ROOTSFEST 15.04.17
CC DE RIETBRON - HALEN

met o.a.
THE BLUESBONES
JP SOARS & THE RED HOTS (US)
BOOGIE BEASTS
SUGAR QUEEN
& THE STRAIGHT BLUES BAND (US/B/NL)
THE BLUE CHEVYS
TENSFIELD
SHAPESHIFTED BAND
ROCKIN' & DRINKIN' GUYS
DOGHOUSE SAM
STEF PAGLIA
INE TIOLANTS

JOANNE SHAW TAYLOR
versus TINY LEGS TIM

Je leest het hier

VOORLOPIGE LINE-UP
5 MEI
The Cash Box Kings
Thorbjørn Risager & the Black Tornado
Nick Schnebelen Band
6 MEI
Blues Caravan 2017
Fred Eaglesmith
Doyle Bramhall II
Kirk Fletcher Band
Woody Pines
Lance Canales & the Flood

De voorverkoop voor Moulin Blues 2017 start op woensdag 18 januari om 12.00 uur. Naast de reguliere voorverkoop-tickets, zijn er dit jaar ook combitickets. De eerste 350 (op=op) combitickets zijn te verkrijgen tegen een speciaal kortingstarief. Wil je hier gebruik van maken? Zorg dan dat je er vroeg bij bent!

EERSTE NAMEN

RICK ESTRIN & THE NIGHTCATS
WALTER “WOLFMAN” WASHINGTON
DAVINA AND THE VAGABONDS

Duvelblues pakt voor haar 16de editie (zaterdag 27 mei in Puurs) niet enkel uit met enkele absolute internationale muzikale kleppers van formaat. Het gerenommeerde festival verrast daarenboven met een actie voor vroegboekers én met een opmerkelijke primeur.

 

interview met
JOHN PRIMER

Op zijn achttiende volgde John Primer het pad van zijn mentors en verhuist in 1963 naar Chicago waar hij met The Maintainers zijn eerste band vormde. Later werd hij frontman van de soul and R&B groep The Brotherhood. Het succes zorgde ervoor dat hij in 1974 John Watkins mocht vervangen in de huisband van de wereldberoemde Theresa’s Lounge in Chicago. De zeven daaropvolgende jaren speelde John zo samen met monumenten van de Chicago Blues scene als Sammy Lawhorn, Junior Wells, Buddy Guy en Lonnie Brooks. Dit bleek een keerpunt te zijn in John’s carrière, want wat later overtuigde bassist Willie Dixon hem toe te treden tot zijn The Chicago All Stars wat hem tot alle uithoeken in de wereld bracht. Maar niet alleen Dixon erkende zijn talenten, zo ook niemand minder dan "Hoochie Coochie Man" Muddy Waters himself. Waters rekruteerde John niet alleen als gitarist, maar ook als bandleider en als openingsact. Muddy werd een vaderfiguur en John bleef met hem spelen tot zijn dood in 1983. Na de dood van Waters treedt hij toe tot Magic Slim & The Teardrops waar hij 13 jaar deel van uitmaakt en ervoor zorgt dat ze jaarlijks worden verkozen tot beste bluesband in de wereld en tot op de dag van vandaag worden gezien als uitvinders van de 'Chicago lump' Blues sound. Backstage in Geel spraken we met John Primer af, waar hij wat gespannen en met de nodige voorzichtigheid, op onze vragen afwachtte...

lees hier het interview

interview met
SUGARAY RAYFORD

Het gebeurt niet vaak dat er vijf artiesten van dit blues-kaliber samen komen om een all star-formatie te vormen. The Blues Giants doen wat dat betreft hun naam eer aan. Bovendien schrijven The Blues Giants speciaal voor dit optreden exclusief materiaal dat ze alleen live ten gehore zullen brengen. De zanger van de band, Sugaray Rayford, is met zijn imposante figuur en stem letterlijk en figuurlijk een bluesgigant. Op het Moulin Blues Festival 2014 was hij niet voor niets de headliner. In 2015 bracht hij het album Southside uit dat lovend werd onthaald door Blues Blast Magazine. Het stevige gitaarwerk van de band wordt verzorgd door Mike Zito en Albert Castiglia. Mike Zito is naast zijn solocarrière waarin hij al meerdere Blues Music Awards won ook bekend als bandleider van Royal Southern Brotherhood. Albert Castiglia schopte het op zijn beurt al tot de Blues Caravan van Ruf Records (dé showcase van het grootste bluestalent) en bracht op dat label het geroemde album Solid Ground uit. Het cement van The Blues Giants is de ritmesectie bestaande uit drummer Jimi Bott en bassist Willie J. Campbell, die furore maakte met de legendarische bluesband The Fabulous Thunderbirds. Op donderdag 17 november was Sugaray Rayford in de MOD in Hasselt, waar we juist voor zijn optreden hem even konden spreken over deze tijdelijke gelegenheidsgroep die hij met recht en rede the Blues Giants noemt.

