GUTO KONRAD is een jonge 23-jarige bluesrockgitarist, hij komt uit het zuiden van Brazilië, een zanger en songwriter die internationaal snel naam maakt binnen de moderne bluesscène. Begon al op jonge leeftijd met gitaarspelen. Kreeg zijn eerste gitaar toen hij 10 jaar oud was. Aanvankelijk speelde hij onder meer Beatles-nummers en Neil Young, later raakte hij sterk geïnteresseerd in rock, hardrock en metal. Naast zijn optredens is hij actief met gitaarlessen op sociale media (Patreon), eigen licks en tutorials. Daarmee heeft hij een internationaal publiek opgebouwd waarin momenteel duizenden volgers. Zijn eerste single was: “Together Now” (2024). In april dit jaar verscheen zijn debuutalbum: “Looking for Change”. Kortom een aanrader als je gaat voor B.B. King, Albert Collins, Stevie Ray Vaughan en Jimi Hendrix, invloeden die je duidelijk bij hem herkent. Interessant is dat hij niet uit één van de klassieke Braziliaanse muziekcentra zoals Rio de Janeiro of São Paulo komt, maar uit het zuiden van Brazilië, Rio Grande do Sul. Dat geeft wat context aan zijn achtergrond, hij heeft zich juist vanuit een regionale muziekscène ontwikkeld van twee lokale gitaarleraren tot een artiest die nu internationaal begint door te breken. Blues Wespelaar was zijn Belgisch debuut, en voor ons de eerste kennismaking met een artiest aan het begin van zijn internationaal traject. Op zondag zagen we hier in Wespelaar een Guto die vooral technisch vingervlug is en toch emotioneel met de juiste stem, dat bereiken alleen maar de grote gitaarhelden. Je zal dan ook begrijpen waarom de organisatie van Swing Wespelaar hem liet overvliegen en aldus onze aandacht wist te trekken.

LEILANI KILGORE is afkomstig van de Amerikaanse West Coast en is naast zangeres ook een boeiende blues/rock gitariste. De nu in Nashville/TN gevestigde muzikante brengt een stevige mix van blues en rock, gedragen door scherpe riffs en een stem die moeiteloos schakelt tussen zwoel en intens. Invloeden van B.B. King en Jimi Hendrix zijn duidelijk aanwezig, maar dienen vooral als basis van haar eigen ideeën, haar eigen songs. Niet voor niets wordt ze omschreven als “Joan Jett”, de frontvrouw van de rockband The Blackhearts, maar “with actually shreds…”. Want op de planken draait bij Leilani alles rond rock-intensiteit. Na enkele singles debuteerde ze in het voorbije jaar met ‘TELL YOUR GHOST’ (2025). Met producer Paul Ebersold (Eric Gales, Steve Cropper) werkt ze ondertussen aan de opvolger, met nog méér nieuwe songs. ‘WILD LOVE’ wordt de titel van het nieuwe album. Zaterdag tijdens haar concert zagen we dan ook dat haar aanpak, direct, compromisloos en visueel sterk is. Hoewel haar muziek stevig geworteld is in de traditie, weigert ze daarin te blijven hangen. Klassieke invloeden worden gecombineerd met een moderne, ruwe energie die alles een eigentijdse scherpte geeft. Reden genoeg om Leilani zondag in haar hotel even te spreken voor haar vertrek naar Duitsland, waar ze weer het hart van vele bluesfans zal veroveren

Net als zijn vriend Tommy Castro komt Hook Herrera uit East San Jose, Californië. Begin jaren zestig werd zijn oudere broer Dennis gegrepen door de blueskoorts. Hook sleepte een accordeon, die groter was dan hemzelf, naar zijn thuis en had zelfs een karretje nodig, want de accordeon was enorm. Zijn broer begon hem heel simpele Jimmy Reed-ritmes te leren, maar wat later begon hij ook de gitaar leuk te vinden. De mondharmonica kwam na de gitaar. Hij maaide gras om 2,50 dollar te verdienen voor een Marine Band 'C'-mondharmonica, zo kreeg hij zijn eerste. Herrera ontwikkelde een eigen, kenmerkende stijl en brak door in Europa, waar hij op de grootste festivals speelde. Zijn leven is getekend door zowat alles wat iemand in de States en in het muziekmilieu kan overkomen. Het heeft zijn muziek alleen nog maar meer doorleefd gemaakt. En dit was dan ook hetgeen wat we te horen kregen op zaterdag tijdens het Hookrock fest., een avond vol pure blues en meeslepende solo's. Een paar uurtjes voor dit geweldige optreden hadden we met deze blues icoon een hartelijk gesprek.

