roll is een eerbetoon aan Ingram's moeder, wijlen Princess Pride, die in december 2019 overleed en is meteen ook Ingram's eerste originele nummer sinds zijn Grammy-genomineerde debuutalbum, "Kingfish".
She made a deal with the angels and they'll never let go
I'm gonna sell my soul to Rock and Roll
--Kingfish, Rock & Roll

 

interview met 
NICO en STEF (the BLUESBONES)
Versus Corona

In de huidige moeilijke Covid 19-dagen -waardoor heel wat voorstellingen en concerten zijn afgelast of uitgesteld- doet iedere creatieveling zijn best om te overleven en, als je beroepsmatig muzikant of artiest bent, om de weg te vinden die leidt naar andere mogelijkheden, om met je publiek in contact te blijven en zo alsnog ook wat cash te genereren. Een van deze omleidingen gaat via livestreams online die (o.a. via Facebook) mogelijk zijn en, waarmee een breed publiek de artiest live thuis kan volgen en virtueel “delen”. Ook Rootstime probeert hier iets aan bij te dragen door live vanuit zijn thuisbasis in Halen -vanuit vakantiewoning Bed ’n Blues- gratis concerten te organiseren, die live via de Facebookpagina van Rootstime te volgen zijn. Dit waren weekend twee Limburgse bands als eerste aan de beurt: het Stef Paglia Trio en het duo Big D & Captain Keys. De link tussen beide is de bluesband The Bluesbones, die in 2011 opgericht werd en waarvan o.a. Nico De Cock (zang) en Stef Paglia (gitaar) deel uitmaken. De band haalde in 2017 in Hell, NO, de finale van de Europese Blues Challenge. Hun (opgekropt) verhaal over de voorbije moeilijke corona-weken en hun toekomstplannen kan je horen in een interview dat we die namiddag met hen deden

bekijk hier het interview


LES COWBOYS FRINGANTS
vr. 16.04.21 - VORST NATIONAAL

 

GIUSEPPE & RODRIGO – MET AT THE MISSISSIPPI

Giuseppe (D’Amelio) en Rodrigo (Reis), een akoestisch blues duo uit St. Louis, Missouri, ontmoetten elkaar begin 2018 op het lokaal blues jamcircuit. Beiden waren relatief nieuw in St. Louis en probeerden opnieuw zoveel mogelijk muziek in hun leven te brengen. Giuseppe had zijn instrument een paar jaar verwaarloosd en speelde op het jamcircuit om weer te kunnen gaan spelen. Rodrigo (afkomstig uit Brazilië) was nieuw en zocht iemand met een passie voor muziek om mee te spelen. Het duurde een aantal maanden en heel wat jams, voordat het idee opkwam om samen een aantal akoestische nummers te proberen. Beiden geïnspireerd door de “groten” zoals Skip James, Robert Johnson, Lightnin' Hopkins, Mississippi John Hurt, Little Walter, Sonny Boy Williamson en andere akoestische duo’s als Ben Harper & Charlie Musselwhite, Sonny Terry & Brownie McGhee of Cephas en Wiggins, maakten concrete plannen om daadwerkelijk samen te gaan spelen. Na een jamsessie was er geen weg meer terug.

Lees meer

 

STEVEN TAYLOR – EXISTENTIAL BLUES

Steven Taylor is geboren in Flowood, Mississippi en leerde door zijn stiefvader, mondharmonicaspeler, de nu al bijna legende, Kim Wilson al vroeg bluesmuziek kennen. Hij inspireerde Steven om zijn droom om muzikant te worden na te jagen. Steven deelde het podium met een lijst van ongelooflijke muzikanten en bands, waaronder The Fabulous Thunderbirds, Junior Watson, Kid Ramos, Nathan James, Johnny & Jaalene, Anson Funderburgh, Johnny Moeller en nog veel meer! Taylor’s nieuwe soloalbum ‘Existential Blues’ verscheen eind vorig jaar. Hij nam het op met drummer Marty Dodson, gitarist Vincent Burry, toetsenist Taryn Donath, bassist Scot Smart, saxofonist Bruce Rubio en enkele gasten