Bekijk hier het interview

interview met
REVEREND SHAWN AMOS

The Reverend Shawn Amos uit L.A. is een entertainer die in staat is elke venue om te toveren in een 60’s Chicago blues club. Met zijn evangelie van energieke performances predikt hij een upbeat, soulvolle vorm van de blues die zelfs de meest ongelovige zielen zal bekeren: niet alleen bluesfans, maar ook liefhebbers van soul en gospel. Hij produceerde zelf grootheden als Quincy Jones, John Lee Hooker, Johnny “Guitar” Watson en Solomon Burke en werkt al sinds zijn vroege jeugd in de muziekwereld. In 2009 verzorgde Amos de achtergrondzang van zijn grote vriend Solomon Burke, op diens album ‘Like A Fire’. Eigenlijk bracht hij al drie albums uit in eigen beheer, maar toch ziet Amos ‘The Reverend Shawn Amos Loves You’ als zijn debuutalbum. Dit album verscheen begin dit jaar en op dit album keert hij terug naar zijn roots: Blues, boogie en soul. Op het album zijn gastbijdragen te horen van The Blind Boys of Alabama, Missy Andersen en saxofoniste Mindy Abair. Vorige maand was hij op tour in Nederland en in Heerlen hadden we het genoegen met The Reverend een interview te doen.

lees hier het interview

interview met
DALE WATSON

De in Alabama geboren en in Texas opgegroeide Dale Watson is al sinds zijn debuutalbum ‘Cheatin’ Heart Attack’ (1995) een outsider in de country-scene. Met zijn mix van honkytonk, western swing en rockabilly zet hij zich af tegen de mainstreamcountry – Watson is ‘too country now for country, just like Johnny Cash’ zoals hij zingt in zijn nummer ‘Nashville Rash’. Als moderne outlaw doet Watson gewoon waar hij zelf zin in heeft – zo completeerde hij in 2014 ‘The Truckin’ Trilogy’, drie albums met alleen maar songs over het truckersleven. Zijn laatste album, 'Call Me Insane' werd opgenomen in Austin Texas met gerenommeerde producer Lloyd Maines (Robert Earl Keen, Jerry Jeff Walker, etc). Dale Watson is een van die ‘hardest working men in showbiz’ met een legendarische status. Hij is meer dan 300 dagen per jaar op pad met zijn gitaar. Sinds vorig jaar kent Heerlen een nieuw roots-en americana-festival: de ‘Southern Roots Night’. Het is het kleine broertje van bluesfestival ‘Southern Bluesnight’, maar dan gericht op roots, americana en singersongwritermuziek en vindt jaarlijks in april plaats in het Cultuurhuis Heerlen. Nu volgt er ook een club-editie van deze avond en zo was Rootstime aanwezig in de Nieuwe Nor in Heerlen waar die avond twee optredens waren van Amerikaanse acts met Dale Watson, uit Texas met een mix van country, rockabilly en western swing, en The Reverend Shawn Amos, uit Los Angeles. Hij predikt blues, boogie en soul. Vooraf aan hun optreden hadden we een leuke babbel met beide heren, hier alvast kan je ons gesprek met onze vriendelijke Dale Watson lezen.