Als tiener in de vroege jaren '90, opgroeiend tussen de modderige aardappelvelden van Idaho, voelde John Németh zich aangetrokken tot de rauwe hiphop en rockbands van die tijd, totdat een vriend, Tom Moore, hem liet kennismaken met de klassieker "Hoodoo Man Blues" van Junior Wells en Buddy Guy. Samen vormden ze Fat John & the 3 Slims, een band die nog steeds als legendarisch wordt beschouwd in de regio Boise. John speelde mondharmonica en zong in lokale bands, waar hij vaak het voorprogramma verzorgde voor nationaal tourerende bluesartiesten. Hij trok al snel de aandacht van gevestigde bluesmuzikanten. Het duurde niet lang voordat hij zijn eigen albums uitbracht, "The Jack Of Harps" (2002) en "Come And Get It" (2004), met Junior Watson, en optrad in Junior Watsons band. Vijftien jaar later in 2019 keerde Németh terug naar Electraphonic met zijn ervaren tourband van jonge, talentvolle muzikanten, The Blue Dreamers, met de 19-jarige gitaarvirtuoos Jon Hay uit Philadelphia, drummer Danny Banks en bassist Matt Wilson. Het resultaat was een energieke, zuidelijke swamp roots-sessie, en was te horen op zijn tiende album "Stronger Than Strong" (2020), zijn eerste album voor Nola Blue Records. Een album waarmee hij wederom zijn ongeëvenaarde vermogen demonstreerde om retro en moderne blues en soul vakkundig te combineren tot meeslepende muziek die tegelijkertijd oud en nieuw is. Vóór zijn kaak amputatie operatie a.g.v. een kwaadaardige tumor, nam John Németh met enkele bevriende muzikanten in 2022 voor Nola Blue nog het veelzeggende "May Be the Last Time" op. Gitarist Kid Andersen organiseerde live opnames in zijn thuisstudio Greaseland in Californië. De levende legendes Elvin Bishop (gitaar), Bob Welsh (gitaar) en Willy Jordan (drums, cajun) en Alabama Mike (bvs) vervoegden hen. De laatste show van Németh’s Spring 2022 Tour, waarmee hij zijn 20-jarig jubileum vierde, vond plaats in de (Extended Play Sessions) Fallout Shelter, een non-profit video-opnamestudio vermomd als een nachtclub met 80 zitplaatsen uit de jaren 1940, in de kelder van een 18e-eeuws molengebouw in Norwood (MA). Deze show werd live opgenomen en ingeblikt met 13 songs op de tracklist en verscheen in 2023 op CD: "Live From the Fallout Shelter" (Nola Blue). Wij van Rootstime spraken af om kort bij te praten en keken (en genoten) van zijn optreden tijdens het Duvel Blues festival in Puurs.

Allman, een naam die tot in de eeuwigheid verbonden zal blijven aan de betere southern rock. Devon Allman is de zoon van de in 2017 overleden Gregg Allman, toetsenist, zanger en songwriter van de legendarische Allman Brothers Band die hij vormde met zijn broer Duane (in 1971 verongelukt op 24 jarige leeftijd). Het leven van Devon Allman leest als dat van de typische Amerikaanse troubadour. Geboren in Corpus Christi, Texas, bracht de singer-songwriter, gitarist, toetsenist en producer zijn vroege jaren door in de Lone Star State, Tennessee, en St. Louis, Missouri. Opgroeiend bij zijn moeder, startte de jonge Devon al snel muziek te spelen. Hij was 16 toen hij zijn vader, Gregg, voor het eerst ontmoette. Gregg vroeg zijn zoon om mee te gaan met The Allman Brothers Band, tijdens de Dreamstour van de groep in de zomer van 1989, waar hij voor het eerst ABB-nakomelingen, Berry Duane Oakley en Duane Betts, ontmoette. Het Devon Allman Project was de begeleidingsband voor de Allman Family Revivals in 2017 en 2022 en speelde meer dan 125 headline shows over de hele wereld in 2018. Ze hebben in bijna 20 landen getoerd en speelden op festivals in Europa en van kust tot kust in de VS. Vorig jaar verscheen van The Devon Allman Project via Ruf Records het album "Blues Summit". Op deze plaat schitteren niet alleen de vaste bandleden, maar ook een aantal iconische gastartiesten. Maar ondertussen en vooral om dit album te promoten is Devon Allman met een uitgebreide tournee gestart, een tour die hij verdeelt tussen de 'Devon Allman's Blues Summit' en de '20 Years Strong Tour'. Deze tournee omvat belangrijke optredens in de VS en Europa, en voor zijn aankomende Europese tour in de Benelux wordt hij voor deze Blues Summit vergezeld door een aantal speciale gasten zoals Jimmy Hall, Bernard Allison en Claudette King. Een paar uurtjes voor dit geweldige optreden hadden we met deze Allman icoon een hartelijk gesprek..

