interview met 
SAM BAKER

Sam Baker groeide op in Itasca , Texas, een dorpje net buiten Dallas. Zijn moeder speelde orgel in de kerk en zijn vader luisterde naar blueslegendes als Lightnin’ Hopkins, Brownie McGee en Sonny Terry. Een van de eerste platen die Sam hoorde als kind en enorm aansprak was er een van Johnny Cash, "Ride This Train", met name de verhalende manier van zingen, dat is waar het bij Sam Baker om gaat. Zijn rasperige bijna gesproken stijl van zingen is karakteristiek, daardoor komen zijn teksten dubbel zo hard aan. De poëtische, zorgvuldige verwoorde observeringen over schoonheid, complexiteit en tragedies hebben grote raakvlakken met Texaanse collega’s als Townes Van Zandt, Guy Clark en John Prine. In de zomer van 2017 verscheen het album "Land Of Doubt", een album vol spanning en suspense waarmee hij muzikaal ook weer een iets ander pad inslaat en de elektrische gitaar ter hand neemt. Eind vorig jaar verscheen ook "Horses & Stars" (zie recensie), een album met bijzondere live opnames van Sam Baker. Opgenomen op 20 juni 2018 in het Imagine Event Center in Buffalo, New York horen we puur, live en zonder opsmuk met slechts Sam Baker op zang, mondharmonica en elektrische gitaar met hier en daar een footstomp op een houten plank. Er passeren 12 songs afkomstig uit zijn gehele oeuvre met songs van "Mercy", "Pretty World", "Cotton" & "Land Of Doubt". Het blijft fascinerend hoe Sam met hele simpele middelen en een paar akkoorden en natuurlijk zijn teksten je toch weer tot op het bot kan raken, hetgeen we ook konden ervaren in het Cultuurhuis De Zeepziederij in Bree waar hij op 23 januari met Radoslav Lorkovic aan de piano, een exclusief en intiem concert ten beste gaf. Even voor dit geweldige optreden hadden we met deze warme verteller en songsmid een hartelijk gesprek.
zie hier het interview 

interview met 
STEVEN DE BRUYN

‘Never believe in a standing ovation.’ Het levensadvies van Toots Thielemans bleef jaren nazinderen bij Steven De bruyn. Dat je het publiek elke avond opnieuw voor je moet winnen, ondanks alle accolades. Zelfs al speelde je zeven jaar bij El Fish, één van België's beste rootsbands ooit. Of vijftien jaar bij The Rhythm Junks, één van de meest gewaagde groepen van de Lage Landen. Zelfs al heb je je eigen model bij een legendarisch harmonicamerk, want idd. Hohner bedankte hem door hem in 2014 het gezicht van hun nieuwe Hohner Rocket Progressive-harmonica te maken. Die eeuwigheid van twijfel heeft het sterkste, meest gelaagde album uit de carrière van De bruyn opgeleverd, een vaak filmisch, soms poëtisch, en boven alles een muzikale vertelling over de man die De bruyn is wanneer hij ’s ochtends in de spiegel kijkt. The Eternal Perhaps is een staande ovatie voor een onvatbaar instrument en verschijnt op 10 januari (Zie recensie). Het aftasten van de grenzen van de harmonica is voor Steven de normaalste zaak van de wereld. Zijn stijl is heel herkenbaar. Zijn muziek hopt tussen blues, jazz en wereldmuziek. Hij bezit een groot arsenaal mondharmonica’s en via allerlei effecten en loops creëert hij een heel eigen sound. Geen wonder dat hij al het podium mocht delen met de grote Toots Thielemans, Zap Mama, Raymond van het Groenewoud, Brussels Philharmonic... Steven De bruyn releast niet alleen zijn nieuwe album maar gaat ook op tournee. Live wordt hij tijdens een 30 tal concerten begeleid door Jasper Hautekiet, begenadigd muzikant en compagnon de route. Zeker niet te missen, en wij van Rootstime kunnen het weten, want we waren bij de première van zijn Eternal Perhaps tour in Heusden-Zolder aanwezig, waar we zeer aangenaam verrast werden door zijn nieuwe project dat eerder mikt op het hart dan op de benen. Mocht je nog op zoek zijn naar een ik-kom-uit-mijn-zetel-mogelijkheid mag je zeker één van deze concerten niet missen! Eerder de dag deden we met deze atypische harmonicavirtuoos, een zeer aangenaam interview dat je als liefhebber van muziekminnend België zeker moet bekijken.
zie hier het interview 

R.I.P. Little Jimmy
08.11.44 - 05.01.20
The Original Belgian Blues Tiger

Met spijt en ongeloof melden we het plotse overlijden van de 75-jarige bluesveteraan Little Jimmy. Jimmy (echte naam: Marc Claeys) was een icoon van de vaderlandse rock & roll en een bluesman pur sang. In 2019 vierde de Gentse zanger-gitarist zijn 75ste verjaardag, stond hij zestig jaar op de planken en bracht hij, onder impuls van Tiny Legs Tim, het goed onthaalde comeback-album ‘Blues Rebel’ uit (zie recensie). Little Jimmy stond destijds ook mee aan de wieg van de Belpop. Tiny Legs Tim omschreef Little Jimmy als "Jimmy was één van de weinige blanke bluesmannen die qua sound en sfeer dicht in de buurt kwam van de oerblues van R.L. Burnside en John Lee Hooker". Eind mei 2019 sprak Rootstime met Little Jimmy dat je hier met een kort carrièreoverzicht kunt bekijken.
zie hier het interview 

BAI KAMARA JR
& THE VOODOOO SNIFFERS
Nieuwe album : SALONE

De muziek van Bai Kamara Jr is een mix van soul, blues, roots, swamp, voodoo en jazz invloeden. Hij deelde het podium met internationale artiesten als Habib Koité, Cassandra Wilson, Rokia Traoré, is te horen op de internationale 'Love Album tour' van Vanessa Paradis en speelde met Dani Klein van Vaya Con Dios. Deze geniale songsmid toonde eerder al zijn muzikaal talent in 5 albums (Living Room, Urban Gipsy, Disposable Society, This Is Home, The Mystical Survivors and The Some Rare Earthlings vol 1). Zijn nieuwe album, "Salone", klinkt opnieuw heel bluesy en verschijnt op 24 januari 2020. De dag voordien, 23 januari, is het release concert in The River Jazz Festival Theatre Marni te Brussel, waarna tal van concerten zullen volgen. Van dit pachtige nieuwe album verloten wij tevens 10 exemplaren onder onze lezers. Wil je daar kans op maken, dan mail je ons HIER gewoon even.