Lees meer

 

STU HEYDON BAND w/ NIKKI MCCARTNEY– SHADOW MAN

Stu Heydon is al sinds 1966 een professioneel bluesgitarist. Hij speelde ondertussen met een groot aantal blues mannen en toerde door de VS en Canada met onder meer George "Wild Child" Butler, Bobo Jenkins, Lowell Fulsom en Sam Lay voordat hij naar het schiereiland Monterey Peninsula, CA, verhuisde waar hij nu woont, optreedt en lokaal lesgeeft. Hij ontving onder meer de Carmel Rotary Club Paul Harris Award voor het lesgeven in de blues in Carmel, CA en een Lifetime Achievement Award van de Motor Cities Blues Awards-Windsor/ Detroit, en werd verkozen tot beste gitarist van Windsor. Zijn liveoptredens van de afgelopen dertig jaar omvatten het Chicago Blues Festival, Buddy Guy's Legends en het House of Blues. Na zijn carrière als blues artiest, werd Stu in Monterey docent aan het Carmel Youth Center (in 1949 opgericht door Bing Crosby) waar hij muziek onderwijst. Heydon is ook de eigenaar van de Carmel Music Studio’s, gevestigd in The Barnyard in Carmel, CA. Op Stu’s cd ‘When Worlds Collide’ (2011) speelde Mike Branton op gitaar, Celso Aberti op drums, Dewayne Pate op bas, Michael Martinez/ Denis Keldie op keyboards en Les Smith op mondharmonica. Op zijn nieuwste album ‘Shadowman’ is ook de soulvolle, multi-getalenteerde jonge artieste Nikki McCartney te horen.

Lees meer

 

STEVE YANEK – ACROSS THE LANDSCAPE

We zijn een beetje in de war gebracht door het album “Across The Landscape” van de in Youngstown, Ohio geboren singer-songwriter Steve Yanek. We vonden ergens op het wereldwijde web terug dat deze plaat al in 2005 werd opgenomen, maar anderzijds wordt het ons nu gepresenteerd als zijnde een splinternieuwe release van 2020. Steve Yanek heeft dan ook al een hele avontuurlijke geschiedenis achter de rug door van Los Angeles naar Pennsylvania te verhuizen en er meerdere professionele carrières te hebben als schrijnwerker, spoorwegarbeider, transportingenieur en eigenaar van een bouwonderneming. In die periode begon hij echter ook een eigen platenlabel ‘Primitive Records’ waar hij jonge startende muzikanten een forum probeerde te bieden. Ook zijn eigen plaat “Across The Landscape” werd voor dat label opgenomen. Er staan elf zelfgecomponeerde songs op dit album en twee daarvan hebben we op de audiovideo’s bij deze recensie meegegeven. Eerst hoort u de liefdesballad “Emily’s Eyes”, gevolgd door het nummer “No One Said” waarmee deze cd begint.

Lees meer

 

THE BAD DAY BLUES BAND – TABLE AT THE WALL

The Bad Day Blues Band is een vierkoppige Britse blues/rock band afkomstig uit Londen en bestaat uit Adam Rigg (zang, bas), Nick Peck (gitaar), de charismatische Sam Spranger (harmonica) & Andrea Tremolada (drums). In 2017 trok TBDBB de aandacht van de media, toen ze op Times Square in NYC openden voor meervoudig Grammy Award winnaar Delbert McClinton. Zelf wonnen ze als “Best New Blues Band” tijdens de 2019 Digital Blues Awards. Datzelfde jaar stonden ze opnieuw op de affiche van het Isle of Wight Festival en ondertussen deelden ze het podium met Sheryl Crow, Kirk Fletcher, Ben Poole, de Britse singer-songwriter George Ezra en de rockband rond Brandon Flowers, The Killers. In de Abbey Road Studio’s in St John's Wood, Londen, namen ze in 2018 o.l.v. producer Chris Bolster (Foo Fighters, Paul McCartney, Ozzy Osbourne) hun eerste nummers op. Hun origineel plan was toen om op één dag een nummer voor een single op te nemen. Het werden er vijf én de EP ‘The Abbey Road Sessions’. Na ‘Live @ the 100 Club’ (2020) wordt er volgende maand bij Lunaria Records -de planning is op 05/02/2021- hun studio debuut uitgebracht. Het album kreeg, tegen alle corona regels in, de naam ‘Table at the Wall’ en biedt een kijkje in de unieke wereld van TBDBB.

