De 34ste editie van het muziekfestival Blues Peer heeft afgelopen weekend onder een tropische zon meer dan 20.000 muziekliefhebbers gelokt. De fans zochten massaal beschutting onder de vele tenten die de organisatie had neergeplant tegen de brandende zon. Singer-songwriter John Hiatt mocht samen met The Goners en Sonny Landreth ter gelegenheid van de dertigste verjaardag van zijn negende cd ‘Slow turning’ het bluesfestival van Peer zondagavond in schoonheid afsluiten. Andere headliners waren o.a. Van Morrison en Little Steven. Maar meer over deze festivaldagen lees je binnenkort hier op onze 'Live'. Blues Peer is al 33 jaar lang een vaste afspraak in onze festivalkalender. Het festival is sinds 1985 steeds trouw gebleven aan zijn roots: de liefde voor muziek, de ongedwongen sfeer en de gezellige Limburgse gastvrijheid. En die gezelligheid vonden we ook terug in het gesprek dat we zaterdagmiddag met Rick de Leeuw & Ben Lambrechts hadden. Deze presentatoren zorgden ervoor dat h et driedaagse festival dan ook op een leuke manier in veilige handen was.

groter video formaat

 

interview met
BILLY GIBBONS & FABRIZIO GROSSI

In 2015 ontstond bij een drietal muzikanten, te weten Texas bluesrocker Lance Lopez, producer / bassist Fabrizio Grossi en drummer Kenny Aronoff het idee om hun krachten te bundelen. Dit illustere drietal heeft al ruimschoots hun sporen verdiend in de hedendaagse bluesrock wereld en hebben gespeeld met alle groten der aarde. Binnen no time werd de Supersonic Blues Machine geboren, en het doet gelijk het woord Supergroep in mijn hoofd oproepen. De zoveelste zou je denken. Ja, dat is waar, maar eigenlijk alleen al SUPER door de vele bekende muzikanten die op hun twee albums meespelen. Het nieuwste album "Californisoul" werd eind 2017 uitgebracht op Provogue / Mascot Label Group en bevat features van o.a. Billy F. Gibbons, Steve Lukather, Eric Gales, Robben Ford en Walter Trout. En ook op deze plaat horen we weer een bijzonder lekkere en gevarieerde mix van diverse stijlen die het hokje bluesrock ver overstijgt. Om "Californiasoul" live voor te stellen kwam dit powertrio op 10 juli naar De Casino te Sint-Niklaas en hadden voor deze Europese tournee een speciale gast gitarist mee, niemand minder dan ZZ Top-Legende Billy Gibbons. De band beloofde vooraf een aantal ZZ Top-nummers te brengen, dit dan afgewisseld met eigen songs en blues-klassiekers. En dat het een avondje met een ruig potje bluesrock is geworden kan je alvast lezen en zien op onze 'LIVE', samen met tal van video's. Vooraf aan dit optreden konden we Billy Gibbons en Fabrizio Grossi voor de camera halen, hetgeen allemaal wat hectisch verliep daar de band 10 minuten later al op het podium moest staan. We gingen het hier in dit gesprek zeker niet over het WK voetbal of ZZ Top hebben, maar o.a. over het ontstaan van Supersonic Blues Machine en the man himself, de bebaarde Billy Gibbons die alle tijd nam om op onze vragen te antwoorden.

zie hier het interview 

 

interview met
BARRENCE WHITFIELD

Barry White aka Barrence Whitfield begon met zingen in een gospelkoor om in zijn puberteit naar funk en rock over te stappen. Hij werkte tevens in een platenzaak, waar hij van tijd tot tijd een lied ten gehore gaf en werd daar opgemerkt door gitarist Peter Greenberg van de garagerock band Lyres. White startte zijn eigen band, The Savages, en die bandnaam staat precies voor het soort muziek dat Barrence destijds, en ook nu nog, maakt. Een zeer wilde en rauwe vorm van rhythm & blues, die vermengd is met garagerock. De krijsende zang van Barrence en de gemene gitaarriffs spelen daar een belangrijke rol in en, niet te vergeten, de altijd aanwezige honkende saxofoon. Hij ziet zichzelf als een ‘soul screamer’ in de geest van Little Richard, Wilson Pickett en Solomon Burke. In 1984 kwam het debuutalbum uit, de teller staat sindsdien op 14 albums. De muziek valt het beste te omschrijven als energieke R&B soul-rockabilly, terwijl ze tegelijkertijd garage rock spelen. Opnamen in de studio geschieden veelal live, zodat de rauwe energie ook op de plaat komt. Met zijn komst naar Goezot stelde ik me de vraag of hij na al die jaren nog zo wild is of zou hij zijn wilde haren verloren hebben? De afwezigen op dit gezellige festival kan ik geruststellen, Barrence klinkt nog steeds zo rauw, wild en intens als in zijn beginjaren. Met Whitfields powerstrot, de reteswingende saxofoonsolo’s en het groovende gitaarspel was dit alvast een kleine sensatie. Vooraf konden we met deze ‘King of Soul, Shout & Jive & Roll’ een luchtig gesprek hebben.

zie hier het interview 

 

interview met
JETBONE

Jetbone is een vuige Zweedse rock band uit Sundsvall die zijn roots vindt in de rock van de jaren ‘60 en ‘70 en is zwaar beïnvloed door funk & soul. De band kwam er na de zomer van 2008 nadat Alin Riabouchkin en Gustav “Gus” Sjödén elkaar troffen op de rockschool. Ze begonnen aanvankelijk als punk band onder de naam Degeneration. De band veranderde in 2012 van naam, werd Jetbone en bestaat momenteel uit: Alin Riabouchkin (zang & gitaar), Gustav “Gus” Sjödén (zang & bas), Sebastian Engberg (lead gitaar), Rasmus Fors (piano & orgel) & Albin Linder (drums). De band debuteerde in 2012 met een titelloos album ‘Jetbone’, daarna volgden ‘Magical Ride’ (2015) en meer recent bij BMG Scandinavia, ‘Come Out and Play’ (2018). De band heeft een missie: het terug brengen van de klassieke groovy rock ‘n roll. Het is dan ook niet verrassend dat hun laatste album volstaat met simpele doch catchy tracks. Liefhebbers van The Faces, Rolling Stones of Black Crowes gaan geheid voor de bijl bij het beluisteren van dit album. Als Jagger, Richards, Wyman, Jones en Watts niet in de sixties waren begonnen, maar in dit decennium, hadden ze waarschijnlijk geklonken zoals Jetbone nu. Op het nieuwe album ‘Come Out and Play’ bruist dit sterke collectief van de energie en weet dat in pakkende liedjes om te zetten, het klinkt dan ook van voor tot achter lekker rauw en oprecht. Naast de overheersende Engelse invloeden, bespeuren we soms ook wat Amerikaanse invloeden, zoals een vleugje Lynyrd Skynyrd. En zo was ook hun optreden in Goezot, waarbij Jetbone zich kenmerkte door hun onuitputtelijke energie dat nu live nog even aangedikt klonk. Vooraf aan dit wervelende optreden brachten we Alin Riabouchkin en Gustav “Gus” Sjödén voor de camera.

zie hier het interview 

 

 

 

 
15/11/2018 - 20.00u
Move2blues 20th anniversary concert
Anson Funderburgh
& The Rockets feat Big Joe Maher (USA)
The Duke Robillard Band (USA)
 

interview met
SUE FOLEY

Sue Foley komt uit Ottawa, de hoofdstad van Canada. Dertien was ze toen ze de gitaar ter hand nam. Via The Rolling Stones geraakte ze geïnteresseerd in de blues (de functie van doorgeefluik vervullen de intussen hoogbejaarde rockers gelukkig al heel hun loopbaan…) Toen ze zestien was, deed ze haar eerste optreden. Na high school verhuist ze naar Vancouver, dus de hele andere kant van het reusachtige Canada. Daar vormt ze haar Sue Foley Band. Maar al snel zakt ze af naar de States, dichter bij de bakermat van de blues: als ze 21 is vinden we haar in Austin, Texas, waar ze opneemt voor het legendarische Antone’s Record Label, door Clifford Antone opgericht in 1987 in het verlengde van zijn muziekwinkel en night club (na diens dood in 2006 gaat het label failliet, maar de club bestaat en bloeit nog altijd). Na haar twee laatste albums die ze samen opnam met Peter Karp in 2010 en 2012, verscheen pas het langverwachte ‘The Ice Queen’ soloalbum, naar de song die ze over zichzelf schreef, zoals ze aangeeft in het begin van de live opname van ‘Ice Queen’ tijdens de Toronto Blues Awards in de Jazz Bistro op 27 juli 2016, met John Dymond op bas en Gary Craig op drums. ‘The Ice Queen’ verscheen op Franse Dixiefrog label. Op de cd geven trouwens straffe lieden present: Charlie Sexton op ‘Come To Me’, Jimmie Vaughan op ‘The Lucky Ones’, en Billy Gibbons, ja, die van ZZ Top op ‘Fool’s Gold’. Sue Foley mag dan een ijskoningin heten, als ze haar gitaar laat spreken krijgt de rechtgeaarde bluesliefhebber het er warm van. Ten bewijze was ze op dond. 31 maart in Hasselt waar ze in de oververhitte Move2Blues club een indrukwekkende show gaf en het voor de bezoekers een uitstekende gelegenheid was om haar meesterschap in het gitaarspel (op de roze Telecaster!) te bewonderen. Voordien hadden we met haar een aangenaam gesprek.

