MALFORD MILLIGAN
Nieuwe single - I'M SO TIRED

Malford Milligan ziet dat de verhalen vanuit de Black Lives Matter beweging in de Verenigde Staten en de rest van de wereld steeds meer steun krijgen en dat brengt ook bij hem herinneringen naar boven. Malford's nieuw nummer 'I'm So Tired' vertelt het verhaal over de pijn die hij als zwarte albino gedurende zijn leven heeft gevoeld. Malford groeide op in een gesegregeerd Texas en zoals deze tijden eens te meer illustreren is er nog een lange weg te gaan. 'I'm So Tired' gaat over de pijn die de zanger gedurende zijn leven voelde, en nog steeds voelt aangaande deze kwestie. Aan de andere kant gaat het nummer ook over de hoop dat het beter wordt en we elkaar beter leren begrijpen zowel als individu als mensheid.

 

CHRISTONE “KINGFISH” INGRAM
Nieuw nummer - ROCK & ROLL

Rock & Roll is een eerbetoon aan Ingram's moeder, wijlen Princess Pride, die in december 2019 overleed en is meteen ook Ingram's eerste originele nummer sinds zijn Grammy-genomineerde debuutalbum, "Kingfish".
She made a deal with the angels and they'll never let go
I'm gonna sell my soul to Rock and Roll
--Kingfish, Rock & Roll

 

Muziekcollectief Artists Unlimited presenteert op 6 augustus een avond met Nederlandstalige muziek. Drie Belgische artiesten delen via live streaming het podium, top performers Eva De Roovere & Lennaert Maes (Lenny & de Wespen) ... en een nieuw en opkomend talent uit de vi.be - stal

HERFSTRESIDENTIES IN BOTANIQUE:
LIVE SHOW + LIVE STREAM

In 2020 viert EPITAPH zijn 50e verjaardag. Reden genoeg om dit te vieren met een nieuw album en bijbehorende tournee. Het nieuwe album bevat het beste van vijf decennia Classic Rock in een 3 CD box en is het hoogtepunt van hun 50-jarige reis door de wereld van de rock. Dit zeer gevarieerde en persoonlijke muzikale statement neemt de luisteraar mee van de kelders van de Fantasio Club in Dortmund naar de toonaangevende rock- en blueslocaties van Chicago, met alle beproevingen, beproevingen, successen en gebroken dromen die EPITAPH hebben gemaakt tot wat ze nu zijn: een top classic rock band. Slechts een handvol Duitse rockbands is legendarisch te noemen, en EPITAPH is daar zeker één van. Opgericht in 1969, schreven ze in de jaren '70 muziekgeschiedenis. Ze waren de eerste Duitse band die meerdere keren in de VS toerde, en produceerden hun album "Outside The Law" in Chicago in 1974. Ze maakten naam in Duitsland met TV-optredens op Beat Club en Rockpalast. Op tournee met Joe Cocker, Rory Gallagher, Golden Earring en ZZ-Top, evenals talloze festivaloptredens, werd EPITAPH een van de populairste Duitse rockbands en kreeg al snel een cultstatus. In de afgelopen 50 jaar heeft de band in totaal 18 studio- en live-albums uitgebracht, 23 als je de digitale re-releases meetelt. In de jaren '80 en '90 werd het wat rustiger, maar Epitaph kwam in het nieuwe millennium weer in volle gang, want hun laatste studioalbums "Remember The Daze", "Dancing With Ghosts", "Fire From The Soul" en "Long Ago Tomorrow" zijn albums met tijdloze rockmuziek. Ook een genot voor de fans is de CD/DVD box 'Live At Rockpalast' met alle drie de Rockpalast concerten, plus de Beat Club opnames als bonus materiaal. Het album Acoustic Sessions maakte Place 31 in de top 100 van de Duitse ECLIPSED magazine's rock- en popalbums van 2014. EPITAPH bracht in 2016 een live CD/DVD box A Night At The Old Station uit. De huidige bezetting bestaat uit de oprichters Cliff Jackson (gitaar/zang) en Bernd Kolbe (bas/zang), en Heinz Glass (gitaar), die zich in de jaren 70 bij de band hebben aangesloten. De laatste toevoeging aan de band is drummer Carsten Steinkämper. Hij komt uit Dortmund en studeerde van 1997 tot 2001 percussie aan het Conservatorium van Maastricht. 

interview met 
NICO en STEF (the BLUESBONES)
Versus Corona

In de huidige moeilijke Covid 19-dagen -waardoor heel wat voorstellingen en concerten zijn afgelast of uitgesteld- doet iedere creatieveling zijn best om te overleven en, als je beroepsmatig muzikant of artiest bent, om de weg te vinden die leidt naar andere mogelijkheden, om met je publiek in contact te blijven en zo alsnog ook wat cash te genereren. Een van deze omleidingen gaat via livestreams online die (o.a. via Facebook) mogelijk zijn en, waarmee een breed publiek de artiest live thuis kan volgen en virtueel “delen”. Ook Rootstime probeert hier iets aan bij te dragen door live vanuit zijn thuisbasis in Halen -vanuit vakantiewoning Bed ’n Blues- gratis concerten te organiseren, die live via de Facebookpagina van Rootstime te volgen zijn. Dit waren weekend twee Limburgse bands als eerste aan de beurt: het Stef Paglia Trio en het duo Big D & Captain Keys. De link tussen beide is de bluesband The Bluesbones, die in 2011 opgericht werd en waarvan o.a. Nico De Cock (zang) en Stef Paglia (gitaar) deel uitmaken. De band haalde in 2017 in Hell, NO, de finale van de Europese Blues Challenge. Hun (opgekropt) verhaal over de voorbije moeilijke corona-weken en hun toekomstplannen kan je horen in een interview dat we die namiddag met hen deden

bekijk hier het interview

ANDERHALVEMETERSESSIES
VAN HET DEPOT

 

VOLLEDIGE PROGRAMMA

SHEMEKIA COPELAND - UNCIVIL WAR

Dit nieuwe nummer is een moedige uitspraak die pleit voor eenheid in een tijd van verdeeldheid, en is anders dan alles wat Copeland eerder heeft opgenomen. 'Uncivil War' kiest geen kant en spreekt tot ieders verlangen om veilig en vrij te zijn. Met de iconische mandolinespeler Sam Bush, dobromeester Jerry Douglas en met achtergrondzang van de populaire alternatieve band The Orphan Brigade, is het nummer tegelijkertijd troostend en uitdagend, zoals Copeland zingt: "Same old wounds we've opened before / Nobody wins an uncivil war". Shemekia brengt deze song met passie en inzicht over de chaos en onzekerheid in de wereld, terwijl ze toch licht vindt in de duisternis en hoop voor de toekomst.

 

Bai Kamara Jr. & The Voodoo Sniffers
Nieuwe single - 'HOMECOMING'

Op 24 januari 2020 werd "Salone", het nieuwe album van Bai Kamara Jr., op CD uitgebracht en werd zeer goed ontvangen (zie recensie). Nu is het album eindelijk ook op vinyl overal verkrijgbaar. Om de vinyl-versie van "Salone" te vieren is nu de nieuwe video van het nummer "Homecoming" uit. De video is opgenomen in Freetown, de hoofdstad van Sierra Leone. Voor Bai is "Homecoming" een heel bijzonder nummer: “The song "Homecoming " captures my first impressions and feelings about being back home in the country of my birth, after a long period of absence of 15 years. Due to the terrible civil war, that lasted for 10 years, I couldn't visit Sierra Leone required for security reasons. This song is about memories of peaceful times, hope, rebirth and celebrating life.”