lees hier het interview

ROOTSTIME UNPLUGGED

 

interview met
LANCE CANALES

De songs van Lance Canales zijn in de workingclass traditie van Woody Guthrie maar qua muziek heeft het misschien meer van doen met de rauwe blues dan met folk en gospel. Zijn karakteristieke stem bepaalt de stemming en klinkt gruizig en aards. Zijn laatste werk Blessing & The Curse is een uiterst spannend en gejaagd album dat je na een luisterbeurt hongerig naar meer achterlaat. Dat hij omarmd werd door Jimmy LaFave en dat zijn nieuwe album uitkomt op zijn label is niet verwonderlijk. Hoewel Lance zijn stem totaal anders is dan die van Jimmy, zijn ze muzikaal wel uit hetzelfde hout gesneden. Canales trok op Woody Guthrie Folkfest absoluut LaFave’s aandacht met zijn bijzondere versie van Woody Guthrie’s Deportee, dat hij opnam om te helpen geld in te zamelen voor een gedenksteen voor de Mexicaanse immigranten, waaraan het lied is opgedragen. In 2008 debuteert Canales met ‘These Hands’, wat het begin is van zijn carrière, die hij na jaren solo, o.w.v. de sound, als trio verder zette. In 2009 stond Canales in Noord Ierland op het Belfast Blues Festival geprogrammeerd als The Lance Canales Trio, waar hij, begeleid door een staande bas en Cajun, op het podium staat. Met zijn huidige band Lance Canales & the Flood, die (vanaf 2009 en die qua samenstelling soms wat wijzigde) een vervolg is van het oorspronkelijke trio, brengt hij een mix van bluesy, rootsy, folk rock met “Native Americana” als ondertoon.

lees hier het interview

interview met
DIRT RIVER RADIO

Dirt River Radio is een Australische band die in 2008 in de omgeving van Melbourne ontstond, toen Danger Alexander en Heath Brady, twee zangers / gitaristen en songwriters elkaar ontmoeten en besloten om samen iets te gaan doen. Cam Adams (keys), Anthony Casey (bas) en Mike Saunders (drums) vervoegden het duo. Het vijftal dat luistert naar de naam Dirt River Radio werd een muzikaal feit. Op dit ogenblik bestaat de band nog uit het oprichtende duo en Ross Hetherington (drums), Mark Down Prices (bas) en de backing zangeressen Sarah Fagan & Kellie Fernando-Bird. Voor het interview kwam bijna heel de band aandraven, op uitzondering van de zanger Danger Alexander, hij was nog te moe en had wat extra rust nodig. Aan de tafel zaten naast en tegenover me: Heath Brady, Matt Bray en Anthony Casey. Het was vooral Brady die de antwoorden gaf, de anderen lieten zich hier en daar ook wel even horen. Zangeressen Sarah Fagan & Kellie Fernando-Bird, die op het album te horen zijn, tourden niet mee.

lees hier het interview

interview met
SARI SCHORR

Sari Schorr, een NY-se geoefende operazangeres, tourde jaren in EU en in de US met blues legende Joe Louis Walker en Popa Chubby. Ze is recent geïntroduceerd in de NY Blues Hall of Fame. Sari’s nieuwe band The Engine Room bestaat uit de Britse gitariste Innes Sibun (Robert Plant), bassist Kevin Jefferies (Roger Taylor / Jeff Beck, Mike Oldfield, Steve Harley), toetsenman Anders Olinder (Glenn Hughes, PP Arnold, Peter Gabriel sessions) en drummer Kevin O'Rourke. Sari loopt marathons, is dierenrechten activiste en aspirant veganiste. Ze woont momenteel in Brooklyn, New York met haar man en drie geredde pit bulls. In 2015 tijdens de IBC zag producer Mike Vernon in Memphis Sari Schorr aan het werk. Hij vergat zijn ‘Keeping the Blues Alive Award’ even, die hij voor zijn werk in de blues scene uitgereikt kreeg en maakte een afspraak met Sari, om met haar te gaan werken aan een album. Sari stond dit jaar met haar band op (Ge)Varenwinkelfestival in Herselt. We maakten tijd voor een babbel!

lees hier het interview 

interview met
FABIO CANINI (DIRTY HIPS)

CC MUZE , in Heusden-Zolder, geeft al jarenlang een platform aan de Limburgse pop- en rockscène en dat was op zaterdag 24 september ook niet anders. Naast gevestigde waarden als Benny Zen en Fence ging onze aandacht vooral naar de hardblues bossanovaband Dirty Hips die deze avond mocht openen. De melange van rock en countryblues met samba- en Afrikaanse invloeden werkte dan ook snel op onze beenspieren, en tegelijk stonden Fabio Canini [zang, giitaar], Jelle Wouters [drums], Daniel Vanderhoydoncks [toetsen, gitaar, trompet], David La Mela [bas] & Dirk Oliestelder [percussie] zich rot te amuseren. Wat deze band dan ook zo uniek maakt kwamen te weten in een kort interview dat frontman Fabio Canini na zijn optreden met ons wou doen.