zie hier het interview 

 

interview met
JJ THAMES

JJ Thames is sinds vorig jaar geen onbekende meer in Belgenland en daarbij denken we aan haar verschijning in Wespelaar en even later in de Banana Peel: wat zij met haar uitstekende begeleiders aldaar bracht tart elke beschrijving. JJ moest en zou terugkeren, en dat deed ze dan ook in Puurs, tijdens het Duvelblues fest. waar JJ even de tijd maakte om met ons een gezellige babbel te hebben. JJ komt uit Troy (Michigan) en woont nu in New Orleans… maar zoals zovele muzikanten is ze in wezen kosmopoliet, altijd onderweg om de blijde boodschap van de blues te verkondigen, en dat aan beide zijden van de oceaan. Die veelkleurige mix van blues, soul en gospel heeft ze van overal waar die muziekvormen ontstaan zijn, maar vooral uit het diepe zuiden. Het leverde haar de bijnaam ‘Mississippi Blues Diva’ op. JJ is niet voor één gat te vangen: ze zingt bij en schrijft songs voor muzikanten die soms heel ver van de blues staan, of lijken te staan. Wat denk je van rock-reggae band Outlaw Nation en rockgroep-met-brede-actieradius Fishbone waarmee ze toert. Nog sterker: The Beat (in de States bekend als The English Beat) en Bad Brains, en de rootsreggaetrio (later duo) Israel Vibration. Het zijn stuk voor stuk namen die in hun genre voor kwaliteit staan. Het gevolg is dat fans van JJ Thames te vinden zijn in de milieus van blues en soul over punk, pop, rock, rockabilly, tot reggae en ska, een zelden of nooit geziene diversiteit, maar vooral een bewijs van JJ’s capaciteiten. Haar hart gaat echter vooral uit naar de blues, en meer bepaald de blueszangeressen van begin en midden vorige eeuw. Zo zong JJ Thames al duizenden keren ‘I’d Rather Go Blind’ van Etta James, een nummer dat ze telkens weer bracht met elke vezel in haar lijf. Ze denkt daarbij niet aan een zieltogende verhouding met een man, maar wel aan een overrompelende tragedie in haar leven waar we hier liever niets over zeggen, drama dat haar diep in de miserie stortte, maar waar ze zelf uitklom en allicht sterker uit kwam, zonder verbittering maar vastbesloten om haar boodschap van liefde, hoop en vrijheidsdrang uit te dragen. Muziek als therapie. Als ze het zo voelt, vertelt ze er wel over in het interview.

zie hier het interview 

 

interview met
NICO BACKTON

Als je een muzikant die diverse instrumenten bespeelt als: elektrische en akoestische gitaar, dobro, 12-snarige gitaar, cigar box guitar, Hammond, piano en daarnaast ook nog de vocalen voor zijn rekening neemt, dan moet je hem toch wel onder de noemer ‘multi-instrumentalist’ plaatsen? In ieder geval wij noemen een persoon als Nico Backton een multi-instrumentalist. Nu zul je je afvragen wie is dan wel Nico Backton? Een Belg van geboorte is deze Backton, maar de Franse blueswereld annexeert hem maar al te graag als een van hen. De in Gent geboren bluesman woont al jaren in Zuid-Frankrijk. Maar het is vooral op podia overal ter wereld, dat Backton zich thuis voelt. Hij ontbindt er zijn duivels, graaft diep in de ontstaansgeschiedenis van de blues en wisselt klassiekers uit de bluescatalogus af met eigen pareltjes. Nico is vooral beïnvloedt door de groten uit de Mississippi Delta en dat is duidelijk te horen in zijn muziek. Na de succesrijke albums "Back Door Blues" en "Blues on My Front Door", pakken Nico & Wizards in 2004 uit met "Roots and Stories" en in 2014 met "Down The Line" en dit voor Naked Productions. Hij heeft een heel prettig stemgeluid. Een diepe stem met een rauw randje maar wel warm en intens. We waren dan ook blij dat deze Belgische singer/songwriter in Puurs tijdens Duvelblues na een toch wat lange afwezigheid in ons landje weer op het podium stond. Nico Backton en zijn wizards of blues hadden duidelijk goed gerepeteerd voor deze primeur in België, want na de opener duurde het niet lang vooraleer het spelplezier en het vuur waarmee de band op het podium stond zijn uitwerking had op het verzamelde publiek. De Frans-Belgische unit had ook niet misstaan in de grote tent. Dit viertal zou evenzo vanaf een groot podium het publiek kunnen lokken met de magie van hun originele blues. Dat de organisatie blijvend moeite deed om deze band te strikken wordt bijgevolg in hoge mate geapprecieerd. En voor ons ook een reden om met Nico even een babbel te doen. Wat meteen opviel was zijn vriendelijkheid en zijn charisma, maar natuurlijk had hij ons ook veel te vertellen.

zie hier het interview 

 

interview met
LON ELDRIDGE & STEVEN TROCH

Lon Eldridge is een jonge rootsmuzikant uit Chattanooga, Tennessee. Zijn gitaarspel roept de geest op van artiesten als Mississippi John Hurt, Robert Johnson en Blind Blake. De stijlvolle Amerikaan met de sierlijk krullende snor schuift graag langs de zijkantjes van de blues, met speelse uitstappen naar andere rootsy genres uit lang vervlogen tijden. Ragtime, swing en traditionele folk: Eldrigde tovert het met sprekend gemak uit zijn Resonator gitaar. Iedereen die Eldridge ooit live aan het werk zag weet dat deze jongeman boordevol talent zit. Het lijkt wel of hij geboren is in de verkeerde tijdsperiode. Hij loopt, praat, speelt en zingt alsof hij in het begin van de twintigste eeuw thuishoort. Lon is een excentrieke verschijning (met een snor om U tegen te zeggen), een sensationeel gitarist, een aanstekelijke zanger met slimme teksten. Een totaalpakket dat maar zeer weinig andere artiesten bezitten. Ondanks zijn zeer jeugdige leeftijd heeft hij reeds intensief getoerd in de Verenigde Staten en doet nu voor o.a. Duvel Blues de vierde maal het Europese continent aan. Een artiest voor de echte liefhebber en een aangename ontdekking voor de muzikale avonturier. Steven Troch is een Jack-of-all Trades, je kan hem op het podium vinden met zijn eigen band, aan de zijde van Tiny Legs Tim, met HARP4 of met nog iets anders. Altijd en overal blaast hij een fantastisch stukje harmonica en zijn reputatie reikt ondertussen tot ver buiten de landsgrenzen. Troch zijn speelse maar diep in traditie gewortelde stijl blend perfect met Eldridge swingende gitaarspel. Lon Eldridge brengt met Steven Troch aan zijn zijde een unieke mix van traditionele vooroorlogse blues, ragtime, en swing. En dit is ook te horen op hun pas verschenen album "Cool Iron" die ze natuurlijk nu op hun driedaagse tour in ons land kwamen voorstellen.

zie hier het interview 

 

interview met
NICK MOSS & DENNIS GRUENLING

Nick Moss mogen we absoluut bestempelen als een gevestigde naam in de blueswereld. Deze 'grote meneer' speelde in het verleden als (bass)gitarist met artiesten als Buddy Scott, Jimmy Dawkins en Jimmy Rogers. Na jarenlang een 'bandlid' te zijn geweest, besloot hij voor zijn eigen kansen te gaan en lanceerde hij zijn solo carrière. Dit was een slimme zet van Moss. De Nick Moss Band is van vele markten thuis, denk aan Texas-, Chicago-, jumpblues, variërend van uptempo, midtempo, slow- en soulblues. Nick Moss’ gitaarspel, dat bij mij soms associaties oproept aan Albert King en Buddy Guy, is de ene keer relaxed, dan lyrisch en hij kan dan weer fel te keer gaan. Een uitstekende gitarist en het is niet voor niets dat iemand als Ronnie Earl hem tot een van zijn favoriete gitaristen rekent. De Nick Moss Band won door de jaren heen diverse prijzen en kende wisselende bezettingen. Onder meer Mike Ledbetter maakte in het recente verleden deel uit van deze groep. Het wisselen van de bezetting van de band gebeurde zeer recent weer, en hoe! Mondharmonica-virtuoos Dennis Gruenling werd toegevoegd aan de band. Gruenling's passie voor de mondharmonica mogen we inmiddels een levensproject noemen, van jongs af aan is hij bezeten door het instrument en dat is te horen. De excentrieke Gruenling heeft al een succesvolle solo-carriè op zak en ook hij speelde met de 'groten der aarde': Pinetop Perkins, Snooky Pryor, John Mayall, Southside Johnny & the Asbury Jukes, Mick Taylor, Jimmy Dawkins, Rod Piazza, Rick Estrin, Kim Wilson, Rusty Zinn en Mark Hummel deden allen een beroep op hem! Gruenling is een topper op alle fronten, geen wonder dat hij met enige regelmaat in de prijzen valt en de nodige awards heeft binnengehaald. Moss & Gruenling hebben nu de handen ineen geslagen en dat kon niets anders beloven dan vuurwerk. En hier waren we getuige van want deze twee bluesvirtuozen hadden samen met een ijzersterke begeleidingsband de 33ste editie van dit festival superieur afgesloten. De dag voordien hadden we in hun hotel een zeer ontspannen gesprek met deze heren.