 

 


Blues Peer is al drie decennia lang een vaste afspraak in onze festivalkalender. Het festival is sinds 1985 steeds trouw gebleven aan zijn roots: de liefde voor muziek, de ongedwongen sfeer en de gezellige Limburgse gastvrijheid. 'Ondanks corona is Blues Peer nog altijd springlevend en kijken we alvast uit naar de editie van 2021', klinkt het opgetogen bij de organisatie, een editie die dan op 16, 17 en 18 juli plaatsvindt. Daarvoor wisten ze al enkele toppers te strikken. Onder meer George Thorogood and The Destroyers, The Robert Cray Band en Samatha Fish bevestigden al hun komst op zaterdag 17 juli. De dag erna staan Larkin Poe, Albert Cummings en The Lachy Doley Group op het programma. Om de verloren zomer van dit jaar in te halen, heeft de organisatie daarnaast nog een grote verrassing. Want In 2021 gaat er namelijk een extra festival, aansluitend op Blues Peer komen. Stip bijgevolg 19, 20 en 21 juli met rood aan in jullie agenda. In de volgende maanden houden wij van Rootstime jullie natuurlijk verder op de hoogte Tickets zijn vanaf nu beschikbaar in voorverkoop.

interview met 
DUKE ROBILLARD
& Niko Riippa & Juho Kinaret

De Amerikaanse gitarist, zanger en songwriter Michael John 'Duke' Robillard werd geboren op 4 oktober 1948 in Woonsocket, Rhode Island. Reeds op de middelbare school richt hij zijn eerste band op en vanaf het begin is hij gefascineerd door de manier waarop jazz, swing en de blues met elkaar verbonden zijn. In 1967 richt hij Roomful Of Blues op, deze band was strak en sterk genoeg om als band te fungeren tijdens live optredens en in de studio voor twee van zijn helden, namelijk Big Joe Turner en Eddie 'Cleanhead' Vinson. Na tien jaar verlaat Duke Roomful Of Blues en wordt gitarist van de eerste versie van de Legendary Blues Band, die voornamelijk bestaat uit de toenmalige muzikanten van de Muddy Waters Band. Daarna richt hij zijn eigen band Duke Robillard & The Pleasure Kings op en in 1990 vervangt hij Jimmie Vaughan bij The Fabulous Thunderbirds. Tijdens deze Europese tournee laat hij zich begeleiden door de Finse Wentus Blues Band met wie hij vorig jaar het album "Too Much Mustard!" opnam. De kans is erg groot dat u als afficionado van de blues beide actoren al aan het werk zag en hoorde. Want zowel Duke Robillard als Wentus Blues Band waren en zijn belangrijke spelers op het bluesforum. Dat u ze samen zag, kan ook, maar die kans is dan weer klein. Het was voor Rootstime dus zaak om dit niet te missen en de heren Duke Robillard & Niko Riippa & Juho Kinaret even voor de camera te halen voordat ze in de MOD in Hasselt een spetterend optreden gaven.
zie hier het interview 

interview met 
THE TESKEY BROTHERS

De Australische Teskey Brothers zijn in korte tijd en met slechts twee platen op zak een hit geworden in onze lage landen. De soul- en bluesband speelde al op een paar festivals, keerde ongeveer een jaar geleden terug naar de AB in Brussel en komt nu voor uitverkochte concerten in Amsterdam en Antwerpen terug. Wat is hier aan de hand? Het antwoord op die vraag is simpel. De gebroeders Teskey en band, inclusief twee blazers, appelleren aan nostalgische muziekgevoelens en het verlangen naar de scherpe soul en rhythm and blues van Otis Redding en anderen uit, vooral de vroege jaren zestig. Josh Teskey is een fenomeen: zijn stem is rauw en rasperig en de gelijkenis met soullegende Redding is opzienbarend. De band speelt krachtig om de gepijnigde liedteksten heen, en vooral het spel op de elektrische gitaar van Sam Teskey is een genot om te horen. Het zeer goed ontvangen "Half Mile Harvest" (2017) wordt opgevolgd door 'Run Home Slow' (2019), albums waarbij alle leden hebben bijgedragen aan het schrijven van de muziek en teksten en zo hun collectieve stem laten horen. Als je het debuutalbum "Half Mile Harvest" voor het eerst hoort, zou je zweren dat het Otis Redding, Sam Cooke of Wilson Pickett is. Maar nee, dit is geen zwarte soul uit de sixties, maar soul uit 2017 van vier blanke Australiërs. De band, met de broers Josh Teskey (zanger-gitarist) en Sam Teskey (leadgitarist) aan het hoofd, speelt al tien jaar samen en dat is te horen: het is een geoliede machine die niet alleen de ene na de andere dampende soulgroove neerlegt, maar ook moeiteloos uitstapjes maakt naar blues en southern rock. De titel van het album "Run Home Slow" sluit precies aan op het gevoel dat deze plaat uitdraagt. Je gaat automatisch een standje trager huiswaarts bij het horen van de rustgevende, sfeervolle klanken van de plaat. The Teskey Brothers zijn al jaren een bijzonder fenomeen en de Australiërs bevestigen die status met "Run Home Slow". De raspende, in whisky gedrenkte stem van Josh tart alle verwachtingen en laat menig volle zaal vol verbazing achter. Na een rits uitverkochte shows in Australië, veroverden ze LA, New York, Londen, Brussel en kan Antwerpen niet achterblijven. Op vrijdag 31 januari gaf The Teskey Brothers een uitverkocht concert in de Trix in Borgerhout, tijd voor Rootstime om met deze heren van Down Under even voor hun optreden kennis te maken en hun te feliciteren met hun tweede plaats op onze Top 50 Jaarlijst 2019.
zie hier het interview 

interview met 
SLIM CESSNA & MIRCO GASPARRIN

Om te kunnen schetsen wie de muzikant Slim Cessna is, moeten we naar Denver, CO, trekken en teruggaan naar 1992, wanneer hij met zijn band Slim Cessna’s Auto Club begon. De muziek van deze experimentele rockband -in a nutshell- “documents a dark and weird goth-country punk America, bridging the gap between Hank Williams and the Misfits…”. Je moet hen m.a.w. zien als “een donkere en angstwekkende Gotische countrypunkband, die de kloof tussen countryzanger Hank Williams sr. en de Misfits (een in 1977, door Glenn Danzig in Lodi, New Jersey, opgerichte horror en hardcore punkband) overbrugt…”. Cessna herken je als frontman en als de zanger met een gouden tand en grote cowboyhoed, een volle baard en bril met lelijk hoorn montuur. De constante in de SCAC is Slim Cessna, voorheen, samen met David Eugene Edwards en Jeffery-Paul van 16 Horsepower, lid van The Denver Gentlemen. Slim Cessna is tevens de producer van ‘A Wolf & A Lamb’ (2018), het eerste album van de Luikse band Everyone is Guilty, dat ze in Lakewood, Colorado opnamen. Deze vijf muzikale Walen (Mirco Gasparrini, Charles Perrin, Jerome Mardaga, Pierre Mulder & Eric François) speelden nog op Roots & Roses 2019 in Lessines in de provincie Henegouwen. Slim Cessna komt naar België om hun tweede album te producen en gedurende die periode gaat hij hier optreden met Mirco (gitaar), Jerome (gitaar) en Pierre (drums). Op 24 januari staan ze -een initiatief van "De Noene" (Den Huibbe) en "Rootstown" (Kurt De Bont)- in Den Hemel in Zichem geprogrammeerd. Deze unieke line-up, die je misschien nooit meer samen op een podium zal krijgen, was voor Rootstime de reden om er op uit te trekken voor een live verslag en interview.
zie hier het interview 

interview met 
SAM BAKER

Sam Baker groeide op in Itasca , Texas, een dorpje net buiten Dallas. Zijn moeder speelde orgel in de kerk en zijn vader luisterde naar blueslegendes als Lightnin’ Hopkins, Brownie McGee en Sonny Terry. Een van de eerste platen die Sam hoorde als kind en enorm aansprak was er een van Johnny Cash, "Ride This Train", met name de verhalende manier van zingen, dat is waar het bij Sam Baker om gaat. Zijn rasperige bijna gesproken stijl van zingen is karakteristiek, daardoor komen zijn teksten dubbel zo hard aan. De poëtische, zorgvuldige verwoorde observeringen over schoonheid, complexiteit en tragedies hebben grote raakvlakken met Texaanse collega’s als Townes Van Zandt, Guy Clark en John Prine. In de zomer van 2017 verscheen het album "Land Of Doubt", een album vol spanning en suspense waarmee hij muzikaal ook weer een iets ander pad inslaat en de elektrische gitaar ter hand neemt. Eind vorig jaar verscheen ook "Horses & Stars" (zie recensie), een album met bijzondere live opnames van Sam Baker. Opgenomen op 20 juni 2018 in het Imagine Event Center in Buffalo, New York horen we puur, live en zonder opsmuk met slechts Sam Baker op zang, mondharmonica en elektrische gitaar met hier en daar een footstomp op een houten plank. Er passeren 12 songs afkomstig uit zijn gehele oeuvre met songs van "Mercy", "Pretty World", "Cotton" & "Land Of Doubt". Het blijft fascinerend hoe Sam met hele simpele middelen en een paar akkoorden en natuurlijk zijn teksten je toch weer tot op het bot kan raken, hetgeen we ook konden ervaren in het Cultuurhuis De Zeepziederij in Bree waar hij op 23 januari met Radoslav Lorkovic aan de piano, een exclusief en intiem concert ten beste gaf. Even voor dit geweldige optreden hadden we met deze warme verteller en songsmid een hartelijk gesprek.
zie hier het interview 