Lees meer

 

ACHILLES WHEEL – LIVE ON WESLEY’S ROAD (3CD)

Achilles Wheel is een roots rock/jam band uit Nevada City/Placerville (N-CA), die begin 2009 rond frontmannen Jonny “Mojo” Flores (lead zang, mandoline, dobro & lead gitaar) en Paul Kamm (gitaar & afwisselend lead zang), bassist Marty Holland (vervangen door Shelby Snow) en de twee drummers en backing vocalisten Gary Campus en Mark McCartney opgericht werd. Paul Kamm & Jonny Mojo treden ook op als The Achilles Wheel Duo, een akoestisch duo dat Country, Bluegrass en Gospel combineert. Achilles Wheel debuteerde in 2011 met het album ‘XIII Hours’, dat ze (op nauwelijks dertien uur) “live” in een historisch theater in Nevada City, CA, opnamen. Hierna volgden ‘Stones To Sand’ (2014) en ‘Devil In The Yard’ (2016). Hun vierde album ‘Sanctuary’ (2018) verschilde van wat ze eerder al uitbrachten en laat ons de roots rock kant van de band horen. Tijdens de zomer en herfst van 2019 trad Achilles Wheel op verschillende plaatsen in Californië op. Uit vier optredens in Nevada City en Fairfax selecteerden ze 22 nummers die ze op een driedelig live album ‘Live on Wesley’s Road’ uitbrachten

Lees meer

 

KAURNA CRONIN – ALOFT IN BLUE

Kaurna Cronin is sinds vele jaren een gekende singer-songwriter bij ‘Rootstime’. Ikzelf had de eer om in de voorbije jaren vier van zijn albums van een recensie te mogen voorzien. Het begon allemaal in 2015 toen zijn plaat “Glass Fool” hier werd geëvalueerd, gevolgd door “Southern Loss” in 2016, “Euphoria, Delirium & Loneliness” in 2017 en vorig jaar in 2019 was er ook nog “Glitter Or Dust” waar we niets anders dan goeds konden over berichten. Vandaag ligt hier zijn zesde soloplaat rondjes te draaien in onze stereo. “Aloft In Blue” is de titel van dit album waarop folktroubadour Kaurna Cronin uit Adelaide, Australië tien nieuwe zelfgecomponeerde songs brengt. Naast het vlekkeloze zangwerk speelt hijzelf ook voor deze plaat opnieuw op gitaren, mondharmonica, piano, synthesizer en drums. De overige instrumentatie wordt gebracht door Tom Kneebone op elektrische gitaar, Kiah Gossner op basgitaar en Matt Morison op piano, orgel en synthesizer, terwijl Lauren Henderson op enkele nummers voor backing vocals zorgt.

Lees meer

 

MARK VIATOR & SUSAN MAXEY – WHERE THE ROAD LEADS

‘Un Rodo Cora’ is een steeds wisselend collectief van om en bij de 20 muzikanten die zich rond de Zweedse singer-songwriter Bo Christo Schager uit Stockholm verzamelen om platen op te nemen in pop- en rockmuziekstijl. Bo Cristo startte met ‘Un Rodo Cora’ in 1995 nadat hij de garagerock- en punkformatie ‘Native Girl’ had verlaten en resoluut voor dit soloproject koos waarbij hij voor de opname van elke plaat telkens weer een beroep deed op enkele andere muzikanten. Een ander kenmerk is dat de vorige platen van ‘Un Rodo Cora’ altijd titels meekregen die leken op officiële vliegtuigverbindingen. Zo heette het debuutalbum uit 1999 “Paris-Stockholm”, diens opvolger in 2003 “New York-Barentsburg” en het in 2013 verschenen album “Beijing-Bangalore”. Daar kwam in 2016 verandering in toen de vierde plaat “Love Thy Neighbor” werd uitgebracht met songs die handelden over de thema’s godsdienst en politiek.