Bekijk hier het interview en het nummer 'Rock 'N Roll Times' unplugged 

interview met
LISA MILLS

Singer-songwriter Lisa Mills, met roots in Mississippi, zou je een blueszangeres kunnen noemen. Maar je kan ook probleemloos een gospel of R&B etiket op haar kleven. Dit jaar stond ze in Herselt tijdens de 19de editie van het (Ge)Varenwinkel Blues & Roots Festival op het podium in de roots tent. Lisa Mills, is voor ons géén onbekende, want we kwamen haar als gastzangeres al tegen op een album van “The Big Town Playboys” (“Roll The Dice”). Lisa Mills’ laatste album “I’m Changing” dateert uit 2014. Er is, zo vertrouwde Lisa ons in het interview toe, een nieuw album (“Mama’s Juke Book”) op komst. Lisa is één van die dames, waar we al langer graag eens een babbel mee zouden willen doen. Wij keken hier in het zonnige Herselt vertrouw vol naar uit…

lees hier het interview

interview met
TORONZO CANNON

Toronzo Cannon groeide op in blues mekka Chicago. Meestal was hij te vinden in Theresa’s Lounge, een bluesclub avant la lettre waar bluesopa’s Chicago op de kaart zetten met zinderende sessies. Als kind luisterde Toronzo naar de rauwe soulvolle sound van like Junior Wells, Buddy Guy and Muddy Waters. Geïnspireerd door de drie Kings (Freddie, B.B. & Albert), pakte hij zelf als tiener een gitaar en begon te zingen. Hij ontwikkelde zijn eigen geluid en in de jaren 70 kwamen daar de invloeden van soul, gospel en R&B en een beetje Jimi Hendrix bij. Na optredens als sideman bij Wayne Baker Brooks en Joanne Connors vormde hij zijn eigen Cannonball Express en er volgde een grote carrière wereldwijd en optredens met o.a. Otis Rush, Buddy Guy, Lonnie Brooks, Sugar Blue, Shemekia Copeland, Lurrie Bell en Honeyboy Edwards. De vaste gast op het Chicago Blues Festival bracht op Alligator Records z'n derde cd 'The Chicago Way' uit. Na een korte kennismaking, begonnen we in Wespelaar, met een warm en welkom gevoel aan dit gesprek met een Chicagobluesman, die nog steeds een full-time job als bus chauffeur heeft.

lees hier het interview

interview met
MIKE WHEELER

Begeleiders die de behoefte voelen om zelf eens vooraan te staan, je ziet ze meer dan je lief is. Want niet zelden blijkt dan waarom ze altijd ‘maar’ begeleider waren: geen stem, geen songs, geen visie. Er is natuurlijk niets mis mee om een goed sideman (of –woman) te zijn, integendeel. Maar die ene stap voorwaarts, is vaak die ene stap te veel. Niet zo met Mike Wheeler (°Chicago, 1961) De man kent al drie volle decennia zijn overigens gewaardeerde plaats als gitarist en tweede stem. Zijn loopbaan leest als een ’Who’s who?’ van de Chicago blues. Hij heeft het allemaal: het gitaarspel uiteraard, wat we al lang wisten, maar ook de stem, de (eigen) songs en de vista, zowel als de grinta. Het is echter alleen maar billijk hier ook zijn band bij te betrekken. Bassist Larry Williams meer dan een trouwe luitenant en een showbeest met een overweldigende slappin’ techniek, maar hij brengt ook songmateriaal aan. Drummer Cleo Cole en toetsenman/stichtend lid Brian James maken het kwartet vol, maar niet als bandleden, wel als vrienden en creatieve krachten. Williams en Cole zaten samen met Wheeler in Big James & The Chicago Playboys. Samen vormen ze de Mike Wheeler Band waarvan de som van het geheel groter dan dat van de individuele delen. Wheeler begon met een eigen band in 2001, samen met Brian James. In 2004 was er al een cd, ‘Mike Wheeler Band’, een cd die, blijkens de tijdens deze toer gebrachte songs, een stuk meer funky is dan het debuut voor Delmark Records, ‘Self Made Man’ (2012), waar de Chicago blues de dienst uitmaakt, gemaakt volgens de regels van de kunst. Maar de tijden veranderen en die bluesvorm klinkt anno nu luider en enigszins gestroomlijnder dan voorheen, hetgeen we nu ook horen op zijn recenste en derde studio album 'Turn Up!!'. Reden genoeg om Mike Wheeler wat vragen te stellen tijdens Swing Wespelaar, waar hij op vrijdag de headliner was.
lees hier het interview