interview met 
STEVEN DE BRUYN

‘Never believe in a standing ovation.’ Het levensadvies van Toots Thielemans bleef jaren nazinderen bij Steven De bruyn. Dat je het publiek elke avond opnieuw voor je moet winnen, ondanks alle accolades. Zelfs al speelde je zeven jaar bij El Fish, één van België's beste rootsbands ooit. Of vijftien jaar bij The Rhythm Junks, één van de meest gewaagde groepen van de Lage Landen. Zelfs al heb je je eigen model bij een legendarisch harmonicamerk, want idd. Hohner bedankte hem door hem in 2014 het gezicht van hun nieuwe Hohner Rocket Progressive-harmonica te maken. Die eeuwigheid van twijfel heeft het sterkste, meest gelaagde album uit de carrière van De bruyn opgeleverd, een vaak filmisch, soms poëtisch, en boven alles een muzikale vertelling over de man die De bruyn is wanneer hij ’s ochtends in de spiegel kijkt. The Eternal Perhaps is een staande ovatie voor een onvatbaar instrument en verschijnt op 10 januari (Zie recensie). Het aftasten van de grenzen van de harmonica is voor Steven de normaalste zaak van de wereld. Zijn stijl is heel herkenbaar. Zijn muziek hopt tussen blues, jazz en wereldmuziek. Hij bezit een groot arsenaal mondharmonica’s en via allerlei effecten en loops creëert hij een heel eigen sound. Geen wonder dat hij al het podium mocht delen met de grote Toots Thielemans, Zap Mama, Raymond van het Groenewoud, Brussels Philharmonic... Steven De bruyn releast niet alleen zijn nieuwe album maar gaat ook op tournee. Live wordt hij tijdens een 30 tal concerten begeleid door Jasper Hautekiet, begenadigd muzikant en compagnon de route. Zeker niet te missen, en wij van Rootstime kunnen het weten, want we waren bij de première van zijn Eternal Perhaps tour in Heusden-Zolder aanwezig, waar we zeer aangenaam verrast werden door zijn nieuwe project dat eerder mikt op het hart dan op de benen. Mocht je nog op zoek zijn naar een ik-kom-uit-mijn-zetel-mogelijkheid mag je zeker één van deze concerten niet missen! Eerder de dag deden we met deze atypische harmonicavirtuoos, een zeer aangenaam interview dat je als liefhebber van muziekminnend België zeker moet bekijken.
zie hier het interview 

R.I.P. Little Jimmy
08.11.44 - 05.01.20
The Original Belgian Blues Tiger

Met spijt en ongeloof melden we het plotse overlijden van de 75-jarige bluesveteraan Little Jimmy. Jimmy (echte naam: Marc Claeys) was een icoon van de vaderlandse rock & roll en een bluesman pur sang. In 2019 vierde de Gentse zanger-gitarist zijn 75ste verjaardag, stond hij zestig jaar op de planken en bracht hij, onder impuls van Tiny Legs Tim, het goed onthaalde comeback-album ‘Blues Rebel’ uit (zie recensie). Little Jimmy stond destijds ook mee aan de wieg van de Belpop. Tiny Legs Tim omschreef Little Jimmy als "Jimmy was één van de weinige blanke bluesmannen die qua sound en sfeer dicht in de buurt kwam van de oerblues van R.L. Burnside en John Lee Hooker". Eind mei 2019 sprak Rootstime met Little Jimmy dat je hier met een kort carrièreoverzicht kunt bekijken.
zie hier het interview 

interview met 
DOUG MACLEOD

Doug MacLeod heeft het leven overleefd en de muziek beleefd in de beste traditie van de oude meesters van de blues. Geboren in the Big Apple en in zijn eerste puberjaren verhuisd naar St. Louis waar hij voor het eerst kennis maakte met de blues. Na zijn leven bij de Marine in de jaren 60 waar hij akoestische country blues speelde in de lokale koffiehuizen in Virginia en Maryland, werd hij opnieuw student. Hij mocht op school de bluesgitaar onder handen nemen voor de musical ‘Grease’ en ondertussen vond hij ook nog de tijd om concertjes te spelen samen met Mary MacGregor. In 1978 ging hij back to the roots om blues te spelen in de regio van L.A. Zijn reputatie als talentvolle gitaarspeler verspreidde zich snel gezien hij de gelegenheid kreeg om op te treden met grote namen als Pee Wee Crayton, Lowell Fulson, Big Mama Thornton, Eddie "Cleanhead" Vinson en Big Joe Turner. Hij praat, zingt en speelt op onvergelijkbare wijze de blues - met een mengeling van humor en pijn. Aan alles is te merken dat Doug MacLeod met de groten uit de blueswereld heeft gespeeld. Bluesgiganten Albert King, Eva Cassidy, Joe Louis Walker en Albert Collins hebben zijn werk geadopteerd: dat zegt genoeg over het niveau van deze bluesman. Doug MacLeod toert deze maand in Europa en houdt voor optredens in Nederland op meerdere plaatsen halt. Wij spraken met hem af in ’t Magisch Theatertje in Maastricht, waar de “The Fall Euro Tour” startte en, waar hij voor de show tijd had voor een interview.
zie hier het interview
 

interview met 
GEERT VERDICKT (BUURMAN)

Vijf platen ver in zijn carrière is Geert Verdickt, zanger en songschrijver van Buurman, eindelijk toe aan zijn breakup-plaat. Geen lachertje, maar zoals alle grote songschrijvers weet hij er naast vlijmscherpe observaties van het romantische falen, een boodschap van hoop en licht uit te laten opstijgen. "Einzelgänger" is de toepasselijke titel van zijn eerste soloalbum, en dan wil je weten waarom hij even afstand neemt van zijn groep en kan je ontdekken welke mooie liedjes dat oplevert, songs van hartzeer en hoop. Verdickt stript op dit nieuwe album, werkelijk alles, tot enkel de essentie overblijft. Wij hadden de kans een paar vragen te stellen aan deze woordenkunstenaar.
lees hier het interview
 

interview met 
GRAYSON CAPPS

Grayson Capps is een echte dichter van de straat. Zijn nummers worden bevolkt door hoeren, zwervers, vagebonden en alcoholisten. De rootsrock-, blues- en countryzanger groeide op in Alabama, waar zijn vader vrienden om het kampvuur verzamelde om verhalen te vertellen en muziek te maken en te luisteren. Zodoende werd Capps muzikaal gevormd door artiesten als Hank Williams en Woodie Guthrie. Met zijn rauwe stem zingt Grayson idealistische en droefgeestige teksten en zijn rauwe, rock ’n roll en country wordt bij vlagen getemperd door mooie gospel harmonieën en soulinvloeden met daarbij een mengsel van muziekstijlen. Grayson Capps laat zich niet meer leiden door de druk van deadlines. Voor "Scarlet Roses" (2017), zijn eerste soloalbum na een stilte van zes jaar, heeft hij zich op z’n dooie gemak teruggetrokken in zijn ‘schrijvershutje’ in de achtertuin. Daar liet hij de songs tot zich komen als in een droom om ze vervolgens compleet relaxed te gaan opnemen. Een van de meest rockende singer-songwriters heeft inderdaad de ontspanning gevonden. Het album is een warm pleidooi voor de totale onthaasting en losheid. Grayson Capps heeft idd. het roer omgegooid. Hij weigert nog langer zich onder druk te laten zetten. Dat betekent niet dat hij zijn voet van het gaspedaal afhoudt. Integendeel "Scarlet Roses" rockt als vanouds. Deze plaat is dan ook een intrigerend en meeslepend album geworden, waarmee hij bewijst dat hij een van Amerika's meest getalenteerde maar ondergewaardeerde artiesten is. Het is alsof ieder nummer leeft, wat de singer-songwriter zelf heeft beleefd. Zijn weigering om het bioritme van de muziekindustrie nog langer te volgen, heeft hem niet minder rock gemaakt. Het zit hem meer in de benadering van zijn werk als liedjesschrijver en uitvoerend artiest. ‘Laat de liedjes maar naar mij komen, in plaats van andersom,’ luidt zijn nieuwe credo. Hij vergelijkt het proces met dagdromen, alles laten gebeuren, om dat later uit te werken in songs. Je moet het wel kunnen natuurlijk. Dit en nog veel meer wist onze troubadour ons te vertellen in een interview dat we juist voor zijn optreden konden doen in Utecht tijdens het Ramblin' Roots festival, waar hij voor een overvolle zaal een top concert gaf: diep emotioneel en intens klonk het zeker en het zal weinig aanwezigen onberoerd hebben gelaten.
zie hier het interview
 

interview met 
SWAY WILD
(Dave McGraw & Mandy Fer)