Allman, een naam die tot in de eeuwigheid verbonden zal blijven aan de betere southern rock. Devon Allman is de zoon van de in 2017 overleden Gregg Allman, toetsenist, zanger en songwriter van de legendarische Allman Brothers Band die hij vormde met zijn broer Duane (in 1971 verongelukt op 24 jarige leeftijd). Het leven van Devon Allman leest als dat van de typische Amerikaanse troubadour. Geboren in Corpus Christi, Texas, bracht de singer-songwriter, gitarist, toetsenist en producer zijn vroege jaren door in de Lone Star State, Tennessee, en St. Louis, Missouri. Opgroeiend bij zijn moeder, startte de jonge Devon al snel muziek te spelen. Hij was 16 toen hij zijn vader, Gregg, voor het eerst ontmoette. Gregg vroeg zijn zoon om mee te gaan met The Allman Brothers Band, tijdens de Dreamstour van de groep in de zomer van 1989, waar hij voor het eerst ABB-nakomelingen, Berry Duane Oakley en Duane Betts, ontmoette. Het Devon Allman Project was de begeleidingsband voor de Allman Family Revivals in 2017 en 2022 en speelde meer dan 125 headline shows over de hele wereld in 2018. Ze hebben in bijna 20 landen getoerd en speelden op festivals in Europa en van kust tot kust in de VS. Vorig jaar verscheen van The Devon Allman Project via Ruf Records het album "Blues Summit". Op deze plaat schitteren niet alleen de vaste bandleden, maar ook een aantal iconische gastartiesten. Maar ondertussen en vooral om dit album te promoten is Devon Allman met een uitgebreide tournee gestart, een tour die hij verdeelt tussen de 'Devon Allman's Blues Summit' en de '20 Years Strong Tour'. Deze tournee omvat belangrijke optredens in de VS en Europa, en voor zijn aankomende Europese tour in de Benelux wordt hij voor deze Blues Summit vergezeld door een aantal speciale gasten zoals Jimmy Hall, Bernard Allison en Claudette King. Een paar uurtjes voor dit geweldige optreden hadden we met deze Allman icoon een hartelijk gesprek..

Zanger, gitarist en multi-instrumentalist Mark “TEE” Thijs is al sinds 1986 een prominent figuur in de Belgische blues scene. Hij kreeg zijn bijnaam van Paladins-gitarist Dave Gonzales. Door de jaren heen werkte TEE met verschillende bands samen als o.a. The Finsbury Park Empire, The Slime Hunters (w/Cel Spiessens, Luc Huygen & Rudolph Nevi), The Healers en meer recent, The Electric Kings. Inmiddels toert TEE intensief en speelt hij in heel Europa met blues grootheden als Johnny Dyer, James Harman, Lynwood Slim, RJ Micho, Johnny Sansone en Mark Hummel. Daarnaast is TEE ook een veelgevraagd producer (El Fish, Hoodoo Club, Soulwax, The Scabs...). Dit leven onder hoge druk zou ertoe leiden dat TEE een tijdje afstand nam van de muziek. Mark Thijs begon zijn carrière als mondharmonicaspeler en stapte later over op gitaar om de The ELECTRIC KINGS -met Dave Reniers: zang/harmonica, Luke Alexander: gitaar, René Stock: bas & Wilfried Maes: drums- op te richten. De band groeide uit één van de beste blues bands van Europa. TEE was in 2000 één van de headliners van het BRBF in Peer en zal er dit jaar tijdens de editie van 2026 van BLUES PEER een gloednieuw album voorstellen. Om zijn comeback en de 26ste verjaardag van TEE als soloartiest te vieren, verscheen één dubbel-cd op het label 'Natural Records', een 'remastered deluxe' heruitgave van "This is TEE / Lights On", met als titel "Double Fool". We keken alvast uit naar Blues Peer om van TEE's eigen stijl van blues te genieten en even voor dit top optreden hadden we een hartig gesprek.