zie hier het interview 

 

interview met
MIKE ZITO & BERNARD ALLISON

In het veertiende succesvolle jaar heeft het Duitse Ruf Records opnieuw een Blues Caravan georganiseerd, die momenteel met Vanja Sky, Mike Zito en Bernard Allison door de USA toert. Twee weken geleden werd in Nederland het Moulin Blues Fest. aangedaan maar later dit jaar zijn ze opnieuw in de Lage Landen. Op 22/09 zijn te gast in De Bosuil te Weert, op 23/09 in de Gouden Leeuw in Dongen, op 28/09 in De Korenbloem in Zingem, op 29/09 staan ze op het Boxmeer Blues Festival in Boxmeer en op 30/09 zijn ze te gast in Oosterlo-Geel. Wij keken in Ospel vooral uit om met de Kroatische schone, Vanja Sky, een babbel te doen, en dit gebeurde reeds snel na haar optreden, tot de heren Zito en Allison ons aanspraken. ‘We kennen jullie van vorig jaar niet’.... en idd. we hadden ook met Zito en Allison vorig jaar reeds een interview gedaan. Met Zito zelfs een vijftal jaren geleden in Peer. Ondertussen hebben deze ijverige gasten beide opnieuw een nieuw album uit, en daar wilden ze toch graag wat over vertellen en hierbij promoten we dan ook graag deze vriendelijke zanger- gitaristen.

zie hier het interview 

 

interview met
KIM WILSON

Kim Wilson behoeft bij de bluesliefhebber eigenlijk geen introductie, als frontman van The Fabulous Thunderbirds is zijn naam in de blueshistorie gebeiteld. Als zoon van musicerende ouders kreeg hij de liefde voor de muziek al vroeg mee. Op high school leerde hij de blues kennen en schakelde hij van gitaar en trombone over op de mondharmonica. In de Bay Area blues scene in San Francisco viel zijn talent op en speelde hij onder andere met blues grootheden als Charlie Musselwhite, John Lee Hooker en Sonny Rhodes. Halverwege de jaren zeventig, nadat hij naar Austin Texas verhuist was, was het niemand minder dan Muddy Waters die het talent in Kim Wilson herkende. In Austin richtte Wilson met Jimmy Vaughan The Fabulous Thunderbirds op en als huisband in Antone’s Nightclub begeleidde hij vele grote bluesartiesten. Dat kreeg de goedkeuring van Waters die zich als een mentor naar hem toe opstelde. The Fabulous Thunderbirds groeiden uit tot een bluessensatie en verdienden hun plek in de blues "Hall of Fame". In Austin is Wilson's voorliefde voor de blues uit de jaren 50 en eerder ontstaan, zijn interesse in de historie legt hij vast in zijn solo projecten. Zo deed Wilson dat ook onlangs op zijn zeer goed ontvangen solo-album "Blues and Boogie vol. 1" (2017). Voor Moulin Blues 2018 kwam Kim Wilson exclusief over uit de VS. Dit enige optreden in Europa was dan ook niet echt te missen, hetgeen veel bluesliefhebbers dan ook wisten. Er werd tijdens het concert geen seconde gelachen, wat dan niet alleen heel strak lijkt, het is een uitzonderlijk spektakel waarin Kim's harmonica alles overheerst, op het gitaarwerk van Billy Flynn na. Traditionele blues, zoals dit concert ook overkomt, met een grootsheid van de living blues der overlevenden. Voor Rootstime reden genoeg om exclusief Kim Wilson voor onze camera te halen.

zie hier het interview 

 

interview met
VANJA SKY

Het gerenommeerde Duitse blueslabel Ruf Records presenteert ieder jaar de zogenaamde Blues Caravan, een wisselend collectief met een mix van aanstormend talent en gevestigde namen. Vorig jaar speelde de Blues Caravan 2017 (met o.a. Big Daddy Wilson, Si Cranstoun en Vanessa Collier) op Moulin Blues. Dit jaar pakt Ruf Records uit met een wel heel speciale samenstelling van blues-zwaargewichten. De eerste naam in dit ensemble is die van Mike Zito, en dat is zeker geen onbekende voor de bezoekers van Moulin Blues. Zito heeft zijn naam in de blueswereld absoluut gevestigd en stond tevens in 2010 al eens met zijn band in Ospel. Wat we kunnen verwachten van Mike Zito? Rauwe funky blues met rockinvloeden, intens gitaarwerk en een herkenbare zang. Zito staat garant voor een kwalitatief hoogstaand optreden. Naast Mike Zito, verwelkomt de Blues Caravan 2018, niemand minder dan Bernard Allison in haar gelederen. Ook de Allisons zijn geen onbekenden in Ospel, vader en legende Luther Allison stond in 1994 op Moulin Blues en zoon Bernard betrad in 2002 de Ospelse planken. Uiteraard weet hij hoe de blues gespeeld moet worden, dit is hem namelijk door zijn vader en leermeester Luther met de paplepel ingegoten. Het talent binnen deze editie van de Blues Caravan is de Kroatische Vanja Sky. Een vriendelijke jonge dame die de nodige elegantie toevoegt aan deze Blues Caravan. Maar pas op schijn bedriegt, deze dame laat de gitaar scheuren en kraken waarbij je veelvuldig aan Stevie Ray Vaughan moet denken. 'Ladies first' dachten we, en zo hoffelijk als steeds, hadden we eerst een leuke babbel Vanja Sky, die ons zo graag wat vertelde over haar laatst verschenen album 'Bad Penny'.

zie hier het interview 

 

interview met
THE RAGTIME RUMOURS

In december 2013 werd in de Noord-Limburgse Maasdelta bij Reuver op initiatief van Tom ’’Howlin Stone’’ Janssen een nieuwe band uit het moeras getrokken, The Ragtime Rumours. En zoals hun naam doet vermoeden brengt deze band een bruisende mix van ragtime, drunk-swing, swampy blues, hillbilly en western ten gehore. Stel je voor wat je krijgt als Pokey Lafarge en Tom Waits bij Django Reinhard op bezoek gaan, een flinke pot koffie drinken en daarbij naar Robert Johnson luisteren. En dan hun instrumenten oppakken… zelf noemen ze het "Rag 'n Roll". De deelname van The Ragtime Rumours aan de Dutch Blues Challenge 2017 was namelijk succesvol. Of beter gezegd: maximaal! Ze behaalden de eerste plek. Met dit resultaat was de weg vrij voor de International Blues Challenge in Memphis en de European Blues Challenge in het Noorse Hell. Hier in Noorwegen won dit Limburgse viertal deze Challenge en dan heb je wat in je mars! Voor ons was dit alvast een terechte keuze. Samen zijn ze een kleurrijk gezelschap dat op zaterdag Moulin Blues met hun groot enthousiasme en muzikaliteit deze tweede festivaldag mocht openen, hetgeen ze ook toonden in het gezellige gesprek dat we snel na hun optreden konden doen, want veel tijd was er niet. Busje was al weer geladen, want omwille van het Bevrijdingsfestival Limburg in Roermond waren ze daar niet de opener maar wel de afsluiter van de avond.