interview met
NORA JEAN BRUSO

De Amerikaanse Nora Jean Bruso beschikt over een soulvolle krachtige bluesstem en liet deze dan ook horen tijdens Swing Wespelaar, als het ware onder de kerktoren waar haar spreekwoordelijke klok keer op keer ging luiden, en waar ze onder begeleiding van de Italiaanse Luca Giordano Band een pittige set wist neer te zetten. De dame zag er op het podium niet alleen bombastisch uit ook haar stem was van een bombastisch kaliber. Nora Jean Bruso is afkomstig uit Mississippi en werd geboren in een muzikaal gezin waar blues en gospel hand in hand gingen. Vooraf hadden we een kort gesprek met deze bluesdiva die met haar machtige stem de traditie van Koko Taylor en Howlin Wolf in ere houdt. En dat we hier te maken hebben met een échte ‘bluesmama’ bleek niet alleen uit het gesprek maar ook de Unplugged sessie die ze speciaal met veel plezier voor Rootstime wou doen.

bekijk hier het interview

 

interview met
WALTER TROUT

21 jaar geleden was Walter Trout voor het eerst bij ons te gast in Blues Peer, konden we niet vermoeden dat hij in de tussentijd tot een volgende passage letterlijk de dood in de ogen zou kijken. Zeer zwaar leverfalen en een daarop volgende transplantatie hielden deze meestergitarist jarenlang van de podia weg en dus zijn we dubbelblij dat hij er dit jaar toch opnieuw bij is. En hoe! Hij is niet alleen terug, hij is zelfs beter dan ooit, zoals we konden vaststellen bij beluistering van zijn recente liveplaat, die vorig jaar werd opgenomen in de Amsterdamse Carré en zijn optreden op zondag in Peer. De man, die we lang geleden leerden kennen, toen hij op weg ging met wat overbleef van Canned Heat en wat later, toen hij vijf jaar lang één van de Bluesbreakers van John Mayall werd, is in de loop van de dertig voorbije jaren uitgegroeid tot een fantastische gitarist, die vandaag het podium opstapt zonder een setlist aangemaakt te hebben. Zulke mensen noemen we “meesters” in hun vak. Walter Trout heeft heel hard geleefd en heeft bijna het leven gelaten, maar de muzikant, die hij altijd al was, is sterker dan ooit teruggekomen. Op die nieuwe plaat draagt één van de tracks de titel “I’m Back” en dat zegt het allemaal: Walter Trout is terug en nog zo geen klein beetje! We kunnen met z’n allen opnieuw genieten van zijn geweldige techniek, maar vooral van zijn enorme muzikaliteit en zijn herwonnen levenslust! Walter Trout is nog altijd een graag geziene gast in Peer. Het was backstage daarom even wachten, want we waren niet alleen, die met Trout een afspraak hadden. Trout zag er goed uit, wat vermagerd en de spontane manier waarop hij ons persoonlijk verwelkomende, zei veel... 

lees hier het interview

interview met
LUCINDA WILLIAMS

In 2015, de voorbije editie van Blues Peer, waren het Melissa Etheridge en Emmylou Harris, waarmee de organisatie wat naast de blues trail reed. Dit jaar is het de Amerikaanse rock, folk, blues en country singer–songwriter Lucinda Williams. Aldus het programmaboekje van Blues Peer: “Haar Southern grawl is legendarisch, net als haar vermogen om zich te omringen met de absolute top onder de podium- en studiomuzikanten, haar verregaande kritische instelling tegenover haar eigen werk, haar streven naar perfectie en dus ook haar eerder lage productie. Lucinda durft een plaat al eens drie keer opnieuw op te nemen, vooraleer ze tevreden is over het resultaat, zodat de teller van eigen platen vandaag op niet meer dan een bakkersdozijn in 37 jaar staat. Het mag duidelijk zijn, dat Lucinda kwaliteit belangrijker vindt dan kwantiteit en dat is nu precies waar het ons in Peer om te doen is”. Wat moeten we aan deze mooie woorden nog verder aan toevoegen? Vooraf op het interview hadden we even een leuke babbel, en vertelde wij haar dat we begin het jaar ook in de AB in Brussel waren en dat Rootstime nog een review van het geweldige optreden dat ze daar samen met BUICK6 deed schreef. Het was toen de dag van haar verjaardag. Die show zal je misschien wel bijgebleven zijn, vroegen we haar. Echter over dit optreden, of BUICK6, kon ze zich niet zo goed meer herinneren. Maar natuurlijk hadden we ook andere vragen in petto.