Lees meer

 

DEBORAH HENRIKSSON – SO FAR

Hoewel Deborah Henriksson officieel geregistreerd staat als een Zweedse zangeres uit Västerås liggen haar roots toch in de Verenigde Staten waar ze in New Jersey geboren werd. Zij is al sinds meerdere jaren actief met het maken van platen waarin ze traditionele Keltische folkmuziek probeert te verzoenen met modernere muziekgenres als Americana en pop, waardoor ze een vrij uniek geluid heeft weten te creëren. Haar onmiskenbaar belangrijkste eigenschap is haar kristalheldere en soms engelachtige stem waarmee ze al haar sfeervolle liedjes zingt alsof ze die persoonlijk in jouw huiskamer voor je staat te brengen. Ook belangrijk is te vermelden dat alle instrumenten die we horen op haar nummers ingespeeld worden door de ook in Västerås wonende multi-instrumentalist en songschrijver Mats Nyman die eveneens tekende voor het producerswerk van al haar platen.

Lees meer

 

UN RODO CORA – TITLES AND FRAMES

‘Un Rodo Cora’ is een steeds wisselend collectief van om en bij de 20 muzikanten die zich rond de Zweedse singer-songwriter Bo Christo Schager uit Stockholm verzamelen om platen op te nemen in pop- en rockmuziekstijl. Bo Cristo startte met ‘Un Rodo Cora’ in 1995 nadat hij de garagerock- en punkformatie ‘Native Girl’ had verlaten en resoluut voor dit soloproject koos waarbij hij voor de opname van elke plaat telkens weer een beroep deed op enkele andere muzikanten. Een ander kenmerk is dat de vorige platen van ‘Un Rodo Cora’ altijd titels meekregen die leken op officiële vliegtuigverbindingen. Zo heette het debuutalbum uit 1999 “Paris-Stockholm”, diens opvolger in 2003 “New York-Barentsburg” en het in 2013 verschenen album “Beijing-Bangalore”. Daar kwam in 2016 verandering in toen de vierde plaat “Love Thy Neighbor” werd uitgebracht met songs die handelden over de thema’s godsdienst en politiek.

Lees meer

 

STEVE HILL – DESERT TRIP

Op 16-jarige leeftijd startte de Canadees Steve Hill als gitarist zijn muzikale loopbaan. Als hij 20 was, trad hij jaarlijks al meer dan 200 keer op. In 1997 bracht hij zijn éérste titelloos album uit, dat door de lezers van Vancouver’s Real Blues Magazine gekozen werd als “Best Canadian Debut Recording”. Steve Hill zelf, werd door dezelfde lezers ook tot “Best Young Blues Guitar Player in North America” uitgeroepen. Er volgde in 1997/1998 een tour door Canada, Frankrijk en België. In 1999 volgde er al een tweede studio album ‘Call It What You Will’. Hierna tradt Hill op samen met o.a. Ray Charles, B.B. King, Jimmie Vaughan, Buddy Guy en Johnny Lang. In dat jaar won hij ook tijdens de Toronto’s Maple Blues Awards de “Electric Act of the Year” award en won het album een Juno Nomination als “Blues Album of the Year”. Na vele platen, is er nu zijn nieuwe studio album ‘Desert Trip’. Zijn dertiende werd een album met 10 tracks, een verzameling van nieuwe nummers die hij op reis schreef en enkele oude nummers die tijdens dezelfde reis leken geschreven te zijn. De meeste songs schreef hij zelf, aan enkele schreven anderen mee, één nummer is niet van hem!