LENOISE – A TRIBUTE TO NEIL YOUNG
vr. 31.01.20 - DE BOSUIL - WEERT

Het viertal van Le Noise speelde jaren puur voor het plezier nummers van Neil Young in een repetitieschuur in de Limburgse bossen. Lange tijd waren er geen concrete plannen om live naar buiten te komen, maar zodra ze dat wél deden, zat het vanaf het eerste moment juist. Hun energieke, elektrische shows zijn het gevolg van die niet bewuste aanpak. Bij Le Noise gaat het er niet om exacte kopieën te reproduceren, maar om het respect voor de originele songs. Dat voel je. Ze koesteren een voorkeur voor het oeuvre dat Neil Young maakte met Crazy Horse. En voor de songs waarbij The Horse niet letterlijk van de partij was in de studio, dan toch op zijn minst in gedachten en aanpak. Le Noise is geen kampvuur-Neil. Bij Le Noise wordt het all one song. Ga kijken. Wedden dat je achteraf ‘More barn!’ staat te roepen?

BIG DADDY WILSON BAND (US)
SARI SCHORR BAND (US)
THE HOOCHIES (NL)
DAVE WARMERDAM BAND (NL)
DC SNAKEBUSTER (BE)

SARI SCHORR
"ONE OF THE BEST FEMALE
BLUES/ROCK SINGERS IN THE WORLD"

Sari Schorr is back on the road this Spring with her incredible live band...
ASH WILSON (Guitar)
MAT BEABLE (Bass)
ROY MARTIN (Drums)
& BOB FRIDZEMA (Keys)

VOORLOPIGE LINE-UP
John Németh
The James Hunter Six
The Altered Five Blues Band
The Kokomo Kings
Bywater Call
The Dynamite Blues Band
Rick Estrin & The Nightcats
Laurence Jones
GA-20
The Delta Generators
Cam Cole
Jeremie Albino
Lindsay Beaver
Nikki Hill
Travellin' Blue Kings
Richville
Dany Franchi
Texas Blues Guitar Summit
ft. Anson Funderburgh,
Mike Morgan & Shawn Pittman

De voorverkoop voor Moulin Blues 2020 start op woensdag 15 januari om 12.00 uur. Ook dit jaar is het mogelijk om tegen gereduceerd tarief een vroegvoordeel combiticket te bemachtigen... als je er tenminste op tijd bij bent want er zijn maar 350 vroegvoordeel tickets beschikbaar en op = op.

EERSTE NAMEN
BLUES PEER

interview met 
DOUG MACLEOD

Doug MacLeod heeft het leven overleefd en de muziek beleefd in de beste traditie van de oude meesters van de blues. Geboren in the Big Apple en in zijn eerste puberjaren verhuisd naar St. Louis waar hij voor het eerst kennis maakte met de blues. Na zijn leven bij de Marine in de jaren 60 waar hij akoestische country blues speelde in de lokale koffiehuizen in Virginia en Maryland, werd hij opnieuw student. Hij mocht op school de bluesgitaar onder handen nemen voor de musical ‘Grease’ en ondertussen vond hij ook nog de tijd om concertjes te spelen samen met Mary MacGregor. In 1978 ging hij back to the roots om blues te spelen in de regio van L.A. Zijn reputatie als talentvolle gitaarspeler verspreidde zich snel gezien hij de gelegenheid kreeg om op te treden met grote namen als Pee Wee Crayton, Lowell Fulson, Big Mama Thornton, Eddie "Cleanhead" Vinson en Big Joe Turner. Hij praat, zingt en speelt op onvergelijkbare wijze de blues - met een mengeling van humor en pijn. Aan alles is te merken dat Doug MacLeod met de groten uit de blueswereld heeft gespeeld. Bluesgiganten Albert King, Eva Cassidy, Joe Louis Walker en Albert Collins hebben zijn werk geadopteerd: dat zegt genoeg over het niveau van deze bluesman. Doug MacLeod toert deze maand in Europa en houdt voor optredens in Nederland op meerdere plaatsen halt. Wij spraken met hem af in ’t Magisch Theatertje in Maastricht, waar de “The Fall Euro Tour” startte en, waar hij voor de show tijd had voor een interview.
zie hier het interview
 

interview met 
GEERT VERDICKT (BUURMAN)

Vijf platen ver in zijn carrière is Geert Verdickt, zanger en songschrijver van Buurman, eindelijk toe aan zijn breakup-plaat. Geen lachertje, maar zoals alle grote songschrijvers weet hij er naast vlijmscherpe observaties van het romantische falen, een boodschap van hoop en licht uit te laten opstijgen. "Einzelgänger" is de toepasselijke titel van zijn eerste soloalbum, en dan wil je weten waarom hij even afstand neemt van zijn groep en kan je ontdekken welke mooie liedjes dat oplevert, songs van hartzeer en hoop. Verdickt stript op dit nieuwe album, werkelijk alles, tot enkel de essentie overblijft. Wij hadden de kans een paar vragen te stellen aan deze woordenkunstenaar.
lees hier het interview
 