Sway Wild is het nieuwe muzikale project van Dave McGraw & Mandy Fer. Na jaren onder hun eigen individuele namen aan de weg te hebben getimmerd is hun muziek behoorlijk geëvolueerd en werd het tijd voor een echte naam voor de band. Dave McGraw, die in een vorig leven vooral wildlife bioloog was & Mandy Fer, die ruime tijd in Spanje muziek en cultuur studeerde, zijn al sinds 2010 een Amerikaans folkrock singer-songwriters duo uit Evergreen State Washington. Voorheen hebben ze solo als singer-songwriter een eigen muzikaal leven gesleten. Als ze samen op het podium staan, zingt Dave McGraw en speelt hij akoestische gitaar & djembé. Mandy Fer zingt ook en speelt akoestische & elektrische gitaar. McGraw’s troostende, fluweelachtige bariton stem, gecombineerd met Fer’s hoge en subtiel krachtige vocale aanpak, polijsten de nummers die ze samen hebben gegenereerd. Tijdens het Ramblin' Roots festival in Utrecht bewees hun nieuwe projekt Sway Wild werkelijk dat hun concert enorm expressief is om naar te kijken. Een echte 'must see' voor elke liefhebber van folk, americana en singer-songwriters. Dave McGraw & Mandy Fer zijn dan ook de afgelopen jaren uitgegroeid tot een echte publiekslieveling. Ook sinds hun begin zijn we bij Rootstime.be grote fan! Vijf jaar geleden tijdens het Countryfestival in Sint- Truiden hadden we ons laatste interview met dit steeds plezierige duo, dit naar aanleiding van hun toen pas verschenen "Maritime" album, tijd dus om nu het trio in Utrecht na hun wervelend concert even voor de camera te halen, want inderdaad op 5 jaar kan wel veel gebeuren.

zie hier het interview 

interview met 
BONNIE BISHOP

Countryrockzangeres Bonnie Bishop werd geboren in Cincinnati, Ohio. Ze komt uit een muzikaal gezin: haar vader was bluespianist en haar moeder speelde cello. Een deel van haar jeugd bracht ze door in Houston, Texas. Bishop werd voor het eerst vermeld als co-auteur van twee liedjes die door Bonnie Raitt werden opgenomen: "Not Cause I Wanted To" uit 2012 waar ze een ‘Grammy Award’ voor mocht ontvangen en "Undone" uit 2013. Datzelfde jaar werd haar nummer "The Best Songs Come From Broken Hearts" opgenomen voor de soundtrack van de populaire televisieshow ‘Nashville’. Dit alles leverde Bishop helaas nog steeds niet het inkomen op waarvan ze fatsoenlijk kon rondkomen en ze dacht er al over de brui aan haar grote muzikale droom te geven.Maar begin deze maand oktober verscheen daar nieuwe album "The Walk". Op dit door Steve Jordan geproducete album staan zeven nummers die ze samen met collega-songschrijvers Gabe Dixon (3), Emery Dobyns (2) en Rebecca Lynn Howard (2) heeft gecomponeerd. Producer Steve Jordan is niet de eerste de beste, want hij stond eerder in die hoedanigheid ook al in de studio voor platen van o.a. Buddy Guy, Robert Cray en John Mayer. Op dit album blijft Bonnie de meer soul/blues georiënteerde richting van haar vorige plaat volgen, en laat countrysoul op zijn allerbest horen, al geeft de ontspannen sfeer in de songs op deze plaat ook voldoende ruimte voor alle instrumenten. We keken er al naar uit om haar show tijdens Ramblin' Roots 2019 in Utrecht te kunnen zien, en na dit prachtige optreden was onze Texaanse schone bereid wat tijd voor ons vrij te maken en wist ze meteen bij aanvang van het interview ook te vertellen waarom België haar zo nauw aan het hart ligt.

zie hier het interview 

interview met 
VICTOR WAINWRIGHT

Victor Wainwright is ‘GRAMMY NOMINEE 2019’ en 6 time MUSIC AWARD WINNER, 4 time BMA Piano Award Winner and BB KING Entertainer of the Year Award Winner and Band of the Year Award Winner! Een palmares om u tegen te zeggen. In Canada en Amerika verkoopt hij elke zaal uit. Sinds 2017 is Victor Wainwright de frontman van The Train. Hij werkte met co-producer Dave Gross aan het titelloos debuutalbum 'Victor Wainwright And The Train' dat hij vorig jaar samen met gitarist Pat Harrington, bassist Terrence Grayson en percussionist Billy Dean uitbracht voor Ruf Records. Het album bevat twaalf originele nummers die door Victor Wainwright werden geschreven. Rond het viertal schaarde zich tevens een groepje gastmuzikanten, waaronder de gitaristen Monster Mike Welch, Jeff Jensen en multi-instrumentalist Dave Gross zelf. Een duo hoornblazers geeft nog meer swing en drive aan de vaart van de symbolische hogesnelheid locomotief, die herinnert aan de vele hopeloze waaghalzen die er in het verleden ooit opsprongen, meestal met gitaarkoffer in de hand. Victor Wainwright is werkelijk at the top of his game! Live speelt Victor Wainwright & The Train een mix van diverse stijlen. Je kan deze boogie woogie-pianist met stem-als-een-klok gerust de jongere versie van Dr. John noemen. Van rhythm ‘n blues, soul over gospel naar boogie woogie je kon het allemaal beleven in GC De Wildeman in Herent, waar we een uurtje voordien een tof gesprek hadden met Victor en zijn band.

zie hier het interview 

interview met 
JOHN WATTS (FISCHER-Z)


Fischer-Z is een Engelse band die al werd opgericht in 1977. Als ‘brainy, quirky, energetic and hook-laden art punks’ pasten ze goed tussen generatie/genre-genoten als XTC, Talking Heads, Wire and Mission Of Burma. Spil van de band was en is nog altijd de componist / zanger John Watts. Ten tijde van de opkomst van new wave- en post-punk-groepen verschijnt in 1979 het debuut-album "Word Salad" met o.a. de hit-single “The Worker”. Een jaar later verschijnt "Going Deaf For A Living" met o.a. de live-klassiekers "Limbo" en "So Long" en in 1981 is er de release van hun bekendste album "Red Skies Over Paradise" met songs als "In England", "Berlin" en "Marliese". Dat jaar staan ze ook op het Pinkpop-podium. Een jaar eerder zijn ze al present op Torhout/Werchter. Fischer-Z vindt het nog steeds een uitdaging om hun live-publiek te trakteren op bevlogen en artistiek verantwoorde vertolkingen van de favoriete tracks uit hun inmiddels immense catalogus, maar de band is ook nog steeds hun eigen geschiedenis aan het herschrijven door nieuwe muziek te componeren. Op 13 september verscheen zijn album "Swimming In Thunderstorms, en bevat enkel nieuwe songs; ‘it’s an album of now in song and spirit, with beefy, dreamy and poppy rock guitars, celestial atmospherics and arty and imaginative touches’. Dat Fischer-Z leeft als nooit tevoren zullen deze mannen nu bewijzen met hun tour die op 16 oktober in Heist-op-den-Berg van start gaat en de band naast België ook naar Nederland en vooral naar tal van plaatsen in Duitsland zal brengen. Reden genoeg voor Rootstime om deze vriendelijke liedjessmid ook wat vragen te stellen, en dit even voordat hij in Heist-op-den-Berg een maanden op voorhand uitverkocht concert zal geven .

zie hier het interview 

 

MARK S BLACK – WHEELS KEEP ON TURNING

Blues en Rock is al jaren het handelsmerk van de Ierse muzikant/singer-songwriter van retro blues rock en indie blues met Keltische invloeden, Mark S Black. Black bracht recent zijn vierde studio album ‘Wheels Keep Turning’ uit, featuring zijn muzikale partner voor jaren, Seamus Devenny (drums, viool) en Michael O’Boyce (bas). Black werkte opnieuw samen met producer Mark Ward, die het album ook mixte in zijn studio in Melbourne, Down Under. Ward is een dynamisch producer en mix engineer en ook een geweldige gitarist. Ward was al de producer van Mark S Black’s éérste album ‘Midnight Ramblings (of a Demented Irishman)’ (2004). Op ‘Wheels Keep Turning’ staan tien nieuwe originele nummers en “Black Betty”, de gekende, maar hier volledig herziene en eigenzinnige versie van de Ram Jam-Huddie Ledbetter-cover.