zie hier het interview 

 

interview met
COREY DENNISON

Corey Dennison en zijn band mogen op bluesgebied gerust "the next big thing uit Chicago" genoemd worden. Dit zeer talentvolle collectief werd niet voor niets genomineerd voor de International Blues Awards "Best Emerging Artist Album", en wonnen ze de "Best Blues Album" award bij Le Prix Blues Awards in Frankrijk. Op zesjarige leeftijd al verpande Corey zijn hart aan de gitaar. Avonden lang luisterde hij naar o.a. Albert King, Gatemouth Brown en Albert Collins op de radio en probeerde dit vervolgens na te spelen. Een oefening die hem later geen windeieren legde, zo bleek. Dennison is namelijk een heuse gitaarvirtuoos die zijn tokkelende hand niet omdraait voor wat pittige solo’s. Daarnaast zorgde diezelfde radio voor een flinke invloed op zijn muziek en zang in het bijzonder. Naast de blues heeft Dennison een voorliefde voor soul in de stijl van Wilson Pickett, Curtis Mayfield & Sam Cooke en dit is duidelijk terug te horen. Corey Dennison en zijn band klinken daardoor misschien anders dan een traditionele Chicago Blues Band en anders dan hun uiterlijk doet vermoeden: deze getatoeëerde figuren met bakkebaarden geven je niet snel een zachtaardige impressie. Toch combineren zij stevige Chicago Blues met intense soul-invloeden. Het beste van twee werelden dus. De Corey Dennison Band is dan ook één van de beste dingen, die je van de Chicago blues scène op dit ogenblik mag verwachten. Voor velen de revelatie van dag 2 in Ospel.

zie hier het interview 

 

interview met
BETTE SMITH

Stel: Mavis Staples, Tina Turner en Big Mama Thornton zouden een gedeelde zwangerschap ondergaan, welk kind zou daar uit komen? Het levende antwoord op deze vraag staat dit jaar op Moulin Blues. De naam van deze aanvoerdster van de nieuwe Soul-generatie? Bette Smith. Als kind tussen het gangstergeweld in de wijk Bedford-Stuyvesant in Brooklyn, New York was het vechten voor je bestaansrecht. Wellicht dat deze voluptueuze, donkere dame daarom de kracht bezit die ze uitstraalt. Met haar immense afro-kapsel en prikkelende zang vult ze het hele podium. Vooral op het gebied van zang is Bette Smith multifunctioneel, ze beschikt over het gehele pallet: haar hoge tonen raken je in je hart, de lage tonen maken de bassist bijna overbodig. Daarbij is de mix tussen soul, R&B en blues de rode draad in haar oeuvre. Geen verrassing trouwens; haar idolen heten o.a. Tina Turner, James Brown en Mick Jagger. Bette Smith is één van de nieuwe vaandeldragers van oprechte soul die 'rockt'. Met subtiele ritmes en verwarmende stem bracht ze op vrijdagavond een stukje Brooklyn naar Ospel, waar we genoten van een spetterende show. Daarbij kwamen alle songs aan bod uit haar pas verschenen debuut album ‘Jetlagger’, dat ze opnam met Bronson Tew en producer Jimbo Mathus in Water Valley, Mississippi.

zie hier het interview 

 

interview met
MONSTER MIKE WELCH & MIKE LEDBETTER

Aanschouw hier de toekomst van de blues! Deze twee "Mikes" ontmoetten elkaar tijdens een eerbetoon aan Otis Rush op het drieëndertigste Chicago Blues Festival. Tijdens deze eerste muzikale kennismaking knalde het dusdanig dat een serieus vervolg een hele logische stap zou zijn. Het resulteerde in het album ‘Right Place, Right Time’. Een album, dat een eerbetoon is aan de klassieke blues uit de vijftiger en zestiger jaren. Een zeer interessante samenwerking was geboren. Een bluesgitarist van 37 jaar oud, die al 25 jaar in het vak zit. Toch is dat wel degelijk het geval bij Monster Mike Welch. Als 11-jarig jochie werd hij ontdekt en zijn bijnaam “Monster” kreeg hij twee jaar later van Blues Brother Dan Aykroyd. In 1996 stond hij als 'brookie' al op het Moulin Blues Festival. Inmiddels is Welch uitgegroeid tot één van de toonaangevende gitaristen binnen de blues wereld. Hij speelde o.a. met Sugar Ray & The Bluetones (MB 2014), Duke Robillard, Nick Moss en Darrell Nulisch. Mike Ledbetter, naar verluid verre familie van de legendarische Leadbelly, werd hevig beinvloed door de 50’er en 60’er blues en soul muziek. Ledbetter verdiende zijn muzikale sporen in verschillende muziekstijlen zoals soul, gospel, jazz en zelfs in de opera! Mentor Nick Moss overtuigde hem uiteindelijk van zijn blues-talent en een veelbelovende én unieke bluesartiest was geboren. Op vrijdagavond tijdens Moulin Blues brachten deze twee gasten met een ontzettende bezieling een show die het best omschreven kan worden als kippenvelmateriaal met songs die voornamelijk kwamen uit hun schitterende album ‘Right Place, RightTime’ dat in 2017 bij Delta Groove Records verscheen. Ze weten elkaar muzikaal feilloos te vinden en aan te vullen. Moulin Blues had hiermee een optreden van formaat, monsterlijk goed- dat durven we best te zeggen!

zie hier het interview 

 

interview met
THE CORNFEDS

Het is een publiek geheim dat Scandinavië barst van het blues & roots talent... en als je in een land als Denemarken de Blues Challenge (2016) wint dan doe je op muzikaal vlak iets heel goed. Dit is absoluut het geval bij The Cornfeds. Deze Denen brengen semi-akoestische blues & roots uit de jaren '30 en '40 en zij doen dit op een frisse, eigentijdse, manier waardoor ze een heel unieke sound ontwikkeld hebben. In het geluid van The Cornfeds hoor je een mix van delta blues, hill country blues vertaald naar de dag van vandaag. Muziek voor vandaag met wortels in een (ver) verleden, dat brengen de heren van The Cornfeds: Sune Bjerre (zang, mondharmonica, reso gitaar & banjo), Jostein Burmann (gitaar), Kasper Bjerre (bas) en Jakob Kjaerlund (drums).

zie hier het interview 

 

interview met
HAMISH ANDERSON

Hamish Anderson groeide op in Melbourne (AUS) maar verhuisde een tijdje geleden 'voor de muziek' naar de Verenigde Staten, Los Angeles om precies te zijn. De ingrediënten om een grote te worden zijn bij Hamish Anderson in ruime mate aanwezig. Hamish kent de juiste mensen in het wereldje, voor zijn debuutalbum "Trouble" (geproduceerd door Jim Scott, o.a. Tedeschi Trucks Band, Tom Petty en Wilco) leende hij muzikanten van Ryan Adams, John Mayer, Los Lobos, Gary Clark Jr. en Angus & Julia Stone. Hij stond tevens in het voorprogramma van o.a. B.B. King, Stephen Stills en Kenny Wayne Shepherd. Hamish Anderson beschikt daarnaast over een stem waar je alle kanten mee op kan: hij hoeft de rockkant zeker niet te schuwen, maar kan ook makkelijk een soulvolle ballad uit zijn hoed toveren. Wat hij zingt doet er ook nog eens toe, hij heeft bovengemiddelde songwriter vaardigheden. En als laatste is hij ook nog eens een geweldige gitarist, waarmee hij het muziekgeluid van de nodige blues voorziet. Kortom een zeer en getalenteerd en veelbelovend artiest. Het geluid kunnen we het beste omschrijven als een old school geluid vol met invloeden van blues en rock. In de VS omschrijven is het mooier: "a beautiful sound that digs a deep groove and fills it with cotton balls. It feels effortless and yet hits the bulls-eye with every toss".

zie hier het interview 

 

Na eerdere edities in Berlijn (2x), Toulouse, Riga, de succesvolle 5de editie in de AB in Brussel, Torrita di Sienna / Italië en Horsens / Denemarken vorig jaar, vond de 8ste editie van de European Blues Challenge plaats op 16 en 17 maart in Hell in Noorwegen. Dit “Eurosongfestival van de Blues”, met zijn 21 deelnemende landen, is een initiatief van de European Blues Union, die 29 verschillende nationaliteiten onder haar leden telt. The Ragtime Rumours uit Nederland werd door de Europese vakjury tot winnaar uitgeroepen. België werd vertegenwoordigd door Ed & The Gators. En voordat frontman Ed De Smul met zijn band op het podium zou staan hadden we even met hem een kort geprek. Tevens maakte we ook van de gelegenheid gebruik om Kjell Inge Brovoll van de Noorse organisatie, Nico De Cock van The Bluesbones, Herman Jansen van Moulin Blues en de presentator Eric “Slim” Zahl (ESZ & the South West Swingers) een paar 'lastige' vragen te mogen stellen.