Lees meer

 

CS NIELSEN – PILGRIMS

De 43-jarige Deense singer-songwriter CS Nielsen uit Samsø heeft sinds zijn debuut als muzikant in 2007 vier platen op zijn conto staan: “Against The Dying Of The Light” uit 2007, “Man Of The Fall” uit 2012, “Jericho Road” uit 2016 en het net verschenen album “Pilgrims”. Typerend voor zijn werk zijn de duistere sound en de sombere en donkere teksten van zijn Americana-liedjes zoals te horen is in de openingstrack “Judges 19” van zijn nieuwste plaat, tevens de eerste single. Er is ook ruimte voor mystiek en melancholie in de songs op “Pilgrims” zoals bij ons favoriete nummer “Every Day I Aim (But Most Days I Miss)” of in het op een Amerikaanse traditional-spiritual geïnspireerde “Sinner Man”. Maar ook het intrigerende “Silent Hour”, het folk-noir nummer “Fool” en de van pathos overlopende akoestische pianoballad “Of What One Cannot Speak” kunnen ons zeer bekoren. Gelukkig maar brengt CS Nielsen op dit album ook enkele meer uptemposongs in de tracks “Beginning Of Sorrows”, het zachtjes walsende “Holy Ghost Building”, “All Right No How” en het op een catchy riff drijvende “Camel, Lion, Child”.

Lees meer

 

RALPH DE JONGH - LET IT BE GOOD FOR ALL

Ook in deze barre, donkere en angstaanjagende dagen zoekt een mens naar zekerheden. Op muzikaal gebied is dit o.a. onze 45-jarige energieke Noorderbuur, het “fenomeen” Ralph de Jongh. Muzikant, wijsgeer, kustschilder en schrijver RdJ begon in 1975 in Nispe, een dorp binnen de gemeente Roosendaal in Noord-Brabant, in het huis van zijn grootvader die ook schilder was, aan zijn reis. De Jongh vormde in 1992 samen met pianist/componist Harmen Fraanje zijn eerste band, The Blue Band. Daarna volgden The Three Nobody's en de The Furious Freaking Dales. Ralph werd in 2004 door Harry Muskee (Cuby + Blizzards) ontdekt, met wie hij van 2006 tot 2008 tourde en het voorprogramma deed. In 2010 ontstond Ralph de Jongh & Crazy en won hij als beste zanger de Dutch Blues Award, waardoor hij in 2011 (en 2015) Nederland mocht vertegenwoordigen op de IBC in Memphis. Ralph de Jongh brengt zijn muziek in eigen beheer uit. De houten klompen (inclusief de Hollandse molens) die hij als percussie-instrument gebruikt worden als zijn handelsmerk gezien. Maart 2015 presenteerde hij zijn nieuwe album ‘Sun Coming Up’ bij De Wereld Draait Door, VI en de North Sea Jazz club. 2017 is een productief jaar met diverse exposities, 130 optredens en 6 nieuwe albums. In december trouwt Ralph met Monique Anderson in Borger live op het podium tijdens een optreden in Cultuurpodium VanSlag.

Lees meer

 

AFTON WOLFE – PETRONIUS’ LAST MEAL (EP

Afton Wolfe is een singer-songwriter die opgroeide in de Amerikaanse staat Mississippi maar naar Nashville, Tennessee verhuisde om er aan zijn muzikale loopbaan te gaan werken. Hij was eerst een tijdje de frontman van de groepen ‘Red Velvet Couch’, ‘Dollar Book Floyd’ en powerrocktrio ‘The Relief Effort’ uit Nashville waar hij twee albums mee opnam: “Don’t Panic” uit 2004 en “At Your Mercy” uit 2005. Maar nu vond deze in het dagelijkse leven als advocaat werkzame muzikant dat de tijd rijp was om het eens als soloartiest te gaan proberen. Daartoe heeft hij nu een eerste plaat uitgebracht met de vijf songs tellende EP “Petronius’ Last Meal” die als cd en als rode vinylplaat op de markt zal worden gebracht. Van deze laatste uitvoering hebben we trouwens enkele te winnen exemplaren ter beschikking gesteld gekregen door Afton Wolfe.