Lees meer

 

LOCKDOWN SESSIONS: A DOWNHOME BLUES REVUE (2CD)

Om ook, door de wereldwijde Covid-19 pandemie zwaar getroffen muzieksector te overleven en de weg te vinden, die leidt naar andere mogelijkheden om met het publiek in contact te komen, is inventiviteit -noodzaak is de moeder van de vindingrijkheid!- én daarbij zelf (de eerste) stappen zetten, een van de sleutelwoorden. Omdat ook muzikanten niet naar buiten mochten, kwamen enkele -lees: méér dan 30 van 's werelds beste!- bluesmuzikanten virtueel samen, om een bijzonder lockdown-dubbel-album op te nemen. Het moest er misschien al eerder van gekomen zijn, maar is nu door het Duitse Bear Family Records uitgebracht! Vele muzikanten nemen hun toevlucht tot buitengewone maatregelen om de eindjes aan elkaar te knopen. Dit blijkt uit de talloze huiskamerconcerten die als livestreams op sociale media circuleren. Op deze manier wordt de hoed virtueel doorgegeven en, wat binnenstroomt, helpt de betreffende muzikant de magere tijden te overleven. Om soortgelijke redenen zijn deze ‘Lockdown Sessions: A Downhome Blues Revue’ opgenomen en uitgebracht. Aan deze internationale productie werken topklasse bluesmuzikanten van over de hele wereld “vanuit hun kot” samen.

Lees meer

 

HURRICANE RUTH – GOOD LIFE

Singer-songwriter “Hurricane” Ruth (LaMaster) is afkomstig uit Illinois (de staat met zijn vele tropische cyclonen!) en treedt al sinds 1979 op met een drie koppige blues/rock gitaar band. Ruth opende al voor John Lee Hooker, B.B. King, Willie Dixon, Taj Mahal, Ramsey Lewis Trio, Sam & Dave, Fenton Robinson en meer recenter voor Kenny Wayne Shepherd, Royal Southern Brotherhood, Wayne Baker Brooks en Ronnie Baker Brooks. Hurricane Ruth was al te zien op diverse festivals in de Illinois regio zoals Champaign Blues, Ain’t Nothin’ but the Blues, Illinois Blues Festival… In 2012 deden ze mee aan de IBC in Memphis. Hurricane Ruth debuteerde in 2012 met ‘The Power of the Blues…Feels like a Hurricane’. Het album werd in 2013 genomineerd als “IBC Best Self-Produced CD”. Als opvolger van ‘Ain’t Ready for the Grave’ (2017), verscheen er in juni haar vijfde release, ‘Good Life’. Het album is opnieuw een verzameling van songs, waarvan acht orginele, van “Hurricane” Ruth LaMaster. Ruth werd in de studio bijgestaan door een aantal zeer ervaren, erg interessante blues muzikanten, zoals gitarist Scott Holt, Bruce Katz op de Hammond B3 en keyboards, bassist Calvin Johnson en drummer/producer Tony Braunagel.

Lees meer

 

WATKINS HARP – BOONDOG QUIP

Ondanks de foto van één man op de albumhoes “Boondog Quip” van ‘Watkins Harp’ gaat het hier niet over één artiest maar wel over een Canadese duo singer-songwriters uit Kingston, Ontario die al sinds meerdere decennia aan de weg naar succes timmeren. Het zijn Rob Watkins en Tom Harpell die hun krachten bundelden om samen platen op te nemen als ‘Watkins Harp’. Ze deden dat in totaal op zo’n tiental albums met in 2014 het titelloze album “Watkins Harp” als laatste realisatie. De plaat “Boondog Quip”, die we hier van naderbij bekijken, is daarvoor de langverwachte opvolger die tot stand kwam nadat het duo een platencontract tekende met het Engelse label ‘Revolver Records’. Ze componeerden hiervoor samen twaalf nieuwe liedjes in de Americana- en alt.countrystijl en ze stuurden voorafgaand aan de release van deze plaat een eerste single de wereld in met het op de eerste video te beluisteren liedje “Love”.

Lees meer

 

THE FULLERTONES – STAY ELECTRIC

In het mooie Toscane zag in 2017 -nadat zanger/gitarist Francesco Bellia en gitarist Lou Leonardi elkaar troffen tijdens het Torrita Blues Festival 2017, waar ze beiden waren om Doye Bramhall II te zien- The Fullertones het licht. Het is een vierkoppige band die (ik citeer kort) “met een sterke elektrische ziel, die met bewustzijn en een flinke dosis originaliteit heen en weer beweegt tussen vintage en moderne klanken”. Ze namen in hetzelfde jaar ‘Live @ the Tribe’ op en openden een jaar later, in 2018 op het prestigieuze podium van het Torrita Blues Festival voor Britse iconische rockers, The Animals. We zijn ondertussen al drie jaar verder. De concrete plannen voor een eigen album kwamen er terwijl Leonardi op vakantie was in Californië, waar hij jamde met gitarist Volker Strifler (Ford Blues Band) en in contact kwam met de Iers-Amerikaanse singer-songwriter Shana Morrison (dochter van, jawel Van the Man!). Met eigen nummers trokken Francesco Bellia (zang), Lou Leonardi (gitaar), Lorenzo Alderighi (bas) & Matteo D’Alessandro (drums) ondertussen de studio in, om hun debuutalbum ‘Stay Electric’ (tijdens de Covid-maanden en met de hulp van crowdfunding) op te nemen en daarna, dit jaar eind juni uit te brengen.

Lees meer

 

GEORGE HOTTE MILLER – VALLEY BLUES

Gitarist George H(otte) Miller laat het misschien niet direct vermoeden, maar is in Duitsland geboren ergens aan de 2850 km lange Donau. Als hij als tiener Jimi Hendrix ontdekte, geraakte hij ook geïnteresseerd in de blues. Hij speelde als 14-jarige voor het eerst in een band. Op zijn 40ste keert hij terug naar de blues en vond zijn voorbeelden in o.a. Eric Clapton, Gary Moore, Robert Johnson, Howling Wolf en Muddy Waters. Naast zijn eigen werk als Miller, George Miller of George Hotte Miller, zijn er ook “samenwerkingen”. Met zijn buddy drummer Timm Schauen, Miller/Schauen. Met Pat Gifford uit NYC, Solly Aschkar uit München en Hendrik Papp, een jonge Duitse harpist, Pat Gifford & Friends. En ook met Akos Papp (gitaar, slide gitaar, zang), Hendrik Papp (harp) en gasten, PMP.

Lees meer

 

EARL – COWBOY STATE OF MIND

Bij het horen van cowboydeuntjes denken we onvermijdelijk eerst aan Amerikaanse artiesten, maar dat hoeft niet altijd zo te zijn. Dat bewijst de Britse singer-songwriter Stuart Earl uit Stroud in het graafschap Gloucestershire in het zuidwesten van Engeland. Zijn liefde voor de akoestische country- en Americanamuziek is er altijd al geweest en dat bewijst hij met de liedjes die op zijn vier tot op heden uitgebrachte albums te horen is. Hij debuteerde destijds in 2001 onder de naam ‘EARL’ met een plaat “My Name Is Earl – The Album” waarin hij zichzelf en zijn liedjes beleefd kwam voorstellen. Daarna volgden de albums “Peanuts And Monkeys” uit 2013 en de conceptplaat “Jesse James” uit 2018 over de grootste Amerikaanse cowboycrimineel uit de 19e eeuw. Nu komt ‘EARL’ met zijn vierde plaat “Cowboy State Of Mind” op de proppen, een album waarop hij dertien nieuwe eigen composities heeft verzameld en zelf voor het bespelen van de meeste instrumenten tekende

Lees meer

 

LEROY ELLINGTON’S SACRED HEARTS – LIVE AND KICKIN’ IT!