 

interview met
MEMPHIS MOJO

Voor het eerste huisconcert in Rootstime Headquarters in Halen, Bed 'n Blues, viel de keuze op Memphis Mojo: Mario Pesic en Kris Valvekens. Deze laatste, de 'Kirri', zoals iedereen hem kent, is muzikaal van vele markten thuis. Naast solo-projecten en optredens met zijn band 'Travelin' Kitchen Jam' is hij de laatste jaren vooral ook bekend van Diamond On The Rocks en Greenwood, respectievelijk Neil Diamond en Fleetwood Mac tributes. Mario Pesic staat zowat synoniem voor blues. De frontman van onder andere D-Tale en Axl Pelemans' Camden is uit de Belgische bluesscene nauwelijks weg te denken. Ook als solo- en duo-artiest heeft hij zijn sporen intussen verdiend. Nieuwsgierig naar verleden, heden en toekomst konden we de gelegenheid niet voorbij laten gaan om aan dit sympathieke duo wat vragen te stellen.

zie hier het interview 

 

interview met
TOMMY CASTRO

Tommy Castro groeide op in San José Californië. Hij begon gitaar te spelen en onder zijn vroegste helden waren Eric Clapton, Elvin Bishop en Carlos Santana. Hij ging luisteren naar de helden van zijn helden, B.B. en Freddie King, Buddy Guy en andere bluesartiesten. Hij toerde twee jaar met The Dynatones en begon in 1991 onder eigen naam op te treden. Het zou nog tot 1996 duren voor hij zijn solodebuutalbum "Exception to the Rule" zou maken, waarmee hij meteen de aandacht van de internationale blues pers mee trok. En ze zijn lovend over hem, iemand als Carlos Santana noemt hem 'the future of the blues'. In 2001 verscheen "The Essential Tommy Castro", toen nog bij Blind Pig records. Hetzelfde jaar verscheen bij 33rd Street Records het album "Guilty of Love" en twee jaar later vond hij onderdak bij Heart and Soul Records, waar het album "Gratitude" verscheen, een album waarin hij een eerbetoon bracht aan zijn leermeesters: de oude blues- en soulmaten. Op deze plaat speelde hij zeer keurige uitvoeringen van B.B. King, Muddy Waters, Howlin' Wolf e.a. In 2005 verscheen "Soul Shaker" en in 2007 was het de beurt aan die prachtige cd "Painkiller", met producer John Porter (B.B. King, Elvis Costello, Buddy Guy). Deze cd waarop tevens ook Coco Montoya, Teresa James en Angela Strehli mee doen en het album "Soul Shaker" verschenen in zijn toen welvertrouwde Blind Pig stal. Voor het album "Hard Believer" (2009) verkoos hij wederom John Porter als producer, en is opgenomen in zijn thuishaven, San Rafael, Californië, maar is wel Castro's eerste release voor het Alligator label van Bruce Iglauer. Ondertussen is Castro bij dit label reeds toe aan zijn zesde release, met het album "Stompin’ Ground" (2017). Deze plaat bevat een twaalftal onweerstaanbare nummers, voor een deel nieuwe songs en een aantal covers van songs die hem inspireerde toen hij opgroeide in San Jose, Californi . Met gastoptredens van David Hidalgo ( Los Lobos), Charlie Musselwhite en Mike Zito. Het jarenlang zeer uitgebreid tourschema heeft van Tommy Castro een van de meest succesvolle artiesten gemaakt in de blues. Tommy’s soulvolle stem, in combinatie met zijn heldere bluesrockgitaarlicks en ondersteund door klasse muzikanten staan garant voor een perfecte bluesavond. Deze maand komt Tommy Castro voor een aantal optredens naar Nederland en Duitsland, maar vooraf was hij te gast in de Spirit of 66 in Verviers waar we de alom geprezen bluesheld in het halfduister wat vragen konden stellen.

zie hier het interview 

 

interview met
GHALIA & MAMA’S BOYS

De 25 jarige Ghalia Vautier is wellicht Brussels best bewaarde blues geheim. Al buskend leerde ze de stiel en de voorbije 5 jaar perfectioneerde ze haar skills tijdens meervoudige trips naar de US. Want sinds 2013 pendelt Ghalia al naar de grote muzieksteden in de US. Daar kreeg ze de gelegenheid om met zeer getalenteerde en inspirerende muzikanten in contact te komen. Zo was ze in Chicago, Memphis, Nashville, maar vond ook haar weg naar de roots van de Mississippi blues en de bayous van Lousiana. Ondertussen is Ghalia uitgegroeid tot een gerespecteerde muzikante in de muziekscène van Clarksdale, MS, de stad die men de Ground Zero van de bluesmuziek noemt. Haar passages aldaar en in NOLA gingen niet ongemerkt voorbij, ze speelde er onder andere op het Juke Joint Festival en won er de harten van de Mama’s Boys. Johnny Mastro & Mama’s boys zijn een van de leading blues bands in New Orleans en nodigden de jonge Brusselse prompt uit voor een opnamesessie. Het album is dan ook een goed voorbeeld van een Europees-Amerikaanse blues samenwerking. Het resultaat is een album met een ongepolijste rauwe blues sound. Ghalia’s rock ‘n’roll verleden is duidelijk in haar stem terug te horen. Zij heeft een onweerstaanbare snik in haar stem en dit gekoppeld aan het zeer rauwe geluid van Johnny Mastro’s band levert een prima bluesrock album op. De twaalf nummers op "Let The Demons Out" werden bijna allemaal door Ghalia zelf geschreven en werd opgenomen in de Music Shed studio in New Orleans en Legende David Farrell mixte en masterde het album. Begin deze maand november was Ghalia samen met de Mama's Boys in België, o.a. in Mechelen, Brussel, Gouvy en Gent, om hun debuut voor het Duitse RUF records (Ina Forsman, Tasha Taylor, Erja Lyytinen) voor te stellen. Hun laatste optreden van deze mini tour was in Gent, waar ze het podium van de Missy Sippy op gepaste wijze lieten daveren. Een uur daarvoor hadden we een gezellige babbel in hun kleedkamer. Het was een hartelijk weerzien, want het was al enkele jaren geleden dat we de Mama's Boys nog eens voor de microfoon hebben gehad en samen met Ghalia brachten ze voor het eerst en voor Rootstime een schitterende akoestische versie van de titelsong "Let The Demons Out". Veel interesse is er ondertussen al van vele festivals die deze zomer Ghalia & Mama's Boys in hun line-up willen hebben, en dit beginnende met het de Hageland Blues & Roots Night waar ze in Glabbeek op za. 24 maart 2018 zullen optreden..

zie hier het interview 

interview met
JONNY LANG

Eind vorige eeuw was onze Jonny nog een hyper getalenteerde Amerikaanse tiener. Als Kid Jonny Lang & The Big Bang bracht hij in 1995 al zijn eerste cd uit: "Smokin". Hij was toen nog geen 15 (en yep, zo jong en al smoren!?) en werd meteen al een blues-wonderkind genoemd. En terecht. Smokin zegt natuurlijk alles over zijn zang en speelstijl: ronkend en rokend. Sinds toen heeft Jonny Lang tal van succesvolle studioalbums uitgebracht en maakte een muzikale ontwikkeling door waarbij hij begon in de bluesrock en inmiddels enkele jaren zijn eigen stijl heeft gevonden in een ijzersterkte mix van blues, gospel, rock en soul, waarbij zowel zijn gitaarspel als fenomenale stemgeluid de boventoon voeren. Twee jaar later gooide hij meteen hoge ogen met het album "Lie To Me" (1997) en het jaar daarna kreeg hij een Grammy voor zijn album "Wander This World" (1998). Dit is inmiddels bijna twintig jaar geleden, nog wat albums verder, en we kunnen wel stellen dat het talent van deze Amerikaanse blueszanger niet slecht is opgedroogd. Hoewel zijn stijl moeilijk te categoriseren valt, worden Lang’s nummers gekenmerkt door sterke vocale melodieën, expressieve gitaarpartijen en een brede blik op de wereld. Dit heeft hem zeker geen windeieren gelegd, want in de afgelopen jaren deelde hij het podium met legendes als The Rolling Stones, B.B. King, Aerosmith en Sting. Zijn album "Fight For My Soul" stemt alweer uit 2013, maar onlangs zag "Signs" het licht en werd #1 Blues Album in de Amerikaanse billboard charts. Dit album is geïnspireerd op oudere blues met veel rauwe gitaren. Dat Jonny Lang anno 2017 nog steeds niet weet te vervelen was in Utrecht meer dan duidelijk. En dat we met deze gitaargod van de jongste, hyper getalenteerde en felbegeerde lichting vroeg in de namiddag konden interviewen was echt de max, want voor ons behoort Jonny Lang wel degelijk tot de eredivisie van de hedendaagse rock- en bluesmuzikanten.