lees hier het interview

interview met
PAUL CARRACK

De laatste zijn vaak de éérsten... Dit geldt dit jaar zeker voor de Brit Paul Carrack. De organisatie van Blues Peer postte het als volgt op hun website: “Met de toevoeging van Paul Carrack (UK) is de affiche van Blues Peer 2016 compleet. Paul Carrack is een gerenomeerde singer/songwriter/multi-instrumentalist en is vooral bekend geworden door zijn typisch stemgeluid. Zijn nummers “How Long” en “The Living Years” blijven tijdloze waarden. Hij heeft de stem, de songs en de band om zijn publiek een uur lang te laten verwijlen in een decennium, dat we alleen kennen uit de verhalen van onze papa’s...”. We kregen die zaterdag voormiddag nog een e-mail van Carrack met de vraag om voor het gevraagde interview naar een hotel in Beringen te komen, omdat de organisatie de logistieke planning veranderd had. Met z’n allen dus daar heen. Toen we ons aan de receptie meldden, liet Paul Carrack niet op zich wachten. Hij kwam met zijn typisch hoedje op, rustig en zelfzeker van de trap naar beneden...

lees hier het interview

interview met
JP SOARS

JP Soars interviewen stond al een tijdje op mijn verlanglijst. Want sinds onze eerste ontmoeting in december 2012, ben ik hem altijd blijven volgen. Landsgrenzen zijn in het huidige West-Europa nog heel vaak enkel en alleen een verandering in wegdek, dus aan optredens geen gebrek. Voor wie de artiest JP Soars een ontdekking is, doen we nog even kort uit de doeken wie de man uit Florida echt is. Op zijn 18de won hij een BB King gitaar, en een ontmoeting met deze blueslegende. Gedurende jaren verdeelde Soars zijn tijd tussen het spelen van blues en metal, want ook dat genre had zijn hart gestolen. Op een bepaald moment koos hij volop voor de blues, en met resultaat: in 2009 won hij met The Red Hots de IBC-wedstrijd in Memphis, en vanaf dan gingen er vele deuren open voor de man die houdt van blues, maar metal, jazz en gypsy klanken verweeft in zijn gitaarspel. Toen bekend geraakte dat JP Soars op Blues Peer zou aantreden, kon ik alweer een item van mijn verlanglijstje schrappen: een gesprek met de man die voor velen de revelatie van 2016 is, maar voor Rootstime allang geen geheimen meer kent.

lees hier het interview

interview met
BONITA & MICHAEL ARLT (THE BLUES SHACKS)

Tien jaar geleden alweer zetten een stel tot dan toe onbekende Duitse Jonge Honden op zondagmiddag Blues Peer zo’n beetje in vuur en vlam. B.B. and the Blues Shacks heetten ze toen. Vrijdagavond tijdens hun 32ste editie, waren de broers Arlt er opnieuw bij, de één -Andreas- met zijn haast ongeëvenaard vermogen om allerhande bluesstijlen uit zijn gitaar te knijpen, de ander -Michael- die zijn mondharmonica kan laten huilen en schreeuwen tot in de donkerste uithoeken van de soul en de blues. - Bonita -voluit heet ze Bonita Niessen- oogt niet alleen erg fraai, ze heeft daarenboven een stel stembanden meegekregen, waarmee ze heel wendbaar kan omspringen: van croonende jazz tot smekende soul, van helende gospel tot krachtige blues, ze kan het allemaal. Haar wieg stond in Zuid-Afrika, haar lot liet haar in Duitsland belanden als au pair, maar het bloed kruipt altijd waar het niet gaan kan en dus zong Bonita ook in haar nieuwe Heimat. Voorprogramma’s voor Eurhythmics, Kool & The Gang en The Beach Boys, een single met Bootsy Collins, toprollen in allerhande musicals…het staat allemaal op haar palmares, naast enkele heel fijne CD’s. En dat ze een Zangeres is met heel grote Z is, was al snel duidelijk toen ze vrijdag op het podium verscheen. Als een wervelende rhythm & blues sensatie bracht ze veelal covers, waarbij haar duetten met Michael gewoon top waren. Voor ons reden genoeg om deze twee vriendelijke artiesten wat vragen te stellen.