Lees meer

 

MIGUEL MONTALBAN – AND THE SOUTHERN VULTURES

De nog jonge, uit Santiago in Chili afkomstige gitarist, songwriter en componist Miguel Montalban wordt door kenners beschouwd als "één van de grootste jonge gitaristen”. Zijn coverversie van Mark Knopfner’s "Sultans of Swing" ging met méér dan 20 miljoen views op YouTube viraal, wat zich op FB en YT verder vertaalde in meer dan 60.000 volgers. De gitaarbeheersing en de snelheid waarmee hij in de studio en live over de snaren gaat, doet je denken aan de “groten”, waardoor Montalban als gitarist al snel de adjectieven van fenomenaal, virtuoos en acrobaat kreeg. Miguel begon zijn professionele carrière in 2013 en richtte de indierockband Andes Empire op in Rome. Samen met producer en mastering-expert Kevin Metcalfe (Queen, David Bowie, Duran Duran, White Stripes) nam hij in 2014 de single "Girl" op. In 2015 debuteerde MM met de instrumentale rockalbums ‘Inspirations Vol. 1 & Vol. 2’, waarvan hij meer dan 20.000 exemplaren verkocht. Miguel kreeg erkenning en werd gesponsord door Gibson Guitars, Olympus Custom Guitars in Australië, Carlino Guitars in de VS en Grover Allman in Australië, exclusief voor de productie van zijn eigen prototype signature custom gitaar. In 2017 verscheen ‘Guitar Juicebox’ (een album dat hij opnam met Pineapple Road Explosion) en in 2018 zijn live concertalbum ‘Live and Loud Vienna’. Zijn laatste samenwerking is de band Available Jones samen met Des Horsfall (Pete Townshend) en Neil Howarth (Dirty Tryx).

Lees meer

 

THE AMAZING RHYTM ACES – MOMENTS – LIVE IN GERMANY 2000 (2CD)

The Amazing Rhythm Aces is een Amerikaanse countryrock band. In 1972 in Memphis kwamen basgitarist Jeff “Stick” Davis (ex-Burrito Deluxe, John Mayall) en drummer Butch McDade samen met zanger/tekstschrijver Jesse Winchester. Als de Aces maakten ze samen opnames en tourden ze. Jesse Winchester werd vervangen door Russell Smith (zang/gitaar) en Billy Earhart III (keys), Barry Burton (steel gitaar) en James Hooker (piano) werden aangetrokken om “een mix te ontwikkelen van pop, country en blue-eyed soul”. In 1975 kwam hun debuutalbum ‘Stacked Deck’ uit, wat hen twee hits opleverde: "Third Rate Romance" en "Amazing Grace (Used to Be Her Favorite Song)". In 1976 won het nummer "The End Is Not in Sight (The Cowboy Tune)" (van het album ‘Too Stuffed to Jump’) een Grammy Award voor “Country Zangprestatie door een Groep”. Nadat in 1977 ‘Toucan Do It Too’ uitkwam, verliet Barry Burton de groep en werd hij vervangen door Duncan Cameron. In 1978 kwam hun album ‘Burning the Ballroom Down’ uit en het jaar daarop kwam (bij een andere platenmaatschappij) ‘The Amazing Rhythm Aces’ uit waaraan ook Joan Baez, Tracy Nelson en de Muscle Shoals Horns meewerkten. Beide albums kregen goede kritieken, maar de verkoop was slecht. Voordat ze uit elkaar gingen en ze voor individuele projecten kozen, brachten ze in 1980 nog (snel) ‘How the Hell Do You Spell Rhythum?’ uit.