zie hier het interview 

interview met
BEN MILLER BAND

Het Amerikaanse kwartet Ben Miller Band maakt een even unieke als onweerstaanbare mix van North Mississippi Hill Country blues, Appalachian mountain music, bluegrass en pure country, door de band zelf Ozark stomp gedoopt. De band sleet zijn dagen in relatieve anonimiteit tot ze in 2013 het voorprogramma van ZZ Top mochten doen en met hun bescheiden zelfbouwinstrumentarium moeiteloos overeind bleven in de grote zalen. "I don't remember having stood through an opening act's show in quite sometime but I couldn't seem to leave, they were that engaging" dixit Billy Gibbons. Mede door hun toegenomen bekendheid konden ze hun laatste plaat "Any Way, Shape Or Form" (2014) - zie recensie- , dat geproducet werd door Vance Powell (Jack White, Wanda Jackson, Kings of Leon), uitbrengen bij een groot label. Op dit album creëert de Ben Miller Band uit Missouri, toen nog als trio, een volstrekt nieuw en eigen muzikaal genre. Aan de ene kant behoorlijk traditioneel, puttend uit delta blues en bluegrass, aan de andere kant zo modern als wat. Miller is een sublieme gitarist, zanger en schrijver, Scott Leeper bespeelt de eensnarige theekistbas of zijn leven ervan afhangt en Doug Dicharry speelt alles waar geluid uitkomt. Live had de band al een enorme reputatie, die hadden ze vanaf toen ook in de studio. In de tussentijd heeft de Ben Miller Band een gedaantewisseling ondergaan. Trombonist-percussionist Doug Dicharry is er niet meer bij en werd vervangen door Smilin' Bob Lewis en Rachel Ammons, twee multi-instrumentalisten die het toch al excentrieke instrumentarium van de band aanvullen met enkele extra exotische aanwinsten (elektrische cactus, dulcimer, ...). Met een zinderende liveshow die alle verwachtingen overstijgt, charismatisch vocaal samenspel en warmbloedige arrangementen, en hun authentieke instrumenten, zijn ze opgemerkte gasten overal waar ze neerstrijken, dat was ook het geval in Utrecht waar we backstage even met dit aangenaam gezelschap mochten praten.

zie hier het interview 

 

CD's TE WINNEN

SON OF THE VELVET RAT – THE LATE SHOW

10 CD's TE WINNEN

In de lente van vorig jaar kregen we het album “Dorado” van een band die ‘Son Of The Velvet Rat’ heette op onze redactie aangeleverd, met het vriendelijke verzoek om er een recensie over te schrijven. Onze zoektocht op het wereldwijde web naar informatie over de band leverde ons daarbij de wetenschap op dat dit al de zesde plaat van deze Oostenrijkse formatie was. ‘Son Of The Velvet Rat’ werd opgericht in 2003 door zanger Georg Altziebler samen met zijn echtgenote, organiste en accordeoniste Heike Binder. In datzelfde jaar debuteerde de toen met bassist Albrecht Klinger, drummer Michael ‘Muck’ Willmann en trompettist Kolja Radenkovic aangevulde groep met een album dat “By My Side” heette.

Lees meer

 

EUGENE HIDEAWAY BRIDGES – LIVE IN TALLAHASSEE

10 CD's TE WINNEN

In de voorbije maand bracht Armadillo Music Eugene Hideaway Bridges’ tweede live album uit. Eerder in 2009 nam hij ‘Live in San Antonio’ op. Op 11/08/2017 trad hij (met David Webb: piano, orgel - Kelpie McKenzie: bas & Pat Manske: drums) op in de historische Bradfordville Blues Club in Tallahassee, Florida. Bridges nam de achttien nummers (1u20) op ter ere van zijn vader Othineil Bridges Sr. ‘Hideaway Slim’, die hem toonde hoe hij de blues moest spelen. Met het album gaat Bridges terug naar zijn roots en grabbelt hij in het vat waarin vele van zijn songs zitten.

Lees meer

 

LITTLE KIM & THE ALLEY APPLE 3 - SUGARBIRD

10 CD's TE WINNEN

De groepsnaam doet aan een kinderliedje denken, maar in werkelijkheid ontstond deze formatie tien jaar geleden ergens in het Meetjesland toen zangeres Kimberley Claeys, componist/gitarist Tom De Poorter, contrabassist Selim Meiresonne en Patrick Cattoir, met zijn fifties Fender Custom Double 8 lapsteel, ontdekten dat zij een gemeenschappelijke liefde deelden voor de swingende jaren veertig/vijftig muziek, Honky Tonk en gipsy jazz en zeldzame vintage apparatuur. Ook in dit inmiddels vierde album bleven zij trouw aan de oorspronkelijke swing groove waarin vage americana invloeden zijn vermengd. Zowel het broeierige van de Zuiderse zwampregio’s, het avontuurlijke van de Appalachian als Indiaanse echo’s zijn erin vermengd. Little Kim varieert soepel in haar zangstijlen, soms sensueel zoals op ‘Ooh La Blues’, dartel als het zusje Patty Andrews in het zwierige ‘Two Timing Roscoe’ of zelfs met emotionele uithalen als een Cherokeese squaw, zoals in ‘Little Kim’s Blues’ met aanvurend handgeklap van de bandleden.

Lees meer

 

MICKE BJORKLOF & BLUE STRIP - TWENTYFIVE LIVE AT BLUES BALTICA

10 CD's TE WINNEN

Bij Rootstime zijn we al een tijdje niet meer verbaasd dat er uitstekende bluesplaten komen binnen gewaaid uit het Hoge Noorden. Aan dit lijstje mag ook deze "Twentyfive Live at Blues Baltica" van de Finse band Micke Bjorklof & Blue Strip worden toegevoegd. De titel verwijst naar meer dan 25 jaar 'on the road' ervaring en is het eerste live album na zes studioplaten. De bezetting van de band is de laatste vijftien jaar zowat ongewijzigd gebleven en bestaat naast de originele leden, zanger-gitarist en harmonicaspeler Micke Bjorklof en bassist Seppo Nuolikoski ook nog uit Teemu Vuorela (drums), Timo Roiko-Jokela (percussie, MalletKAT) en Lefty Leppänen (gitaren, zang). Die laatste tekent voor het gros van de originele nummers die te beluisteren vallen.De dubbele cd is een weergave van hun optreden in mei vorig jaar op Blues Baltica, een groot Bluesfestival in het Noord Duitse Eutin. Het is een prima weergave van een energieke show, iets waarvoor de Finnen trouwens bekend staan.

Lees meer

 

CRYBABY – STILL

10 CD's TE WINNEN

Zangeres en songschrijfster Rae Billing is een bekende naam op onze redactie, mede dankzij haar titelloze debuutplaat uit 2011, maar ook door de opvolgers “Blue Black Night” uit 2008 en “Walls And Fences” uit 2013. Maar voor het beginnen aan haar solocarrière had deze uit Toronto afkomstige zangeres ook al het zangwerk verzorgd op het in 1996 op de markt verschenen album “Paintings” van de Canadese alt.countryformatie ‘Crybaby’, een plaat waarvoor ze toen ook al de liedjes had gecomponeerd. We durven vermoeden dat de groepsnaam gekozen werd als eerbetoon aan het nummer “Cry Baby” uit de in 1971 postuum verscheen legendarische plaat “Pearl” van de betreurde Janis Joplin. Jammer genoeg was de formatie ‘Crybaby’ ook maar een kort leven beschoren door de keuze van Rae Billing om solo te gaan werken.

Lees meer

 

ELIZABETH CORNISH – WHERE WERE WE THEN

10 CD's TE WINNEN

In juli 2014 schreef ik op deze pagina’s een recensie over het debuutalbum “Displaced” van de Britse singer-songwriter Elizabeth Cornish. Toen woonde deze nog als 24-jarige in het Engelse stadje Leicester. Anno 2018 is ze dus vier jaar ouder en verhuisde ze om ons nog duistere redenen naar Duitsland, met name naar Freiburg im Breisgau. Daar schreef ze in alle rust teksten en muziek voor tien nieuwe liedjes die ze in de herfst van vorig jaar in Freiburg voor een nieuw album opnam met producer Jason Skinner. “Where Were We Then” is de prangende vraag die ze zich stelt in de albumtitel, een vraag die wij met ‘in Leicester’ zouden willen beantwoorden. Maar alle gekheid op een stokje, de muziek van Elizabeth Cornish dient ernstig te worden genomen. Haar ambitie om betekenisvolle verhalen te vertellen in haar songs blijft even belangrijk als bij haar eerste plaat.

Lees meer

 

MELISSA CARPER & REBECCA PATEK
BRAND NEW OLD-TIME SONGS

10 CD's TE WINNEN

Melissa Carper is de contrabassiste in ‘The Carper Family’ uit Austin, Texas; een folk, bluegrass en country spelend muzikale trio met Beth Chrisman als violiste en Jenn Miori op akoestische gitaar. Daarnaast vormt ze ook een akoestisch duo met bluegrass-fiddler Rebecca Patek in ‘Buffalo Gals’ en in die hoedanigheid hebben beide dames nu een akoestisch album uitgebracht dat “Brand New Old-Time Songs” als titel kreeg. Die titel dekt dan ook volledig de lading die u in de elf nummers op deze plaat kunt terugvinden, want op één song na zijn alle songs nieuwe composities van Melissa Carper en/of Rebecca Patek, hoewel men bij de beluistering vaak de indruk krijgt dat het om stokoude bluegrass-, country- of folkdeuntjes gaat, in een modern akoestisch kleedje gestoken door dit duo.