Zanger/saxofonist Leroy Ellington verzamelde in 2018 in de omgeving van Cincinnati, in het zuidwesten van de staat Ohio, een groep muziek veteranen bij elkaar onder de naam Leroy Ellington’s Sacred Hearts. Naast Ellington maken Mike Grosser (bas), Marcos Sastre (gitaar, zang), Max Gise (gitaar), Charlie Fletche (keys, zang) en Rick “Bam” Powell (drums, zang) deel uit van de groep. Ellington is al drie decennia met muziek bezig. Hij startte zijn carrière in de jaren tachtig en speelde met Ritchie & The Students (een Doo-Wop band met eind jaren vijftig enkele hitsingles), geleid door frontman Richard Johnson. Hun grote hit was "I'm So Young", gecoverd door The Beach Boys en soundtrack van de film "Cry Baby". Begin 2018 begon Leroy Ellington met zijn nieuwste opnameproject Leroy Ellington’s Sacred Hearts. ‘Sanctified’, was het 2019-debuut album. Het is meer dan een blues album en de keuze van de songs is gebaseerd op Ellington’s carrière.

Lees meer

 

DURHAM COUNTRY POETS – HAND ME DOWN BLUES

De Durham County Poets (DCP) zijn een roots band uit de Chateauguay-vallei in Quebec, Canada. Hun invloeden zijn gevarieerd, van blues tot folk, van jazz tot ragtime, met elementen van The Band, James Taylor, Jimmy Reed en zelfs wat Leon Redbone. Elk lid voegt een andere muzikale achtergrond toe aan het geluid van de band, dat is bestempeld als een elektrische mix van blues en soulvolle folk. De DCP zijn vijf doorgewinterde muzikanten, allemaal songwriters, die zich gezamenlijk verdiepen in een verscheidenheid aan stijlen en genres. Frontman is Kevin Harvey, een geweldige blues crooner, David Whyte en Neil Elsmore zijn de gitaristen, Carl Rufh de contrabassist en Rob Couture (ex-The Echo Hunters) drumt en verzorgt de percussie. ‘Hand Me Down Blues’, hun laatste 2019-album, is de opvolger van ‘Grimshaw Road’ (2017).

Lees meer

 

KAZ HAWKINS – MEMORIES OF

‘Memories Of (Etta James)’ is ode aan Etta James en “een viering van tijdloze klassiekers”. Kaz wil “de erfenis van een muziektijdperk eren dat zoveel aan de wereld heeft gegeven…”. Daarnaast draagt ze het album op aan Dave Raven -als radioman en blues promotor, door iedereen gekend in de Britse blues scene- die in het voorbije jaar zijn strijd tegen kanker verloor. Op zijn website beschreef Dave zichzelf als een "Sometime DJ, film maker, boat safety examiner & gadget freak - with a weakness for good food & wine) …”. Zelfkennis is het begin van alle wijsheid! Een muziektijdperk dat de wereld zoveel gaf, dankzij klinkende namen als “Miss Peaches” aka Etta James (die zelf meeschreef aan “Something’s Got a Hold of Me” en “Blind Girl”), die vanuit haar hart nummers zong van -laat me door het lijstje afgaan en beginnen met- songwriters als Steve Cropper & Otis Redding, “Miss Pitiful”. Cropper schreef in 1968 niet alleen samen met Redding “(Sittin’ on) the Dock of the Bay”, maar eerder in 1966 met Eddie Floyd al de bekende hit “Knock on Wood” en ook in 1965, het soulvolle “Miss Pitiful”. Kaz brengt het hier in Stax-stijl waarbij de sax van Richard Beesley zeker niet mag ontbreken.

Lees meer

 

SOUTHSIDE DENNY – ROLLIN’ HOME

Gitarist, singer-songwriter “Southside” Denny Snyder komt uit South Bend, Indiana, maar woont al meer dan een decennia in Montreal. Denny was altijd een vaste waarde in de blues scene van Chicago en na zijn vertrek naar het “Great White North”, is hij nu groot in de Canadese bluesrock muziekscene. Als muzikant is Denny geïnteresseerd in zowat alles wat hij hoort: van Carl Perkins tot Elvis, Robert Johnson, Lightnin' Hopkins en Honeyboy Edwards, van Eric Clapton en John Mayall tot Muddy Waters, Freddie King, Buddy Guy en Luther Allison. Meer recente invloeden komen van Django Reinhardt, Frank Vignola en Angelo DeBarre. Zijn favoriete fingerstyle gitaristen zijn Don Ross, Alex DeGrassi en Tommy Emmanuel. Na albums met de Skintones, de Denny Band (soms met Jay Davenport: ‘Rollin’ Home’ - 1993) en The Snyders (met Lorrie en Philip Snyder) en enkele akoestische/elektrische en half instrumentale albums -meer details hieronder in discografie- verscheen in april zijn studio soloalbum ‘Rollin’ Home’, re-released & remastered. Net al even genoemd en dus niet echt “nieuw”, gezien het hier gaat over opnieuw uitgebracht en geremastered. Denny nam de originele nummers voor het album op met drummer Jay Davenport en bassist Frank McClure.

Lees meer

 

MUDDY WHAT? - BLUES FOR YOU (LIVE)

Met een niet alledaagse bandnaam Muddy What? is een jong Duits trio uit München sinds hun oprichting in 2006 muzikaal actief. Ina Spang (lead gitaar, mandoline) won met haar broer Fabian (zang, gitaar) en Michi Lang (drums) de German Blues Challenge 2020 en zal Duitsland verdedigden tijdens de Blues Challenge 2021 in Memphis. Muddy What? Bracht al twee studio en recent een live album uit. In 2018 debuteerde Muddy What? Met ‘Gone from Mississippi’ en een jaar later brachten ze al ‘Dancing in the Halls’ uit. Hun nieuwe album ‘Blues for You - LIVE’ werd opgenomen op twee locaties (Altes Spital, Viechtach en Pep Kulturverein, Kellinghusen). De tien nummers op het album zijn een mix van originele composities en covers van Albert Collins ("If Trouble Was Money"), Bob Dylan ("Day of the Locusts", "If Not for You"), Jimi Hendrix ("If Six Was Nine") en Neil Young ("Down by the River"). Een van vijf originals, "Blue Trailer Blues" is meegeschreven door ene John Lyng. Het cover artwork werd door Ina gedaan.

Lees meer

 

RICK BERTHOD – PERIPHERAL VISIONS

Rick Berthod begon gitaar te spelen in zijn late tienerjaren, beïnvloed door Eric Clapton, Duane Allman, Rory Gallagher, Jeff Beck, Jimi Hendrix en BB King. Rick speelde in clubs in de stad, ook al was hij amper oud genoeg om een bar binnen te mogen gaan. Terwijl hij in Colorado woonde, stelde Rick een All-Star Blues Rock-band samen, sterk beïnvloed door zijn vriend Albert "The Master of the Telecaster" Collins. Rick was in de jaren ‘80 het voorprogramma van tourende bands die door Colorado reisden. Na in 1988 naar LA te zijn verhuisd, hielp Albert Collins Rick bij het samenstellen van een band (Persuder Band) met de beste bluesspelers aan de westkust. Rick heeft opgetreden op festivals en concerten in Europa, Canada en de VS. Na 30 jaar is de band en hun muziek beter dan ooit. Rick's hedendaagse invloeden zijn Robben Ford, Warren Hanes & Larry Carlton. Rick Berthod speelt op een vintage Fender of een Gibson Lucille-gitaar, gesigneerd door BB King.

Lees meer

 

ASAMU JOHNSON – BOW LEGS AND BIG FEET

Veel “nieuw” volk dat zich aanbiedt op mijn werktafel deze week. Asamu Johnson is er met een nieuwe release één van. Hij is frontman van The Associates en afkomstig uit Grand Rapids (een stad zo’n 240 km ten westen van Detroit), in Michigan. Hij maakte eind jaren ’90 als zanger/bassist -samen met gitarist Mike Howe Sr.- deel uit van de populaire Chicago blues band van Fat Lapp. Howe, samen met gitarist Curtis “CC” Woods, toetsenist Adam McMillan en drummer DeShawn Wilkerson spelen ze nu in de band van Asamu Johnson. Asamu werd pas “echt” muzikant nadat hij terugkeerde van de militaire dienst in Vietnam. Hij zegt “dat hij een gitaar kocht en, acht maanden lang voor een platenspeler heeft gezeten” om te leren spelen. Hij speelde eerst in de band van Fred Johnson en daarna in tal van bands, waaronder de Funkasonics, Slick Blues Inc. en, natuurlijk, de Fatt Lapp Blues Band.