lees hier het interview

interview met
LARRY GARNER & MICHAEL van MERWYK

Ongeveer twintig jaar geleden was het de éérste keer dat Larry Garner uit Baton Rouge, MS en Michael Van Merwyk uit Rheda-Wiedenbrück elkaar ontmoetten. In de loop van de voorbije jaren zou dit nog vaak gebeuren. Nog dit jaar in de maand januari, zaten zij samen in de gezellige Claus Grabke Studio’s in Duitsland, om daarmee het muzikale broederschap tussen Amerika en Europa te bezegelen. Beide bluesmannen creëerden er met hun akoestische gitaren en de warme sound van hun respectievelijke stemmen een intieme sfeer. Slechts een select groepje Duitse bluesfans kon de opnames bijwonen. Dat publiek was zich terdege bewust van het voorrecht en toonde zich respectvol en gedisciplineerd tijdens de Live opnames. Het applaus en gejuich maakten uiteraard deel uit van de spontane reacties en vooral Garner had met zijn humor, vertelsels en plaagstoten de lachers op zijn hand. Beide bluesmannen en songwriters genieten van een grote bekendheid zowel in Amerika als in Duitsland. Vooral de charismatische Larry Garner heeft een bluesverleden dat teruggaat tot zijn jeugd in Louisiana toen hij nog gospels zong. Ook Van Merwyk is een bekende naam, nog meer sinds hij in 2013 in Memphis aan de ‘International Blues Challenge’ deelnam, waar hij net naast de hoofdprijs greep en tweede werd. Je had er als muziekliefhebber zeker zelf ook willen bij geweest zijn. Daarom maakten we van de gelegenheid gebruik, om hen tijdens hun aanwezigheid op Duvel Blues 2016, enkele vragen te stellen..

lees hier het interview

interview met
THE DELGADO BROTHERS

De onwrikbare reputatie van Duvel Blues wordt ook dit jaar weer bevestigd door een ijzersterke affiche. De organisatie blijft trouw aan haar strategie: elk jaar opnieuw maken de twee podia plaats voor opkomend talent én voor enkele grote internationale artiesten, die vaak exclusief voor België optreden. Eén van die “exclusieve” artiesten waren dit jaar ‘The Delgado Brothers’, die voor het éérst in Europa optraden. Wij waren er als de kippen bij om met deze broers in Puurs een gesprek te kunnen voeren.

lees hier het interview

interview met
DEAD BRONCO

De leden van Dead Bronco liepen elkaar tegen het lijf terwijl ze op straat muziek speelden. Daar kwam ook Matt Horan, afkomstig uit Florida, ze tegen. Ook al kwam hij uit de punkscene, de outlaw-country van o.a. Hank Williams en Merle Haggard had geen geheimen voor hem. Met zijn buigzame countrystem belichaamt hij zonder al teveel moeite de hedendaagse country. Schrik echter niet, hun muziek is een mix van country en western, vermengd met punk, rockabilly en swing. Zijzelf noemen hun muziek 'hellbilly'. En daar is niks van gelogen, want een optreden van Dead Bronco gaat razendsnel vooruit. Op Moulin Blues mochten ze 2 keer de kleine tent op stelten zetten, en dat deden ze met overtuiging. En van de pauze maakten wij gebruik om kennis te maken met Matt Horan.

lees hier het interview

interview met
JOHNNY RAWLS

Johnny Rawls groeide op in Mississippi, waar hij gitaar leerde spelen van zijn blinde grootvader. Reeds als tiener kon hij als gitarist aan de slag bij diverse lokale bluesbands. Op zijn zeventiende richtte hij zijn eerste eigen blues- en soulband op. Beïnvloed door de soul uit de jaren ’60 en na samengewerkt te hebben met O. V. Wright, James Carr en Z. Z. Hill, is hij steeds de moderne Mississippi soul man gebleven. Rawls bracht meer dan een dozijn studio albums uit en werd in zijn carrière ondertussen al twaalf keren genomineerd voor een Blues Music Award. Om zijn nieuwe album "Tiger In A Cage" te promoten was hij eind mei in de Blues-Sphere Club in Luik, waar wij na zijn concert even met hem konden praten. Merk op, dat toen nog niet vast lag, dat hij enkele dagen later, ook zou optreden tijdens het Duvel Blues Festival 2016 in Puurs, als vervanger van de zieke Bert Deivert. Over beide fantastische concerten kan je natuurlijk alles lezen op onze live.