Lees meer

 

TERRA LIGHTFOOT – CONSIDER THE SPEED

In 2010 was de Canadese singer-songwriter Terra Lightfoot uit Hamilton, Ontario nog actief als de leadzangeres en gitariste bij de countryfolkformatie ‘The Dinner Bells’ waarmee ze twee albums heeft uitgebracht. In 2011 mocht ze echter haar debuutplaat als soloartieste uitbrengen met het naar zichzelf vernoemde “Terra Lightfoot”. Ter verduidelijking: er is geen familiale relatie tussen haar en de 40-jaar oudere Canadese singer-songwriter Gordon Lightfoot. Na het debuutalbum volgden ook nog de albums “Every Time My Mind Runs Wild” in 2015 en “New Mistakes” in 2017 waarvoor ze een nominatie voor een ‘JUNO Award’ opstreek. Midden oktober 2020 verscheen haar vierde soloplaat onder de titel “Consider The Speed” met daarop elf nieuwe folk-, blues- en rootsrock-nummers waarvoor zij zowel de teksten als de muziek heeft geschreven. De instrumentale begeleiding bij dit door Jay Newland geproduceerde album was afkomstig van toetsenist Lester Snell, bassisten Davy Smith en Eli Abrams en drummer Steve Potts die verder ondersteund werden door een vierkoppige blazerssectie.

Lees meer

 

SAINTS ELEVEN – THIS TOWN (EP)S

‘Saints Eleven’ is een Amerikaanse countryrockgroep uit Dallas Forth Worth, Texas die gevormd werd rond zanger-gitarist en songschrijver Jeff Grossman. De andere permanente bandleden zijn bassist Travis Udall en drummer Alex Shepherd, maar voor het opnemen van de zes nummers voor de net verschenen EP “This Town” werd er ook extra instrumentale hulp ingeroepen van Drew Harakal op piano en keyboards en Ace Crayton voor backing vocals. De eerste single die uit dit minialbum werd getrokken is het op de video te beluisteren nummer “Love Is Hell”, een typische countrytearjerker. De tweede video is een audio-opname van de albumtiteltrack “This Town”. ’Saints Eleven’ heeft sinds hun ontstaan al vier full-cd’s uitgebracht met als laatste album het door countrylegende Walt Wilkins geproduceerde “Coming Back Around” uit 2017. Daarvoor waren er debuutplaat “I’ll Be Fine” uit 2013 en diens opvolger “I Told You” uit 2015.

Lees meer

 

WILD BOOGIE COMBO - BLACK HILLS COUNTRY BLUES

Hervé Loison (Manin, France) aka Jake Calypso is een muzikant uit Noord-Frankrijk, die vooral bekend is als rockabilly artiest -hoewel hij ook blues speelt en een album opnam met Archie Lee Hooker en nog eerder een album uitbracht dat is opgenomen in Mississippi- en, die niet alleen solo optreedt onder zijn artiestennaam, maar ook luistert naar “Lonely” Jake en daarnaast een uitlaatklep vindt als frontman van Wild Boogie Combo op gitaar en zang, Mister Ruine B. op mondharmonica en Terry “TT” Reilles op drums. De band bracht al drie albums uit (‘Music for Females!’, 2010/ ‘Blues’, 2012/ ‘Wild Boogie Combo’, 2013) waarvoor Jake de meeste nummers schreef. Voor zijn laatste album ‘Black Country Blues’ -de wit/zwart foto met een terril van de mijnbouw op de hoes, is een directe verwijzing naar “zijn” eigen MS, de streek waar hij nu woont, waar vroegere de mijnen belangrijk waren- schreef Jake alle nummers. ‘Black Hills Blues’ van het Wild Boogie Combo is een aardige zijstap van Jake Calypso naar de Hill Country Blues, die voor de nodige ambiance kan zorgen. Dat de zang hier de zwakke schakel is, dat meldde ik al, maar hier wordt m.i. zeker al aan gewerkt!