interview met 
GRAYSON CAPPS

Grayson Capps is een echte dichter van de straat. Zijn nummers worden bevolkt door hoeren, zwervers, vagebonden en alcoholisten. De rootsrock-, blues- en countryzanger groeide op in Alabama, waar zijn vader vrienden om het kampvuur verzamelde om verhalen te vertellen en muziek te maken en te luisteren. Zodoende werd Capps muzikaal gevormd door artiesten als Hank Williams en Woodie Guthrie. Met zijn rauwe stem zingt Grayson idealistische en droefgeestige teksten en zijn rauwe, rock ’n roll en country wordt bij vlagen getemperd door mooie gospel harmonieën en soulinvloeden met daarbij een mengsel van muziekstijlen. Grayson Capps laat zich niet meer leiden door de druk van deadlines. Voor "Scarlet Roses" (2017), zijn eerste soloalbum na een stilte van zes jaar, heeft hij zich op z’n dooie gemak teruggetrokken in zijn ‘schrijvershutje’ in de achtertuin. Daar liet hij de songs tot zich komen als in een droom om ze vervolgens compleet relaxed te gaan opnemen. Een van de meest rockende singer-songwriters heeft inderdaad de ontspanning gevonden. Het album is een warm pleidooi voor de totale onthaasting en losheid. Grayson Capps heeft idd. het roer omgegooid. Hij weigert nog langer zich onder druk te laten zetten. Dat betekent niet dat hij zijn voet van het gaspedaal afhoudt. Integendeel "Scarlet Roses" rockt als vanouds. Deze plaat is dan ook een intrigerend en meeslepend album geworden, waarmee hij bewijst dat hij een van Amerika's meest getalenteerde maar ondergewaardeerde artiesten is. Het is alsof ieder nummer leeft, wat de singer-songwriter zelf heeft beleefd. Zijn weigering om het bioritme van de muziekindustrie nog langer te volgen, heeft hem niet minder rock gemaakt. Het zit hem meer in de benadering van zijn werk als liedjesschrijver en uitvoerend artiest. ‘Laat de liedjes maar naar mij komen, in plaats van andersom,’ luidt zijn nieuwe credo. Hij vergelijkt het proces met dagdromen, alles laten gebeuren, om dat later uit te werken in songs. Je moet het wel kunnen natuurlijk. Dit en nog veel meer wist onze troubadour ons te vertellen in een interview dat we juist voor zijn optreden konden doen in Utecht tijdens het Ramblin' Roots festival, waar hij voor een overvolle zaal een top concert gaf: diep emotioneel en intens klonk het zeker en het zal weinig aanwezigen onberoerd hebben gelaten.
zie hier het interview
 

interview met 
SWAY WILD
(Dave McGraw & Mandy Fer)

Sway Wild is het nieuwe muzikale project van Dave McGraw & Mandy Fer. Na jaren onder hun eigen individuele namen aan de weg te hebben getimmerd is hun muziek behoorlijk geëvolueerd en werd het tijd voor een echte naam voor de band. Dave McGraw, die in een vorig leven vooral wildlife bioloog was & Mandy Fer, die ruime tijd in Spanje muziek en cultuur studeerde, zijn al sinds 2010 een Amerikaans folkrock singer-songwriters duo uit Evergreen State Washington. Voorheen hebben ze solo als singer-songwriter een eigen muzikaal leven gesleten. Als ze samen op het podium staan, zingt Dave McGraw en speelt hij akoestische gitaar & djembé. Mandy Fer zingt ook en speelt akoestische & elektrische gitaar. McGraw’s troostende, fluweelachtige bariton stem, gecombineerd met Fer’s hoge en subtiel krachtige vocale aanpak, polijsten de nummers die ze samen hebben gegenereerd. Tijdens het Ramblin' Roots festival in Utrecht bewees hun nieuwe projekt Sway Wild werkelijk dat hun concert enorm expressief is om naar te kijken. Een echte 'must see' voor elke liefhebber van folk, americana en singer-songwriters. Dave McGraw & Mandy Fer zijn dan ook de afgelopen jaren uitgegroeid tot een echte publiekslieveling. Ook sinds hun begin zijn we bij Rootstime.be grote fan! Vijf jaar geleden tijdens het Countryfestival in Sint- Truiden hadden we ons laatste interview met dit steeds plezierige duo, dit naar aanleiding van hun toen pas verschenen "Maritime" album, tijd dus om nu het trio in Utrecht na hun wervelend concert even voor de camera te halen, want inderdaad op 5 jaar kan wel veel gebeuren.

zie hier het interview 

interview met 
BONNIE BISHOP

Countryrockzangeres Bonnie Bishop werd geboren in Cincinnati, Ohio. Ze komt uit een muzikaal gezin: haar vader was bluespianist en haar moeder speelde cello. Een deel van haar jeugd bracht ze door in Houston, Texas. Bishop werd voor het eerst vermeld als co-auteur van twee liedjes die door Bonnie Raitt werden opgenomen: "Not Cause I Wanted To" uit 2012 waar ze een ‘Grammy Award’ voor mocht ontvangen en "Undone" uit 2013. Datzelfde jaar werd haar nummer "The Best Songs Come From Broken Hearts" opgenomen voor de soundtrack van de populaire televisieshow ‘Nashville’. Dit alles leverde Bishop helaas nog steeds niet het inkomen op waarvan ze fatsoenlijk kon rondkomen en ze dacht er al over de brui aan haar grote muzikale droom te geven.Maar begin deze maand oktober verscheen daar nieuwe album "The Walk". Op dit door Steve Jordan geproducete album staan zeven nummers die ze samen met collega-songschrijvers Gabe Dixon (3), Emery Dobyns (2) en Rebecca Lynn Howard (2) heeft gecomponeerd. Producer Steve Jordan is niet de eerste de beste, want hij stond eerder in die hoedanigheid ook al in de studio voor platen van o.a. Buddy Guy, Robert Cray en John Mayer. Op dit album blijft Bonnie de meer soul/blues georiënteerde richting van haar vorige plaat volgen, en laat countrysoul op zijn allerbest horen, al geeft de ontspannen sfeer in de songs op deze plaat ook voldoende ruimte voor alle instrumenten. We keken er al naar uit om haar show tijdens Ramblin' Roots 2019 in Utrecht te kunnen zien, en na dit prachtige optreden was onze Texaanse schone bereid wat tijd voor ons vrij te maken en wist ze meteen bij aanvang van het interview ook te vertellen waarom België haar zo nauw aan het hart ligt.

zie hier het interview 

interview met 
VICTOR WAINWRIGHT

Victor Wainwright is ‘GRAMMY NOMINEE 2019’ en 6 time MUSIC AWARD WINNER, 4 time BMA Piano Award Winner and BB KING Entertainer of the Year Award Winner and Band of the Year Award Winner! Een palmares om u tegen te zeggen. In Canada en Amerika verkoopt hij elke zaal uit. Sinds 2017 is Victor Wainwright de frontman van The Train. Hij werkte met co-producer Dave Gross aan het titelloos debuutalbum 'Victor Wainwright And The Train' dat hij vorig jaar samen met gitarist Pat Harrington, bassist Terrence Grayson en percussionist Billy Dean uitbracht voor Ruf Records. Het album bevat twaalf originele nummers die door Victor Wainwright werden geschreven. Rond het viertal schaarde zich tevens een groepje gastmuzikanten, waaronder de gitaristen Monster Mike Welch, Jeff Jensen en multi-instrumentalist Dave Gross zelf. Een duo hoornblazers geeft nog meer swing en drive aan de vaart van de symbolische hogesnelheid locomotief, die herinnert aan de vele hopeloze waaghalzen die er in het verleden ooit opsprongen, meestal met gitaarkoffer in de hand. Victor Wainwright is werkelijk at the top of his game! Live speelt Victor Wainwright & The Train een mix van diverse stijlen. Je kan deze boogie woogie-pianist met stem-als-een-klok gerust de jongere versie van Dr. John noemen. Van rhythm ‘n blues, soul over gospel naar boogie woogie je kon het allemaal beleven in GC De Wildeman in Herent, waar we een uurtje voordien een tof gesprek hadden met Victor en zijn band.