Lees meer

 

PAUL MESSINGER – LOVE WILL FIND YOU: 9 DEGREES OF RELATIONSHIP

10 CD's TE WINNEN

Paul Messinger is een uit New York afkomstige dichter en singer-songwriter, die sinds geruime tijd naar Chapel Hill in North Carolina verhuisde om er van het creëren en live brengen van muziek zijn beroep te maken. Hij is een gekende bespeler van het ‘diatonic’ mondharmonica, een instrument dat een heel ander geluid weergeeft dan het gechromeerde mondharmonica. Bekende artiesten die dat voornamelijk in de blues-, folk- en rockmuziek gehanteerde mondharmonica ook bespelen zijn o.a. Neil Young, Bob Dylan, Huey Lewis en Charlie Musselwhite. Dat instrument is dan ook veelvuldig te horen in de nummers op de platen van Paul Messinger, zoals op zijn vorige album “America 2.0” uit 2017. Zo ook nu op zijn meest recente release “Love Will Find You: 9 Degrees Of Relationship”. In de negen pop- en rocktracks op dit album vertelt hij verhalen over de gewone mensen in de wereld rondom ons, met teksten die gebaseerd zijn op allerlei gevoelens en emoties die opduiken in relaties tussen twee personen.

Lees meer

 

MIKE SPINE – FORAGE & GLEAN Volumes I & II

10 CD's TE WINNEN

Eind vorig jaar mocht ik een recensie schrijven over het album “Don’t Let It Bring You Down” van de uit Seattle, Washington afkomstige singer-songwriter Mike Spine. Dat was zijn eerste soloplaat met folk- en rocksongs, maar hij is al meer dan twintig jaar actief bezig met het creëren en spelen van muziek, o.a. in de punkrockgroep ‘At The Spine’ en bij de folkrockformatie ‘The Beautiful Sunsets’. Nu kregen we een als “Forage & Glean Volumes I & II” getiteld dubbelalbum van Mike Spine in onze bus. Daarop heeft hij 32 nummers samengebracht die als een bloemlezing van al zijn vroegere releases kan worden beschouwd, zeg maar een veredeld verzamelalbum.

Lees meer

 

MONA WALLIN – TO BUILD A FIRE

10 CD's TE WINNEN

‘Waar rook is, is vuur’ is het vertrouwde Vlaamse gezegde. Ik moest daar even aan denken toen ik de titel van de nieuwste cd van de Zweedse zangeres, songschrijfster en gitariste Mona Wallin uit Ljusdal, Hälsingland voor ogen kreeg. “To Build A Fire” is een album waarop deze getalenteerde jongedame acht eigen composities heeft verzameld. De plaat werd al in mei 2015 opgenomen, samen met gitarist Erik Ivarsson, bassist en pedal steelspeler Stefan Billnäs en drummer en pianist Johan Häkansson. De meest gekende naam van een muzikant die zijn medewerking aan dit album heeft verleend, is echter die van singer-songwriter Kristofer Aström, een artiest die we sinds vele jaren kennen van zijn eigen soloalbums, maar die hier voor uitstekende backing vocals is komen zorgen.

Lees meer

 

EVA HILLERED – NEW ME

10 CD's TE WINNEN

Eva Hillered is een Zweedse zangeres en songschrijfster uit Stockholm die tot op heden al acht soloalbums in eigen land heeft uitgebracht. Daar komt nu alweer een nieuwe plaat bij in de vorm van het tien eigen composities tellende album “New Me”. De plaat werd geproduceerd door Eva Hillered zelf, in samenwerking met de Zweedse multi-instrumentalist en studio-eigenaar Peter Sund, die zijn bijdrage op alle nummers van deze cd heeft afgeleverd via het bespelen van allerlei instrumenten. De albumtiteltrack “New Me” is ook de eerste single uit deze cd en eveneens de song die u via de bijgaande video kunt beluisteren. Zelf noemt Eva Hillered de Amerikaanse folk- en country-zangeressen Patty Griffin, Emmylou Harris en Shawn Colvin als de belangrijkste muzikale voorbeelden en inspiratiebronnen voor haar eigen werk, hoewel wij dat toch eerder in de categorie folkmuziek zouden onderbrengen.

Lees meer

 

CALLE KARLSSON – MONTEREY SHORELINE (EP)

10 CD's TE WINNEN

De van de westkust in Zweden afkomstige singer-songwriter Calle Karlsson heeft zijn jeugdjaren als kind en als tiener altijd doorgebracht in een door muziek gedomineerde familie met een accordeon spelende vader en een moeder die het spelen op de piano beoefende. Daarnaast had hij ook nog twee broers die samen met hem maar al te graag meezongen met de liedjes die hun ouders op hun favoriete instrument speelden. Daarenboven zong de hele familie ook nog mee in het lokale kerkkoor van hun woonplaats Träslövsläge. Het kon dan ook maar moeilijk anders dan dat Calle Karlsson zelf als jongvolwassene ook koos voor een carrière in de muziek. Zijn bijkomend talent is dat hij naast een goede zanger ook teksten en muziek voor eigen nummers kan schrijven. Sinds de start van zijn muzikale loopbaan heeft hij zo al zes cd’s op de markt gebracht.

Lees meer

 

LOVE ON DRUGS – SOLDER

10 CD's TE WINNEN

Net twee jaar geleden stuurde onze vriend Peter Holmstedt van ‘Hemifran’ ons een plaatje toe van een artiest die zich ‘Love On Drugs’ noemde. In de recensie van dat album “I Think I’m Alone Now” noteerden we dat dit een positieve respons leek te zijn op ‘The War On Drugs’, die succesrijke Amerikaanse indie rockformatie. De man achter ‘Love On Drugs’ is singer-songwriter Thomas Pontén uit Göteborg die nu met een opvolger voor die mooie debuutplaat van twee jaar geleden op de proppen is gekomen. Titel van het nieuwe werkstuk is “Solder” en we krijgen hier negen nummers aangeboden. Daarvan heeft Thomas Pontén er zelf acht geschreven, met daar bovenop een gesmaakte coverversie van het nummer “Night Ride Home”, de titeltrack van het in 1991 uitgebrachte 14e album van Joni Mitchell.

Lees meer

 

CAPTAIN MORGAN EXPRESS – FISTFUL OF DIRT

10 CD's TE WINNEN

Captain Morgan Express is een bluesband uit en geboren in Utrecht. Ze laat zich inspireren door de Red Devils, The Hoax en Sean Costello en ze “mengt zompige moerasklanken uit New Orléans met stadse geluiden uit Chicago en delta blues uit het diepe zuiden. Swingende shuffles worden afgewisseld met opzwepende beats en hypnotiserende voodoo vibes…” (tot zover de Facebook info). Johnny 'Boy' Brouwer (zang, blues harp), Hans Gerrietsen (gitaar), Phil Admiraal (bas) & Frank Boot (drums) maken van de Captain Morgan Express vooral een opwindende live band. In 2014 brachten ze de EP ‘Urban Cowboy’ uit. In het voorbije jaar namen ze in Utrecht in hun eigen vertrouwde repetitie ruimte hun eerste studio album op. ‘Fistful of Dirt’ is een recht aan recht toe blues album met twaalf afwisselende, bijna live klinkende nummers. Het album werd door fans en pers enthousiast ontvangen.

Lees meer

 

ED CAVIN & THE BLUE KINGS – STREET JOINT

10 CD's TE WINNEN

Het verhaal van Ed Cavin & the Blue Kings begint op een school in Zweden, waar Emil Staffansson (aka Ed Cavin) via een vriend in contact kwam met bassist Tommy (Olsson)n waarna ze samen over muziek begonnen te filosoferen. Beiden vonden ze dat muziek “eenvoudig, oorspronkelijk en ruw" moest zijn, wat achteraf gezien geen vanzelfsprekendheid was. Als Ed met zijn vriend én drummer Olle (Back) over hun pogingen vertelt, brengt hij Ed in contact met zijn vriend Andreas (Nygren), die bas speelde. Tommy wisselde de bas voor lead gitaar en met Ed, Olle en de nieuwe bassist, startten de repetities in de kelder bij Tommy thuis in Bjursås. Na vele repetities traden ze voor het eerst in 2016 publiek op tijdens de Enviksdagen in Tängergården in Enviken. Met plannen voor een demo trokken ze daarna, gezien hun succes, naar de studio om er de rocker “Love Me” van The Phantom uit 1958 op te nemen. Het nummer werd samen met de door Ed geschreven B-kant "Don't Be Like That" eind 2016 als single uitgebracht. Tommy verlaat om persoonlijke reden het viertal en wordt vervangen door Andreas’ broer RIckard, die de nieuwe lead gitarist wordt. Eind 2017 verlaat Rickard de band om te kunnen gaan studeren en wordt hij vervangen door Harry Mellberg. Samengevat: Ed Cavin & the Blue Kings zijn anno 2018: Emil Staffansson (zang, ritme gitaar, harmonica), Harry Mellberg (lead gitaar), Andreas Nygren (staande bas) & Olle Back (drums).