Christopher William Stoneking is een Australische blueszanger die ook gitaar en banjo speelt. Hij wordt in maart 1974 geboren in Australië uit Amerikaanse ouders. Tot zijn negende jaar wordt hij door zijn vader opgevoed in een aborigonalgemeenschap. Op zijn elfde begint Stoneking gitaar te spelen en twee jaar later speelt hij voor het eerst in een bandje. In 1995 start hij met optredens als solo-artiest waarbij hij zingt en zichzelf begeleidt op gitaar. Ondertussen heeft hij in Australië, het Verenigd Koninkrijk, Europa en de Verenigde Staten gewoond en getoerd. Stoneking heeft in eigen beheer drie veelgeprezen originele albums uitgebracht: "King Hokum" (2006), "Jungle Blues" (2008) en "Gon’ Boogaloo" (2014). Hij heeft internationaal veel opgetreden met verschillende begeleidingsbands en als soloartiest. Zijn muziek put uit een rijk arsenaal aan stijlen: pre-war blues, New Orleans-jazz, jugband, hokum, country, calypso, jump jive, vroege rock-’n-roll en gospel. Het klinkt tegelijk archaïsch en vernieuwend, alsof hij rechtstreeks uit een andere tijd het podium opstapt. De muziek en teksten van C.W. Stoneking zijn dan ook geïnspireerd door een breed spectrum aan muziekstijlen en tradities, die hij combineert tot zijn eigen unieke geluid. Met zijn liveperformances die barsten van karakter, brass, banjo’s, ruwe percussie en vintage flair, is Stoneking een artiest die je minstens één keer in je leven gezien móét hebben. Tijdens zijn Europese tour is hij in mei voor talrijke concerten in Nederland en België, wij spraken hem in Peer

Met een muzikale erfenis die James Brown, Sharon Jones en JB Hutto heeft voortgebracht, heeft de stad Augusta, Georgia, alle reden om trots te zijn. Maar de muziekwereld kan maar beter plaatsmaken voor nog een krachtige stem… Sean McDonald . Drums op zijn tweede, piano op zijn derde en in de loop der jaren probeert hij meer en meer andere instrumenten uit. Zoals vele anderen, liggen de kiemen van zijn carrière in een muzikale familie en in de kerk. Hij kreeg zijn eerste gitaar rond zijn zevende, Robert Johnson werd zijn nieuwe idool en de blues veroverden zijn hart. Hij beheerst moeiteloos een breed scala aan stijlen, van Robert Johnson tot T-Bone Walker, van country tot Chuck Berry. Hij werd opgemerkt toen hij een gitaar uittestte in een muziekwinkel in Augusta op zijn vijftiende. Hij speelde er een adembenemende versie van Robert Johnson’s "Dust my Broom" en dat ging niet onopgemerkt voorbij. Ondertussen creëerde hij zijn eigen stijl en sound, duidelijk beïnvloed door legendarische muzikanten zoals Muddy Waters, Louis Jordan en Albert King. Met een heerlijke groove en een onfeilbaar gevoel voor timing schakelt hij moeiteloos van vintage R&B naar vlammende Texas swing en van gospel naar ongepolijste jump blues. Zijn vorig jaar verschenen debuutalbum "Have Mercy!" (2025) eindige logischerwijs dan ook bij vele liefhebbers op het eindejaarslijstje. Ook dit jaar staat hij weer op verschillende podia in Europa. Reden genoeg voor Rootstime om wat meer te weten te komen over deze toekomstige legende die met zijn nieuwe 'Blues Wave' massaal het publiek in Peer wist aan te trekken.