Lees meer

 

BILL KIRCHEN – THE PROPER YEARS

Een muzikant met een carrière als die van Bill Kirchen vind je maar zelden. Het begon tijdens zijn studententijd aan de Ann Arbor Universiteit van Michigan met de Seventh Seal en spelen in de jugband de Who Knows Pickers, tijdens de senior talentenjacht van de High School (waar o.a. Iggy Pop het waagde), tot het met George Frayne en John Tichy leggen van de basis van de “hippie countryband” Commander Cody & His Lost Planet Airmen. Hij deelde verder podia met artiesten waaronder de Jesus of Cool, Nick Lowe en Lowe's oude protegé, Elvis Costello. Kirchen toerde de wereld rond met Nick Lowe (in 1993/94 met The Impossible Birds: Robert Treherne, Geraint Watkins, Paul Riley en Kirchen), die de producer was van Kirchen’s tweede soloalbum met zijn band de Moonlighters, de post-Airmen backing band van Commander Cody, die Kirchen vormde midden jaren ’70. De Moonlighters debuteerden in 1977 met een titelloos album en in 1983 volgde ‘Rush Hour’ (heruitgegeven in 2006), dat origineel in Londen opgenomen werd bij Demon Records. Costello rekruteerde Kirchen voor spraakmakende optredens zoals tijdens het Hardly Strictly Bluegrass Festival. Costello noemde zelfs zijn festivalband naar Kirchen's ‘Hammer of the Honky-Tonk Gods’ 2006-album. In 2010 zijn op de opvolger, ‘Word to the Wise’ Costello, Maria Muldaur en Dan Hicks te horen.

Lees meer

 

DR. JOHN – SKE-DAT-DE-DAT: THE SPIRIT OF SATCH (RE-ISSUE

Dr. John ook bekend als Dr. John Creaux of Dr. John the Night Tripper, was het pseudoniem van pianist, zanger en songwriter Malcolm John (Mac) Rebennack Jr. (1940-2019). Zijn vader, die ook Malcolm John Rebennack heette, had een radio- en televisiewinkel en verkocht ook grammofoonplaten, waardoor de zoon al vroeg allerlei muziekinvloeden onderging, waaronder blues, jazz en countrymuziek. Zijn muzikale carrière begin in de jaren vijftig in New Orléans. Hij zat toen als gitarist in verschillende bands en had in 1959 een kleine hit met een instrumentaal nummer, “Storm Warning”. Malcolm moest de gitaar opgeven, toen zijn linker ringvinger geraakt was door een kogel die op Ronnie Barron, een medemuzikant was afgevuurd. Vanaf toen werd de piano zijn hoofdinstrument. Als sessiemuzikant begeleidde Mac in de sixties sterren als Sonny & Cher en Canned Heat.

Lees meer

 

CASEY VAN BEEK AND THE TULSA GROOVE – HEAVEN FOREVER

Casey Van Beek is een van de muzikanten die in de muziekwereld van Oklahoma deel uitmaakt van de legendarische Tulsa Sound. Het is een mix van rockabilly, rock-'n-roll en blues. Meest bekende vertolkers van de Tulsa Sound zijn J.J. Cale, Leon Russell en Elvin Bishop. Leon Russell was de eerste uit Tulsa, die het in Los Angeles probeerde. Hij speelde als sessiemuzikant met Ricky Nelson en James Burton. Hij sloot zich aan bij de Phil Spector's Wrecking Crew en wist meer muzikanten uit Tulsa naar L.A. te krijgen, zoals Jimmy Karstein, Tommy Tripplehorn, Carl Radle en Larry Bell. Eric Clapton heeft een enorme invloed gehad op de populariteit van de Tulsa Sound. In het begin van zijn solocarrière, begin jaren zeventig, werkte Clapton met een aantal sessiemuzikanten uit Tulsa, onder wie bassist Carl Radle, organist Dick Sims en drummer Jamie Oldaker. Met hen nam Clapton enkele liedjes op van J.J. Cale. Clapton’s album ‘461, Ocean Boulevard’ (1974) is een ode aan J.J. Cale.

Lees meer

 

TWO TIMER – LIVE IN THE CITY

Hun namen verraden het enigzins dat de vijf van de Two Timer uit Polen komen. Het is een pittige jonge bluesband uit Poznań, met Piotr Gorzkowski (zang), Łukasz Rudnicki (bas), Max Psuja (drums), Ernest Kataczynski (gitaar) & Wojtek Rudzinski (harmonica). Destijds begonnen ze te spelen in clubs in Polen en Duitsland en op de talrijke festivals, zoals Rawa Blues, Jimiway Blues Festival en het Gdynia Blues Festival. In 2015 werden ze gekozen om Polen te vertegenwoordigen tijdens de IBC in Memphis. In 2014 debuteerde ze met een titelloos album. Ze brachten ondertussen twee studio albums uit -in 2016 ‘The Big Ass Beer to Go’, geïnspireerd door de reizen naar de VS en in 2018 ‘The Big Easy’- én onlangs hun éérste live album ‘Live in the City’. Dit concertalbum werd live opgenomen in de Miasto Bar in Poznań op 2 maart 2019, behalve de twee bonus tracks. Hoe hun stijl te omschrijven? Ik vond ergens dat ze het zelf omschrijven als “grunge blues on steroids”, wat veel zegt over de drive die er in ieder nummer en hun optredens zit. Het is ruige, vuile blues die sommige bands al eerder speelden, wat ons bij hun rolmodellen brengt: The Red Devils en Johnny Mastro & Mamas Boys.

Lees meer

 

DARRELL SCOTT – SINGS THE BLUES OF HANK WILLIAMS

James Darrell Scott is een 60-jarige singer-songwriter en multi-instrumentalist uit Nashville, Tennessee die zowat zijn hele leven heeft doorgebracht in de wereld van de countrymusici die opereerden vanuit de hoofdstad van deze muziekstroming. Dat hij daarbij kon samenwerken met mensen als Steve Earle, Mary Gauthier, Emmylou Harris en als producer voor albums van Guy Clark en Malcolm Holcomb lag dan ook voor de hand, net als zijn keuze om zelf ook in het countrygenre actief te worden als artiest. In zijn werk zijn echter ook elementen uit de blues- en folkmuziek te horen en dat gebeurde voor het eerst in 2008 op zijn album “Modern Hymns”, gevolgd door het album “A Crooked Road” dat in 2010 op de markt verscheen. In 2013 kon u op deze pagina’s eveneens een recensie lezen over zijn toenmalige album “Long Ride Home”. In het voorbije decennium ging Darrell Scott in 2010 en 2011 ook twee jaar op tournee in de begeleidingsgroep ‘Band Of Joy’ van Robert Plant en in 2017 en 2018 tourde hij mee als bandlid van ‘The Zac Brown Band’.

Lees meer

 

FRETLAND – FRETLAND

Nadat er al meerdere singles op de markt werden gebracht door de reeds in 2016 opgerichte Amerikaanse formatie ‘Fretland’ uit Snohomish, Washington vond deze indie folk- en rockformatie rond de nu 27-jarige leadzangeres Hillary Grace Fretland, drummer Kenny Bates, gitarist Luke Francis en bassist Jake Haber dat de tijd rijp was om na een geslaagde fundraising met een volwaardige debuutplaat op de proppen te komen, inclusief al de reeds uitgebrachte singles. Dat dit album voor ons nog maar een eerste aangename kennismaking met de passievolle zang en het uitstekende songschrijverswerk van Hillary Grace Fretland vormt zal misschien verbazen, maar dat er nog vele platen van dit kwartet zullen volgen staat volgens ons buiten kijf. De Americana-sound die deze band produceert ligt dezer dagen bijzonder goed in de markt en ook de soms opvallende gelijkenissen met werk van de Zweedse Söderberg-zusjes van ‘First Aid Kit’ zal hen in de toekomst geen windeieren leggen. Songs als “Hands”, “Garden” en “4th Of July” illustreren het hoe en waarom van deze vergelijking.

Lees meer

 

JESSE DANIEL – ROLLIN’ ON

In 2018 verscheen de titelloze debuutplaat van countryzanger Jesse Daniel uit Santa Cruz, Californië. De lovende kritieken in de vakpers waren niet te versmaden en ze gaven hem de moed en de inspiratie om nieuwe liedjes te componeren voor een vervolgalbum. Dat is er nu dan ook gekomen onder de titel “Rollin’ On” oftewel ‘altijd maar doorgaan’, iets wat iedereen volgens deze artiest met volle overgave zou moeten doen in zijn leven. Na de release van zijn eerste plaat moest Jesse Daniel ontzettend veel live-optredens verzorgen in Californië en de rest van de Verenigde Staten. Nu mikt hij ook op de countryscène in Europa met de elf nummers die te horen zijn op “Rollin’ On”. Vijf van de elf songs schreef hij alleen en voor de andere zes kreeg hij extra compositorische bijstand van zijn muzikale en romantische partner Jodi Lyford voor vijf nummers en van McCoy Tyler voor de song “St. Claire’s Retreat”.