Lees meer

 

TRUE NORTH – OPEN ROAD, BROKEN HEART

10 CD's TE WINNEN

De Amerikaanse formatie ‘True North’ uit Oregon aan de Amerikaanse Westkust, combineert traditionele bluegrassmuziek met folk en akoestisch gebrachte harmonieuze samenzang. De leadzang wordt verzorgd door zangeres en songschrijfster Kristen Grainger die ook op ukelele speelt en door zanger Dan Wetzel, die allerlei snaarinstrumenten bespeelt, gaande van akoestische gitaar over mandoline en banjo tot ukelele. Derde band lid is Dale Adkins die eveneens op gitaar en banjo speelt en contrabassiste Suzanne Pearce Adkins (Dale’s eega) vervolledigt het kwartet.Hun nieuwste plaat “Open Road, Broken Heart” is de opvolger van het in 2014 verschenen album “Elsebound” en herbergt 12 songs waarvan Kristen Grainger er acht zelf heeft voorzien van tekst en muziek. De vier andere nummers zijn covers die telkens door Dan Wetzel als leadzanger worden gebracht: “Mighty Bourbon” van Justin Evan Thompson uit zijn album “Hymns For A Manchild” uit 2015, “Without You” van het album “Ukelele Songs” uit 2011 van ‘Pearl Jam’-frontman Eddie Vedder en “Wilder Than Her” van de cd “Drive-In Movie” uit 1998 van Fred Eaglesmith. Kristen en Dan brengen in duetvorm samen het mooie liedje “The Eye” van Brandi Carlile, een samen met haar neven Phil en Tim Hanseroth (aka ‘The Twins’) a capella gezongen track uit haar laatste album “The Firewatcher’s Daughter” uit 2015.

Lees meer

 

TIM LOTHAR - MORE STORIES

10 CD's TE WINNEN

Zoals inmiddels genoegzaam gekend is Tim Lothar één van onze favoriete bluesartiesten. Met een gezonde regelmaat brengt de man nieuwe, uitstekende, platen op de markt. Deze “More Stories” is zoals de titel al laat vermoeden eerder een vervolg op het in 2012 uitgebrachte album “Stories” dan dat het raakvlakken heeft met zijn vorige albums die eerder als samenwerkingen mogen bestempeld worden. Uit de release die hij uitbracht met Mojo Workings vorig jaar krijgen we hier wel een andere versie te horen van het fenomenale “There Is Only Now”. Dat nummer is tegelijk ook het absolute hoogtepunt op deze uitgave die uit niet minder dan 16 nummers bestaat !

Lees meer

 

FLAV MARTIN & JERRY MAROTTA – SOUL REDEMPTION

10 CD's TE WINNEN

Op het album “Soul Redemption” krijgen we de eerder unieke combinatie van een succesvolle singer-songwriter en akoestisch gitaarvirtuoos Flav Martin met een drummer en producer die Jerry Marotta heet. Het is hun debuutplaat waarop ze moderne rockmuziek combineren met eerder traditioneel klinkende popsongs. Beide muzikanten uit de New Yorkse scène hebben in hun carrière met enkele groten der aarde in de muziekwereld samengewerkt. Flav Martin deelde het podium met o.a. David Crosby, Al Stewart en Suzanne Vega, terwijl Jerry Marotta als drummer tournees heeft afgewerkt met o.a. Paul McCartney, ‘Hall & Oates’, ‘Indigo Girls’, Peter Gabriel en John Mayer.

Lees meer

 

CARRINGTON MacDUFFIE– KISS MAKE BETTER

10 CD's TE WINNEN

“Only An Angel” uit 2014 en “Rock Me To Mars” van 2017 waren twee ep-tjes van de Amerikaanse zangeres Carrington MacDuffie die ons konden overtuigen dat er nog veel meer talent verborgen zat in deze creatieve dame met roots in New York, maar de laatste jaren vooral pendelend tussen Austin en Seattle. Ons advies was destijds dan ook dat ze maar snel met een full-cd op de proppen moest komen. En zie, ons verzoek werd nu al ingewilligd door de release van het album “Kiss Make Better”, een dertien nummers tellende plaat. Daarvan heeft zij er zelf elf gecomponeerd en twee liedjes zijn zorgvuldig geselecteerde coverversies van de tientallen keren gecoverde klassieker “Blue Moon” en van het als bonustrack toegevoegde “Why Can’t He Be You”, een heel mooie song die geschreven werd door Hank Cochran en een grote hit was voor Patsy Cline in 1962. Carrington MacDuffie brengt deze oorspronkelijke ballad in een verrassend swingende rockversie.

Lees meer

 

CJ SIMMONS – FOREVER

10 CD's TE WINNEN

Toen ik de naam CJ Simmons op het hoesje van de hier becommentarieerde plaat “Forever” zag, dacht ik dat het om een Amerikaanse rockzanger ging, maar CJ staat blijkbaar voor de namen van een duo countryrockmuzikanten uit Nashville, Tennessee. Christian en Jessica Simmons hebben met deze cd hun debuutplaat als duo gelanceerd. Voorafgaand aan de release van dit album werd vorig jaar het nummer “Anything That Isn’t Here” als eerste single uitgebracht. Recent verscheen een tweede single uit “Forever” met de op de bijgaande video te beluisteren en door Jessica gezongen tearjerker-ballad “Good At Wasting Time”.

Lees meer

 

SAWDUST & RUST – LEAVING A MEMORY

10 CD's TE WINNEN

‘Zagemeel en roest’ zijn twee minder leuke gevolgen van werken aan de verfraaiing van een woning. Het eerste is een gevolg van timmerwerk voor renovatie en het tweede ontstaat door de tand des tijds die de ijzeren structuren in een woonst heeft aangetast. Het is echter ook de vertaling van ‘Sawdust & Rust’, de groepsnaam van een duo muzikanten dat samengesteld is uit de Zweedse singer-songwriter Patrick Rydman uit Göteborg en singer-songwriter Benjamin Petersen (aka ‘Son Of Fortune’), afkomstig uit Tórshavn op de Faeröer-eilanden. Toen beide muzikanten elkaar voor het eerst ontmoet hebben in 2015 in Groenland, ontstond al snel het idee om muzikaal iets samen te gaan doen. Dat heeft nu geleid tot de release van het debuutalbum van ‘Sawdust & Rust’ dat de titel “Leaving A Memory” heeft gekregen. De tien liedjes op deze plaat horen thuis in het genre rootsmuziek met referenties naar folk en melancholische pop.

Lees meer

 

MIKE AIKEN – WAYWARD TROUBADOUR

10 CD's TE WINNEN

Voor een recensie over het album “Wayward Troubadour” van Mike Aiken moeten we met zijn allen even verhuizen naar cowboyland. Dit zevende officiële plaatje van deze singer-songwriter uit de Amerikaanse staat Virginia dompelt ons onder in de wereld van de Americana- en countrymuziek. Samen met zijn vrouwtje Amy heeft Mike Aiken elf nummers ingeblikt voor dit nieuwe album. Daarbij bespelen ze samen zowat alle instrumenten die op deze songs te horen zijn, met uitzondering van drums (Tom Hurst), contrabas (David Roe), Hammond B3-orgel (Michael Webb) en viool (Ben Probus). “Wayward Troubadour” volgt op het vijf jaar geleden verschenen album “Captains & Cowboys” dat op deze pagina’s in juni 2013 nog behoorlijk sterk werd bewierookt door collega-recensist Ferenc Koolen.

Lees meer

 

JOHANNA SILLANPAA– FROM THIS SIDE

10 CD's TE WINNEN

Een ingenieuze mix van soul- en jazzmuziek, dat is het typerende kenmerk van de sound die de in Zweden geboren, maar in Canada opgegroeide zangeres Johanna Sillanpaa brengt, o.a. op haar nieuwste plaat “From This Side”. Het elf tracks tellende plaatje is haar vierde soloalbum en werd in de studio opgenomen met de instrumentale hulp van pianist Chris Andrew, contrabassist George Koller, drummer Tyler Hornby en trompettiste Ingrid Jensen. Op dit nieuwe album begint Johanna Sillanpaa met haar versie van jazzklassieker “Time After Time”, een uit 1946 stammende song van Sarah Vaughan die een jaartje later tot hit uitgroeide in de versie van Frank Sinatra. Er staan nog enkele andere covers op deze plaat met “Everything I’ve Got Belongs to You”, gekend in de versie van Ella Fitzgerald uit 1956 en “Blue Skies”, de door Irving Berlin in 1926 gecomponeerde jazzklassieker die ettelijke keren werd gecoverd, maar vooral gekend is in de versie van Al Jolson uit de film “The Jazz Singer” en in de countryversies van Jim Reeves en Willie Nelson.

Lees meer