zie hier het interview 

interview met 
JOHN WATTS (FISCHER-Z)


Fischer-Z is een Engelse band die al werd opgericht in 1977. Als ‘brainy, quirky, energetic and hook-laden art punks’ pasten ze goed tussen generatie/genre-genoten als XTC, Talking Heads, Wire and Mission Of Burma. Spil van de band was en is nog altijd de componist / zanger John Watts. Ten tijde van de opkomst van new wave- en post-punk-groepen verschijnt in 1979 het debuut-album "Word Salad" met o.a. de hit-single “The Worker”. Een jaar later verschijnt "Going Deaf For A Living" met o.a. de live-klassiekers "Limbo" en "So Long" en in 1981 is er de release van hun bekendste album "Red Skies Over Paradise" met songs als "In England", "Berlin" en "Marliese". Dat jaar staan ze ook op het Pinkpop-podium. Een jaar eerder zijn ze al present op Torhout/Werchter. Fischer-Z vindt het nog steeds een uitdaging om hun live-publiek te trakteren op bevlogen en artistiek verantwoorde vertolkingen van de favoriete tracks uit hun inmiddels immense catalogus, maar de band is ook nog steeds hun eigen geschiedenis aan het herschrijven door nieuwe muziek te componeren. Op 13 september verscheen zijn album "Swimming In Thunderstorms, en bevat enkel nieuwe songs; ‘it’s an album of now in song and spirit, with beefy, dreamy and poppy rock guitars, celestial atmospherics and arty and imaginative touches’. Dat Fischer-Z leeft als nooit tevoren zullen deze mannen nu bewijzen met hun tour die op 16 oktober in Heist-op-den-Berg van start gaat en de band naast België ook naar Nederland en vooral naar tal van plaatsen in Duitsland zal brengen. Reden genoeg voor Rootstime om deze vriendelijke liedjessmid ook wat vragen te stellen, en dit even voordat hij in Heist-op-den-Berg een maanden op voorhand uitverkocht concert zal geven .

zie hier het interview 

interview met 
WIGBERT

In 1991 scoorde Wigbert Van Lierde een nummer één-hit met ‘Ebbenhouten Blues’. Het is en blijft tot op de dag van vandaag een schitterend visitekaartje voor de gitarist. Het was even opvallend als terecht dat zijn rootsmuziek een breed publiek vond. Het langverwachte – en uitstekende – nieuwe album Wij Twee pakt uit met tien nieuwe songs, maar ook met vier liveopnames van nummers uit die debuutplaat. Een moedige keuze om vergeten pareltjes als Tennis een tweede leven te geven. Wigbert is terug van nooit helemaal weggeweest.

zie hier het interview 

interview met 
MAURO & KLOOT PER W

Voor mij is dit gesprek – hou je vast – zo’n beetje als Lennon & McCartney interviewen. Per W & Pawlowski zijn eveneens twee vrijgevochten creatieve geesten met een behoorlijke staat van dienst. Mauro (48 j.) heeft Poolse en Italiaanse roots. Een interessante mix, zo blijkt. Hij speelde bij duizenden groepen waarvan de bekendste Evil Superstars en dEUS zijn. De Evil Superstars maakten heerlijke songs als ‘Satan is in my ass’, ‘B.A.B.Y.’ (met grappige zinnen als ‘Skip your dinner, and come down if you wanna have smart sex with a winner’) plus het onverwoestbare ‘Sad sad planet’. Kloot (64 j.), zanger / multi-instrumentalist / graficus / illustrator, mag je zonder meer de D.I.Y. (Do It Yourself) godfather noemen. Ook hij maakte deel uit van duizend bands. Om er enkele te citeren: The Misters, The Employees, De Lama’s en – jawel – De Kreuners. Hij gaat de geschiedenis in als de man die zijn muziek via cassettes aan de man bracht. Leeftijdsgenoot Jan Hautekiet geeft zonder blozen toe dat hij opkijkt naar Per W. De cd van Per W en Pawlowski heet ‘Insider outsider’, telt 21 tracks en wordt uitgegeven door het Engelse Jesusfactory Records. Een buitenlandse platenmaatschappij gezegend door christus, dat kan tellen. De uitermate lovende recensies komen zowel van het instituut Humo, het toonaangevende Nederlandse muziekblad Oor, Het Nieuwsblad als van nog een pak anderen. Een LP bestaat uit twee zijden, vandaar een dubbelinterview. Waan jezelf in Liverpool, nog voor de Brexit. Die stad asemt The Beatles.

zie hier het interview 

 

interview met 
WHITNEY SHAY

Wij nemen het u niet kwalijk als u Whitney Shay nog niet kende. Dit fenomeen is een jonge zangeres uit San Diego, Californië. Zo’n negen jaar geleden maakte ze de sprong van de theatervoorstelling naar een blues-, jazz- en swingband. Op haar nieuwste release ‘A Woman Rules the World’ (2018) wil ze ook (op vier van de tien tracks) naast haar talent en charisma, ook voor het eerst haar songwriting demonstreren. Het was zes jaar wachten op haar nieuwe album totdat Shay met een slimme mix van originele nummers en covers van klassiekers van o.a. Little Richard en Dinah Washington naar buiten kwam. Whitney Shay won in de afgelopen twee jaar tijdens de San Diego Music Awards, twee keer op rij de titel 'Best Blues Artist'. Met de release van ‘A Woman Rules the World’ doet ze deze nominaties alle eer aan en bewijst ze dat dit nog lang niet het einde is. De roodharige dame brengt heerlijke 50’s r&b met een belangrijke rol voor de blazerssectie. De populaire saxofonist Sax Gordon speelde mee op haar laatste album en vergezelt haar als special guest tijdens haar eerste Europese tour, echter in Wespelaar waren het Sylvain Téjérizo op tenor sax en Alex Bertein op bariton sax, naast Fabrice Bessouat (drums), Nico Duportal (gitaar), Olivier Contrelle (keyboards), en Max Genouel (bas). En neem gerust van ons aan dit was shaken van de eerste tot de laatste noot! Deze dame tekende ondertussen een contract bij Ruf records, en er zal dan ook snel een nieuw album op de markt komen. En dit is nog niet alles want bij de nieuwe Bluescaravan is Whitney als enige lady ook van de partij, en zo hebben we weer iets om naar uit te kijken als ze volgend jaar weer onze contreien komt bezoeken.