Lees meer

 

THE MAMMALS – NONET

De thuisbasis van de Amerikaanse bluegrass-, folkrock- en countryformatie ‘The Mammals’ is Woodstock, New York. Deze mythische plaats inspireerde deze negenkoppige groep tot het creëren van tien hedendaagse liedjes in deze muziekgenres en ze te bundelen op hun nieuwe album “Nonet”. Deze titel betekent volgens het woordenboek ‘een groep van negen mensen of dingen, voornamelijk muzikanten’ en dat voelen ‘The Mammals’ zich overduidelijk. De tien songs voor dit negende album van de groep werden gecomponeerd door bandleden Ruth Ungar (zang, fiddle, gitaar en ukelele) en haar echtgenoot Mike Merenda (zang, gitaar en banjo) die samen in 2001 ook de oprichters waren van deze formatie. De andere muzikanten van ‘The Mammals’ zijn drummers Konrad Meissner en Lee Falco, bassisten Jacob Silver en Brandon Morrison, toetsenisten Ken Maiuri en Will Bryant en pedal steelspeler, gitarist en banjospeler Charlie Rose..

Lees meer

 

ZAKIYA HOOKER – LEGACY

Singer-songwriter, gitariste Vera Lee Hooker, aka Zakiya Hooker kreeg de blues van thuis uit, als een geschenk van haar vader John Lee Hooker (1917-2001), mee in de genen. In 1991 trad ze voor het eerst met haar legendarische vader op in het Kaiser Center Theatre in Oakland, Californië. Maar niet alles was glamour, glitter en zonneschijn voor Vera Lee. Zij heeft haar deel van de blues “aan den lijve” ondervonden. Haar jongste zoon (van drie kinderen) John, stierf als hij twintig was na een auto-ongeval. Haar andere zoon, Maurice werd enkele jaren eerder, voor een lange periode opgesloten in de gevangenis. Als alleenstaande moeder verhuist Vera Lee naar Californië en verandert ze haar naam in Zakiya Hooker. Zakiya staat in het Hebreeuws voor “zuiver” en in het Swahili voor “intelligentie”. Ze trouwt opnieuw met bassist Ollan Christopher (aka “Chris James”), die al eerder samenwerkte met Curtis Mayfield. Ollan kan Zakiya overhalen om werk te maken van haar zangcarrière. Ze hebben ondertussen een eigen opnamestudio en Ollan fungeert als haar bassist, co-songwriter en producer.

Lees meer

 

ALEX MARYOL – IN THE MEANTIME

Zanger/gitarist en songwriter Alex Maryol, de zoon van Grieks-Amerikaanse ouders, groeide op in Santa Fe, New Mexico. Hij speelde al gitaar toen hij nog maar zeven jaar oud was. Nadat hij met zijn vader naar Chuck Berry, Fats Domino en Johnny Rivers had geluisterd, kreeg hij al vroeg op de middelbare school waardering voor de blues. Hij begon rootsmuzikanten als Robert Johnson, R.L. Burnside en Stevie Ray Vaugh en alles wat is terug te voeren naar de blues, te bestuderen. In 1999, op 18-jarige leeftijd, bracht Maryol zijn eerste cd ‘They Call Me Lefty’ uit en een jaar later, trad hij live op. Alex Maryol bracht ondertussen al zes cd’s, één ep en één live album uit. Voor zijn achtste album ‘In the Meantime’ -dat betekent dat ik al behoorlijk wat gemist heb!- nam hij tien eigen nummers en één van Anthony Newley & Leslie Bricusse op

Lees meer

 

CHRISTINA CROFTS – JUST HOW LOVE FEELS

Voor een ontmoeting met gitariste Christina Crofts, moet je best helemaal Down Under zijn. Ze is geboren in de kustplaats Coffs Harbour in New South Wales, groeide op in Brisbane en verhuisde naar Sydney. Daar ontmoette ze haar mentor, gitarist Steve Crofts (The Bombers, Black Cat Moan, Topaz) bij wie ze gitaarlessen volgde en met wie ze later trouwde. Eind jaren negentig vormde ze Croftstown Traffic, een driekoppige blues/rock coverband, die later -met Steve op gitaar- Croftstown zou worden. De band genoot een aantal jaren van faam in Sydney en omgeving en bracht in 2006 het zelf gefinancierde album 'Unboogie' uit. Croftstown werd uiteindelijk opgeschort vanwege de impact van Huntington's Disease op Steve en zijn afnemende vermogen om gitaar te spelen.

Lees meer

 

DUFFY BISHOP – I’M GONNA DO WHAT I WANT!

Duffy Bishop, geboren in Redding, Californië, begon op haar zestiende met optreden in rockbands. Roadside Attraction, Toulouse Lautrec en The Rhythm Dogs waren er enkele van. In 1975 verhuisde ze naar Los Angeles en later naar Seattle. Ze vormde in 1985 met Chris(topher) Carlson de Duffy Bishop Band. In 1991 speelde ze de rol van Janis Joplin in een toneelstuk en tourde ze door Japan met Big Brother & The Holding Company. The Duffy Bishop Band hervormde en toerde de wereld rond. Zij en Carlson trouwden in 1994 en verhuisden naar Portland. Bishop opende voor Roy Orbison, John Lee Hooker, Lou Rawls, Chicago en Etta James. Ze stond op het podium met Ruth Brown, Clarence "Gatemouth" Brown, Bonnie Raitt, Bo Diddley, Bobby "Blue" Bland en Shemekia Copeland.

Lees meer

 

BB FACTORY – LET THE GOOD TIMES ROLL

Over BB Factory (BBF) vond ik -helemaal Down Under- het volgende op hun site: “Een knallende (ontbreekt: uitzonderlijke) live band met doorgewinterde internationale muzikanten die originele, eigentijdse en progressieve blues/roots spelen”. BB Factory situeert zich aan de Gold Coast in Australië en zijn de ex-NY’er Harold Jackson (zang, harmonica), de van oorsprong Nederlander Pedro “Pete” Verhoeven (gitaar), autodidact Bruce Crouch (keys), Craig Hamilton (bas), Cvitan Barac (drums) & Gary Mulholland (sax). Hun verhaal begon in 1975 wanneer ex-marinier Harold naar Red Oak, North Carolina verhuisde en Pedro (die begin jaren ‘80 naar Australië emigreerde) ontmoette die hem in zijn studio uitnodigde na een blues jam.

Lees meer

 

ZACH AARON – FILL DIRT WANTED

De Texaanse country- en Americanazanger en songschrijver Zach Aaron uit Cleveland dook voor het eerst op in de muziekscène in de zomer van 2014 toen zijn jammerlijk volledig over het hoofd geziene debuutplaat “Find My Soul” werd gereleased. Drie jaar later volgde een tweede album dat “Murder Of Crows” als titel kreeg. En nu nog eens drie jaartjes verder duikt het album nummer drie van deze Texaanse troubadour op. “Fill Dirt Wanted” is een plaat met twaalf nieuwe composities van Zach Aaron, allemaal liedjes die bij de muziekliefhebber ongetwijfeld herinneringen zullen oproepen aan het vroegere werk van genre-iconen als Townes Van Zandt, Steve Earle en Guy Clark, maar ook aan de songs van Woody Guthrie, de absolute ‘godfather’ van dit soort verhalende countryliedjes.

Lees meer

 

SAMANA RISING – DAYS WITHOUT YOU

10 CD's TE WINNEN

‘Samana Rising’ is de naam van een in 2016 opgerichte bluesrockformatie uit Stavanger, Noorwegen met Hanne Sivertsen als leadzangeres en songtekstenschrijfster, Leif Johan Flornes en Vegard Pettersen beiden op elektrische gitaar en de componisten van de muziek, John David Didriksen op basgitaar en Are Øverland op drums. In de voorbije jaren bracht de groep meerdere singles uit en werkten ze aan songs voor hun eerste album “Days Without You” dat nu op de platenmarkt is verschenen en waar voorafgaand aan de release een eerste single “Another Day” (zie 1e video) werd uitgebracht. Vorig jaar werd er een sabbatjaar ingelast door de groep omdat zangeres Hanne haar eerste kindje kreeg, maar daarna werd er hard gewerkt om alle nummers voor dit debuutalbum klaar te krijgen.

Lees meer