Lees meer

 

MIKE ROSS – THE CLOVIS LIMIT PT. 2

Mike Ross is géén archeoloog, maar een kunstenaar, multi-instrumentalist en zanger. Hij is bij rockfans bekend als een van drie gitaristen/frontmannen van de krachtpatserband RHR, genoemd naar de frontmannen Troy Redfern, Jack J Hutchinson en Mike Ross. Door het beste van Southern rock, Americana en Blues te mixen is RHR ook sterk geworden in de jambandscene en bracht in 2018 hun debuutalbum 'Mahogany Drift' met veel bijval uit. Mike doet ook al enkele jaren solo zijn ding en bracht in 2014 zijn solodebuut 'Spindrift' uit, in 2018 het pittige, aanstekelijke 'Jenny's Place' en in 2019, zijn in Nashville opgenomen 'The Clovis Limit Pt.1', een "61 minuten durende verzameling van tien nieuwe nummers gemaakt van pis, azijn en kleine stukjes sterren…". Op zijn vervolgalbum 'The Clovis Limit Pt. 2' wordt het Clovis Limit-avontuur vervolgd. Mike Ross is ook hier opnieuw de man, waarop je kunt vertrouwen om fuzz-geladen Heavy Blues en krachtige Rock tevoorschijn te toveren, zijn gitaar te laten zweven en zingen en op 10 tracks slimme teksten af ​​te leveren.

Lees meer

 

STORM WARNING – DIFFERENT HORIZONS

Storm Warning is de Britse hedendaagse blues/rock band rond frontman, songwriter Stuart Maxwell (zang, harmonica), die jaren kon rekenen op de talenten van gitarist Bob Moore. Perfectionist Moore stierf dit jaar onverwachts tijdens het afwerken van hun laatste album ‘Different Zones’. Moore viel op door zijn bijzondere gitaar techniek die “niet flitsend of snel” was, maar “helder, mooi intonerend” én, “met de juiste combinatie van effecten”. Moore was één van de songwriters van de band, dat het componeren van hun nummers als een groepswerk zag, maar waarbij Moore onopvallend de muzikale leiding nam, met vooral oog voor details, die “kicked you in the guts…”. Storm Warning is de bluesband, die in de loop der jaren door een progressieve benadering van de blues en rock, geëvolueerd is tot het rock-einde van de blues. ‘Different Horizons’ was -na hun oprichting in 2004- hun vijfde studio album en het laatste album met Bob Moore, maar was voor Storm Warning ook “een confrontatie met nieuwe, een gelegenheid om na te denken over wie de band is”. De negen eigen composities werden opgenomen in de MARS studio in Buckinghamshire o.l.v. co-producer Martin Atkinson.

Lees meer

 

TRASHVILLE – TRASH DE VILLE

Als je “Trashville” googelt kom je te weten dat het een schoenenmerk is en dat ze zwarte knielaarzen met 8 cm hoge plateauzool maken, dat het een rumoerige country band “ne'er-do-wells” uit Dallas, TX, is en -blijkbaar, waar we hier naar zoeken- ook een Finse band uit Tammela, een gemeente in de Finse provincie Zuid-Finland en in de Finse regio Kanta-Häme, is. De Finse band omschrijft zich op hun Facebookpagina -waar je zowat de enige internet info kunt vinden!- als de “Hardest Working Speed Country Band in The World”. Wat je over deze enthousiaste ruige vierkoppige bende verder nog moet weten is, door het ontbreken van verdere andere info, ook voor mij een vraagteken. Trashville als naam van de band, kan geïnspireerd zijn door het nummer van Hank Wiliams III. Hank Williams sr. was een zanger en singer-songwriter en was, ondanks zijn kort leven, een van de meest succesvolle country artiesten ooit. Hij stierf in 1953 op 29-jarige leeftijd aan een overdosis morfine en alcohol. Wat speed country is word je snel duidelijk als je naar hun laatste release ‘Trash de Ville’ luistert. Het is de mix die je krijgt, wanneer je punk en garagerock in een blender doet. ‘Trash de Ville’ is niet hun eerste album, want in 2010 verscheen -met een iets andere line-up- ook al ‘Put the Gun Down, Boy!’.

Lees meer