zie hier het interview 

interview met 
SHEMEKIA COPELAND

Shemekia Copeland, is een Amerikaanse blueszangeres, die met haar stijl de traditie van zangeressen als Koko Taylor en Etta James voortzet. Ze is geboren in Harlem en is de dochter van de Amerikaanse bluesgitarist Johnny "Clyde" Copeland. Ze ging als tiener reeds met haar vader mee op tournee en bracht als negentienjarige in 1998 haar eerste album ‘Turn the Heat Up!’ uit. Het titelnummer, geschreven door John Hahn (die nog altijd voor haar schrijft) en Jimmy Vivino, werd genomineerd voor een W.C. Handy Blues Award als “Best Bluessong of the Year”. Ondertussen is deze zangeres uitgegroeid tot de absolute top en zijn we sinds haar debuut ‘Turn the Heat Up!’ ook ruim 20 jaar verder en is Shemekia aan een prachtige carrière bezig. De met uitmuntende blues- en soulstem gezegende vocaliste treedt op de grootste festivals ter wereld op en haar trofeeënkast is al lang veel te klein voor de awards die ze won de voorbije jaren. Met haar recente album ‘America’s Child' (2018) heeft ze gekozen voor een bredere sound die ook country, R&B en americana bevat. Dit jaar heeft ze voor dit album en als artieste 5 nominaties voor de Blues Music Awards in de wacht gesleept. Na het overlijden van Koko Taylor is er maar één dame die recht heeft op de titel van ‘Queen of the Blues’ en dat is zonder twijfel Shemekia Copeland.

zie hier het interview 

interview met 
TINSLEY ELLIS

Geboren in Atlanta, GA en opgegroeid in het Zuiden van Florida, ontdekte Tinsley Ellis de Blues via de invasie van de Britse blues bands als The Yardbirds, The Animals, Cream en The Rolling Stones en korter bij huis, door The Allman Brothers. Na het bijwonen van een optreden van BB King (waar hij de gebroken snaar van BB’s “Lucille” kreeg) wist Ellis dat hij zelf ook een blues muzikant wou worden. Ook tijdens de optredens van Howlin’ Wolf, Muddy Waters en andere blues artiesten zat Ellis op de eerste rij en praatte hij na hun show met hen. En ja, hij heeft nog altijd de snaar van BB! Ondertussen deelde Ellis al het podium met o.a. Stevie Ray Vaughan, Otis Rush, Willie Dixon, The Allman Brothers, Leon Russell, Son Seals, Koko Taylor, Albert Collins, Buddy Guy, the Tedeschi Trucks Band & Gov’t Mule. 2018 was voor Tinsley Ellis een topjaar. Hij keerde terug bij Alligator Records, het label dat hem in de jaren 90 op de wereldkaart had gezet. Zijn Alligator’s comebackalbum ‘Winning Hand’ is genomineerd bij de Blues Music Awards als ‘Blues rock album of the year’ en Tinsley zelf staat in de categorie ‘Blues rock artist of the year’ tussen het rijtje van Billy Gibson, Eric Gales en Kenny Wayne Shepherd. Om maar te zeggen dat Tinsley Ellis bij de absolute top van gitaarslingers behoord. De 62 jarige, en nog steeds in Atlanta residerende, artiest is al meer dan 40 jaar professioneel actief, heeft 19 albums op de teller staan en haspelt nog steeds minstens 150 optredens per jaar af. De organisatie van Swing Wespelaar waren dan ook trots dat ze hem na meer dan 20 jaar eindelijk nog eens in België kunnen presenteren.

zie hier het interview 

interview met 
VITOR BACALHAU

Vitor Bacalhau, een naam als een bel die hij al laat rinkelen met zijn EP in 2014 en debuut studioalbum "Brand New Dawn" in 2015. Zijn tweede CD, nu live opgenomen met slechts enkele dubs, verscheen eind 2017 met de veelbelovende naam "Cosmic Attraction". De artistieke hoesvormgeving door Nico Guedes, is ook alweer een naam om te onthouden, als drummer bij zijn broer in diens band Budda Power Blues, we zitten op het strand van de Portugese Bluespodia. Bacalhau bouwde zijn bluesrock in Albufeira aan de Algarve, de wondermooie zuidkust van Portugal. Dit was trouwens dit jaar het gastland van de EBC op de Azoren. Vitor werd voor deze challenge in Hell 2018 verkozen als vertegenwoordiger van de opkomende Portugese bluesgeneratie, dat hij met succes volbracht op de derde plaats. Verheugde ons er dan ook op toen hij ons op de EBC vertelde dat hij graag het ganse Europa wil verkennen met zijn band als singer-songwriter op gitaar, samen Luís Trindade op bas en met João Ventura op drums, met wie hij al twaalf jaar samen speelt. Een sterk bluesrocktrio waarvan de organisatie van Swing ook zo onder de indruk was om deze artiest dit jaar naar Wespelaar te halen. Tonnen charisma, knap gitaarspel en aangename stem bezit deze 28 jarige muzikant. Vitor brengt met zijn powertrio lekker vlotte, goed in het gehoor liggende bluesrock. Hij maakt in Wespelaar zijn Belgische debuut en zal bewijzen dat hij een enorme aanwinst voor de Europese bluesscene is. En ja, dat hij op Frank Zappa lijkt, dat heeft hij al 1000 keer moeten horen…

zie hier het interview 

interview met 
THE ANALOGUES

Doorheen de jaren hebben we verscheidene coverbandjes van The Beatles de revue zien passeren, maar geen enkele groep brengt de muziek van The Beatles met zoveel precisie en overtuiging als de Nederlandse groep ‘The Analogues’. Het werd hun missie om de muziek die The Beatles zelf nooit live brachten – met andere woorden de periode vanaf 1967 – voor een publiek te spelen. Daarmee oogstten ze niet alleen succes in de Lage Landen. Stilaan wordt hun expertise ook ontdekt in Frankrijk, Engeland en Duitsland. En dat vinden wij meer dan terecht. Ze mogen niet alleen ‘Beatlespaus’ Mark Lewisohn, maar ook de onlangs overleden originele geluidstechnicus van The Beatles, Geoff Emerick tot hun fans rekenen. We ontmoetten Felix Maginn (gitaar/zang) en Diederik Nomden (toetsen/gitaar/zang) enkele dagen nadat ze optraden in de prestigieuze London Palladium. Daarvoor kregen ze van de Engelse pers veel lof. De recensent van dienst van The Daily Telegraph verwoordde het zo: “Most of us have never seen The Beatles live. After tonight I feel like at least I have heard them.” Aanleiding van dit gesprek is het geplande concert op 26 september in de Lotto Arena in Antwerpen, waarop ze het Beatlesmeesterwerk Abbey Road live zullen uitvoeren en waar we nu al reikhalzend naar uitkijken.

lees hier het interview 

interview met 
WARREN HAYNES (GOV'T MULE)

Van de Amerikaanse Southern blues & rockband Gov’t Mule verschenen al tal van studioalbums, die door critici en publiek positief onthaald werden maar het zijn vooral de liveoptredens die indruk maken. Waar op de albums de vrijheid van Haynes nog ingeperkt wordt, gaat de band zich op het podium regelmatig te buiten aan lange solo's, sessies met gastmuzikanten en jamversies van covers en eigen materiaal. Songs die op plaat enkele minuten duren waaieren live uit tot stormachtige jams van meer dan een kwartier, waarbij elk bandlid zijn plaats vindt en het spelplezier tot op de achterste rijen spat. Anno 2019 bestaat deze iconische jamband nu 25 jaar. Om dit jubileum te vieren brengen ze nu "Bring On The Music - Live at The Capitol Theatre", hun nieuwe project, dat zal uitkomen op 28 juni 2019 via Provogue / Mascot Label Group. Deze release werd gefilmd in de Capitol Theatre in Port Chester (New York) op 27 en 28 april 2018, en werd met 9 camera's geregistreerd door de gerenommeerde muziekfotograaf en regisseur Danny Clinch (Pearl Jam, Bruce Springsteen, Foo Fighters, Phish). De release bevat meer dan 2 uur livemuziek, interviews met de band, beelden achter de schermen, foto's gemaakt door Danny Clinch door de jaren heen, en veel meer. Dit is de eerste keer dat Gov't Mule’s nieuwe stage-set en productie zijn verfilmd, waardoor de opwinding en het spektakel van een Gov't Mule-show dichterbij dan ooit voelt. De release zal beschikbaar zijn in verschillende configuraties: een deluxe 2 CD / 2 DVD-pakket (de CD en DVD hebben volledig verschillende tracklijsten en bevatten bonusvideo's van "Soulshine" en "Traveling Tune"), twee afzonderlijke dubbel-vinylpakketten, digitaal, Blu-ray en een 2-CD-pakket (met audio van de film.) De eerste live track "Life Before Insanity" van deze rock titanen is reeds eerder uitgegeven, even later gevolgd door "The Man I Want To Be" en vandaag is "Broke Down On The Brazos" de volgende smaakmaker. Over het eerste nummer zegt Haynes het volgende : "I’m happy we included the song "Life Before Insanity", the title track of our third record, as it is a good representation of that era of the band. The fans will enjoy it as it hadn’t been performed in quite a while and we just recently started playing it again." En dit is het ook, tijdloze muziek met een significant geluid, en was het tevens nog eens genieten van hun show in de AB in Brussel. Vooraf aan hun optreden spraken we met frontman Warren Haynes over hun nieuw project en gaf hij afsluitend aan dit gesprek raad aan alle jongeren die ook later in de muziekwereld willen stappen.

zie hier het interview 

interview met 
KOMMIL FOO

Kommil Foo is een Vlaams cabaret-duo, bestaande uit de broers Raf & Mich Walschaerts, en zij bestaan dit jaar 30 jaar. 30 jaar van onafgebroken maken en spelen. Om dit te vieren hebben ze nu een voorstelling gemaakt, genaamd 'Oogst'. Raf, Mich, hun mooiste liedjes en hun strafste verhalen. Kommil foo op z'n best dus. Maar er is, natuurlijk, meer...Op 22 september 2018 stond hun nummer ''Ruimtevaarder'' zowaar op nummer 1 in De Lage Landen-lijst van Radio 1. Zij stootten daarmee ''Ploegsteert'' van Het Zesde Metaal van zijn troon. De Lage Landen-lijst bestaat al sinds 1945 en bekroont de 100 beste Nederlandstalige liedjes! En tot slot zitten zij natuurlijk in dit seizoen van 'Liefde voor Muziek', hét muziek-programma bij uitstek waar artiesten elkaars liedjes coveren. De broers lijken de vreemde eend in de bijt, maar zij onderscheiden zich net van de rest met hun unieke benaderingen van de nummers. Zij blijven helemaal trouw aan hun gekende stijl. Gewoon, Kommil Foo dus... oogst. We spraken met Mich Walschaerts.

zie hier het interview 

interview met 
JAMES HUNTER

Van Morrison ontdekte de Britse zanger James Hunter jaren terug en maakte met veel liefde gebruik van zijn vocale reikwijdte, zowel live als in de studio, en noemde hem 'Het best bewaarde geheim in de wereld van de Britse soul en R&B'. Zijn eigen uitstapjes in de R&B veroorzaakten weinig deining, maar sinds hij onderdak vond bij de soulmaniakken van het New Yorkse Daptone, lijkt de puzzel gelegd. Hunter klinkt als een oude Amerikaanse soulpriester, zijn getaande stem gutsend van hartzeer én levensvreugde. Met zijn vierde album "Hold On!" (2016) maakte Hunter zijn debuut op dit befaamde label Daptone Records (o.a. Sharon Jones, Charles Bradley). Hierop werkt de Britse soulman opnieuw samen met Daptone geluidsarchitect Gabriel Roth, die ook van de partij was op de geslaagde voorganger "Minute By Minute" uit 2013. Hunter is sinds zijn prille jeugd bezeten van vintage Amerikaanse soul en R&B. Die stijlen weet hij perfect samen te vangen met zijn goudeerlijke, soulvolle stemgeluid en moddervette grooves. Het is alsof Sam Cooke en Wilson Picket herrijzen uit het hiernamaals. Niemand weet feitelijk het originele geluid van de vroege R&B, de voorloper van soul, te vangen dan James Hunter. Zijn laatste album "Whatever It Takes" (2018) werd opgenomen in Daptone’s Penrose Studio in Riverside California. Met Daptone’s meesterproducer Bosco Mann achter de knoppen. Op "Whatever It Takes" overtreft Hunter zich zelf als zanger en liedjesschrijver. Niet alleen zijn poëtische teksten maar ook zijn stem en frasering zijn meesterlijk. De songs hebben melodieën die je meteen denkt te herkennen maar je weet niet waarvan. Duvelblues wist dit jaar James Hunter als headliner te strikken. Aangejaagd door de swingende ritme- en blazerssecties, gaf dit in Puurs de karakteristieke stem van Hunter alle ruimte om te excelleren. Met zijn vijf hondstrouwe bandleden, The James Hunter Six, kregen we hier in de late uurtjes een kokende performance, dampend van de soul, tijdens deze on-ver-ge-te-lij-ke editie van Duvelblues 2019. In de vroege namiddag hadden we vooraf aan zijn optreden een aangenaam en gemoedelijk gesprek met deze muzikant die nog steeds een belangrijke factor in de hedendaagse soul is.

zie hier het interview 

 

CD's TE WINNEN

MATTEO SANSONETTO BLUES REVUE – I’M STILL AROUND

10 CD's TE WINNEN

De Venetiaanse blueszanger en gitarist Matteo Sansonetto kan zijn liefde voor blues stad Chicago niet onder stoelen of banken stoppen. Na zijn album ‘My Life Began to Change’ [2015] trok Matteo Sansonetto -na een auto-ongeval dat hem zes maanden aan de kant zette en, waarnaar hij verwijst in de titelsong van zijn nieuwe album- terug naar Chicago, waar hij nu al verscheidene jaren woont. Hij bouwde in de scene van Windy City aan zijn relaties en werkte er met belangrijke artiesten samen zoals Lurrie Bell, Billy Branch en Chris Foreman, die op zijn vorige albums speelden. Hij nam er in 2018 ook zijn laatste album ‘I'm Still Around’ op. Op het album staan tien nummers (vijf originele en vijf herinterpretaties van blues & soul klassiekers) die zijn liefde voor de blues bevestigen, maar die ook lonken naar de soul en R&B van artiesten als Johnny Taylor en Tyrone Davis. ‘I’m Still Around’ werd ook in Chicago opgenomen met een echte "All star band" met o.a. veteraan Marty Binder, voormalig drummer van Buddy Guy en Albert Collins en, nog anderen. In “Still Called the Blues” duetteert Matteo met de ondertussen 90-jarige legendarische bluesman Jimmy Johnson, een absolute ster van de Chicago Blues.

Lees meer

 

CONNIE LUSH – BLUE ON BLUE

10 CD's TE WINNEN

Al vijf keren won Connie Lush als “Best Female Vocalist Uk” en twee keer won ze tijdens de uitreiking van de Blues Trophies Awards, de “European Blues Vocalist of the Year”. Connie groeide op in Liverpool en zong al vanaf haar vijfde in kerk- en schoolkoren. Zingen was nooit een carrièreoptie, en Connie wilde dat ook niet totdat ze bassist Terry Harris ontmoette, die Connie overhaalde om op het podium te stappen. Singer-songwriter Connie Lush debuteerde in de blues scène voor publiek op het Great British R&B Festival in Colne en trad ondertussen op in meer dan 30 landen. Enkele van de meer memorabele gelegenheden waren: nachtclub The Bitter End van Fred Weintraub in Manhattan, NY (een opstap voor vele muzikanten), op Hollywood Boulevard, Beale Street, in de wereldberoemde Royal Albert Hall in London met BB King en Glastonbury. Connie is ook bekend als DJ en onvergetelijke performer.

Lees meer

 

TONY DENIKOS – GRAVITY WINS

10 CD's TE WINNEN

Singer-songwriter Tony Denikos is een in Laurel, Maryland geboren en nu in Baltimore wonende muzikant die van heel uiteenlopende muziekgenres houdt. Daardoor schrijft en zingt hij zijn liedjes dan ook in die verschillende stijlen, gaande van rootsrock over blues tot country, folk en Americana. Zijn inspiratie haalt hij bij zijn muzikale voorbeelden zoals o.a. John Fogerty, John Prine, Bruce Springsteen, Neil Young en Richard Thompson. Hij debuteerde in 2000 op plaat met zijn album “Naked And Smiling” en kwam drie jaar later met een tweede plaat die “Time Tells Tales” heette. In 2009 verscheen een derde album “Already Gone”, gevolgd door het in 2012 op de markt gekomen album “Under The Church”. En nu, zeven jaar later, is de tijd rijp voor zijn vijfde plaat “Gravity Wins” die we hier wat nader zullen toelichten.

Lees meer

 

FRANK BEY – ALL MY DUES ARE PAID

10 CD's TE WINNEN

Frank Bey was als kind jong begaafd met muzikale kwaliteiten. Hij zong toen al met zijn moeder, de gospelzangeres Maggie Jordan. Hij groeide op in Millen, Georgia en werd toen hij vier jaar was, samen met zijn oudere broer en twee neven, lid van het gospel kwartet de Rising Sons. Tijdens zijn teenager tijd in de jaren ’60, blijft Frank zingen en krijgt hij als zeventienjarige, de kans om mee te werken aan de Otis Redding Review. Frank was even de openingsacht van Redding en tijdelijk zijn chauffeur/butler. Frank Bey werkte in deze periode op het podium vooral aan zijn contacten met het publiek. De soulzanger Otis Redding (1941-1967) kennen we allemaal van de wereldhit “(Sitting On) The Dock Of The Bay”. Drie dagen na het opnemen van dit nummer, kwam Otis redding om bij een vliegtuigongeluk in Lake Madison, Wisconsin, samen met vier van de zes leden van zijn band The Bar-Kays”. Mede-bandlid Ben Cauley overleefde het ongeluk en James Alexander zat in een ander vliegtuig. Het was de bedoeling om het gefloten gedeelte later te vervangen door tekst. Otis Redding heeft het uiteindelijke liedje nooit kunnen horen… en Otis Redding heeft Frank Bey nooit kunnen helpen met zijn zangcarrière, die hij zo graag al eerder had willen beginnen. En nu zovele jaren later nam Frank Bey al zes albums op, waarvan twee, ook zijn meest recente ‘All My Dues Are Payed’, uitgebracht werden bij het Nola Blue Records.

Lees meer

 

CHRIS SHUTTERS with JIMMY BURNS – GOOD GONE BAD

10 CD's TE WINNEN

Bij Third Street Cigar Records debuteerde Chris Shutters eind 2019 met het album ‘Good Gone Bad’. Special Guest Jimmy Burns werkte aan het album mee als singer-songwriter en gitarist. Het werd een album met verschillende blues stijlen, een gitaar album dat twee verschillende generaties bij elkaar brengt. Op ‘Good Gone Bad’ ontmoeten deze twee bluesgitaristen van twee verschillende generaties elkaar. Het resultaat is een album met verschillende blues stijlen, waarbij het geweldig om te horen is, hoe Chris Shutters en veteraan Jimmy Burns elkaar onderweg vinden.

Lees meer

 

STEVEN DE BRUYN - THE ETERNAL PERHAPS

10 CD's TE WINNEN

Natuurlijk kent elk van U Steven De bruyn als de man achter El Fish en even natuurlijk weet u dat hij met The Rhythm Junks een parcours aflegde, dat tot bijzonder veel appreciatie leidde bij menig muziekminnaar, maar van die appreciatie alleen kun je vanzelfsprekend niet leven en dus zag Steven zich verplicht een paar uurtjes les te gaan geven -kwestie van in orde te zijn met de Sociale Zekerheid- en verder zowat alles aan te nemen, dat zijn pad kruiste. Toeren met Roland, bijvoorbeeld, of met de al even onderschatte PJDS, of, zoals recent het geval is/was: live muziek componeren en spelen op een theaterpodium. De man houdt er een heel aardig arbeidsethos op na en speelt waar en met wie hij maar kan, gewoon omdat spelen het beste is wat hij kan. Het is dan ook een tikkeltje raar, dat we haast een kwarteeuw moeten wachten op een plaat onder eigen naam, maar niet langer getreurd: die is er nu en ze is heel bijzonder en heel mooi. Om te beginnen is er de titel: bij iemand als Steven, kun je er donder op zeggen dat die niet lukraak gekozen is. “Het eeuwige misschien…” dat wijst erop dat je te maken hebt met een mens die al eens nadenkt over de dingen des levens: hij mag dan in muzikantenmiddens wel wereldwijd geprezen worden om zijn muzikaliteit en inventiviteit, hij mag dan wel een heus creatief beest zijn en dat onnoemelijk vaak bewezen hebben, als hij ’s ochtends in de spiegel kijkt -en dat merk je, zodra ja zelfs maar twee minuten met Steven praat- ziet hij iemand, bij wie twijfel regeert.

Lees meer & TOURDATA

 

FALLON CUSH – STRANGER THINGS HAVE HAPPENED

10 CD's TE WINNEN

Fallon Cush is het geesteskind van de Australiër Steve Smith. Smith richtte de band op in Sydney, die zich zelf beschrijft als “daar waar rock, alt-country, psychedelische rock en pop met elkaar botsen…”. Smith vond voor de band zijn partners in Glen Hannah (gitaar), Casey Atkins (gitaar), Tim Byron (keys), Scott Aplin (keys), Peter Marley (bas), Chris Vallejo (bas), Michael Carpenter (bas), Hosh Shuberth (drums, percussie), Suzy Goodwin (zang) en Stephanie Grace (backing vocals). ‘Stranger Things Have Happened’, het nieuwe album van Fallon Cush, is een album met een schijnbaar eindeloze voorraad melodieën. Het werd opgenomen en gemixt door Josh Schuberth in de Endomusia Studio’s, Blue Mountains, NSW. Hoorbaar zijn een iconische reeks van klassieke invloeden die herinneren aan The Byrds en Tom Petty, die naadloos samengaan met klassieke rock en scherpzinnige pop-aanleunende songwriting, die vergelijkbaar is met de melodieuze attitudes van Ryan Adams, Wilco en The Jayhawks.

Lees meer

 

BAI KAMARA JR. & THE VOODOO SNIFFERS - SALONE

10 CD's TE WINNEN

Salone is de naam van Sierra Leone in het Krio (het Creools Engels dat de taal is van 95 % van de Sierra Leoners) Sierra Leone is een staat in westelijk Afrika, ruim tweemaal zo groot als België met zo’n twee derde van het aantal inwoners van ons land. Eeuwenlang was het bron en doorvoergebied van de slavenhandel naar Amerika en West-Indië (Caraïben, enzovoort) Tussen 1991 en 2002 verscheurde een burgeroorlog het land. ‘Salone’ bestaat uit vijftien songs, die hij sober inkleedt (‘functioneel’ kan je zeggen, maar dat klinkt te kil voor deze warme muziek) Die herleiding tot de essentie doet de songs deugd, want zo komen ze inhoudelijk en muzikaal helemaal tot hun recht. Die aanpak geeft ook meer reliëf aan Bai als zanger, want hij heeft een prachtige soulstem, die meteen Afrika oproept. Vijftien songs is tegenwoordig veel, maar er zitten geen vullertjes bij: elke song heeft zijn bestaansrecht. Opener ‘Can’t Wait Here Too Long’ verwijst qua klank meteen uitdrukkelijk naar wat voorheen het ‘zwarte continent’ heette, terwijl de rusteloosheid van de tekst het moderne leven op de korrel neemt, het leven dat door de voortdurende veranderingen, ook technologisch, ongrijpbaar geworden is en als los zand door onze vingers glipt.

Lees meer

 

STEVE STRONGMAN – TIRED OF TALKIN’

10 CD's TE WINNEN

Juno Award winnaar Steve Strongman is afkomstig uit Hamilton, in de staal regio, in het zuiden van de Canadese provincie Ontario. Hij debuteerde in 2007 met ‘Honey’, maar met zijn album ‘A Natural Fact’ brak hij in 2012 definitief door in de blues & roots scene. Strongman won (van de zes nominaties) drie Maple Blues Awards (Recording, Songwriter & Guitarist of the Year) & de Juno Award als “Blues Recording Of The Year”. De Juno Awards zijn de belangrijkste muziekprijzen in Canada. Ze worden jaarlijks uitgereikt door The Canadian Academy of Recording Arts and Sciences (CARAS) aan Canadese zangers en bands. Ook nieuwe leden van de Canadian Music Hall of Fame worden bekendgemaakt tijdens de uitreikingsceremonie. Blues man Steve Strongman trad wereldwijd op tijdens belangrijke blues festivals en deelde het podium met BB King, Buddy Guy, Jimmie Vaughan, Joe Cocker, Robert Cray, Ronnie Earl, Roy Clark, Otis Clay, Jeff Healey… om er maar enkelen te noemen.

Lees meer