lees hier het interview

interview met
CHRIS VOS (THE RECORD COMPANY
)

Chris Vos, Alex Stiff en Marc Cazorla besloten het er in 2010 op te wagen als ‘The Record Company’. Ze werden het zoveelste beginnende bandje in het land van de “endless possibilities”. In de praktijk betekende dit echter eindeloos veel gratis optredens, totdat er “at least” brood op de plank kwam door hun muziek. Ze werden opgepikt door grote festivals als Montreal Jazz festival en Harvest Festival en tekenden onlangs voor een 'major label' te weten Universal Records. Terecht overigens: het unieke geluid dat deze kerels produceren is namelijk “one of a kind”. Het oeuvre van de groep valt het best te omschrijven als “roots rock ‘n roll blues”. Het Black-Keys-achtige geluid dat zij maken is een garantie voor succes, zo wezen hun eerste twee EP’s en tours uit. Deze groep was daarom een regelrechte aanwinst voor de affiche van Moulin Blues 2016, ook al betreurden we helaas dat Sonny Landreth zijn Europese tour annuleerde. The Record Company kwam via Munchen, Parijs en Londen speciaal naar Ospel om er een mooi feest van te maken! Wij van Rootstime, waren er als de kippen bij om met de frontman Chris Vos een babbel te doen.

lees hier het interview

 

 

CD's TE WINNEN

HUSKY TONES - WHO WILL I TURN TO NOW?

10 CD's TE WINNEN

We waren indertijd zeer te spreken over hun debuutalbum “Time For A Change” en we zijn tevreden dat al het goede dat we toen in hen vermoed hadden, bevestigd wordt met opvolger “Who Will I Turn To Now?” Husky Tones, dat zijn nog steeds Victoria Bourne (drums / zang) en Chris Harper (gitaar / zang), laten op deze nieuwste worp weer tien originele nummers horen die zijzelf als “Punk Blues” omschrijven. Zware, rauwe, maar steeds melodieus klinkende gitaar riffs tekenen het album maar evenzeer worden er verrassende , haast ijle, dromerige adempauzes in gelast. Victoria neemt het gros van de vocalen voor haar rekening met die unieke, beklijvende stem en dat in combinatie met die harde uithalen op drums en snaren levert alweer boeiende luistermomenten op. Het schitterende openingsnummer “Round The Wrekin” is daar illustratief voor. Waar ze eerst nog dromerig zingend opent, wordt je snel geconfronteerd met die mokerende drums en zware beats. Net zoals bij het vorige album wordt er weer aandacht geschonken aan prima teksten. Vooral “The Island Of Barbara Wire” waar het verhaal wordt verteld over een vroeger familielid dat indertijd werd geïnterneerd op het Isle Of Man tijdens WO I, is indrukwekkend. De ijle stem, haast als instrument gebruikend, subtiel ondersteund door de akoestische gitaar, het resulteert dus in een adempauze waarbij je, booklet in de hand, de beelden zo voor de geest kan halen. Muzikaal stelt het niet zoveel voor , maar de machteloosheid van de gevangene is haast tastbaar.

Lees meer

 

MARK RIPP & THE CONFESSORS - UNDER THE CIRCUMSTANCES

10 CD's TE WINNEN

Wat laat-ie ons toch telkens wachten op een nieuwe plaat, die Mark Ripp ! Zijn vorige, “Quiet Again”,waarover we nogal wild tekeer gingen in deze kolommen, is intussen alweer bijna drie jaar oud, maar dat euveltje vergeven we hem al snel, wanneer we een paar keer geluisterd hebben naar de nieuwe van deze Canadese songsmid die, na de bijna-akoestische aanpak van de voorganger, opnieuw gekozen heeft voor de rechttoe-rechtaan rock-aanpak. Daartoe stelde hij een full-band samen, waarin ondermeer oude getrouwen John Toffoli en Bob Hamlyn te ontwaren zijn. Dat zijn twee kerels met wie Mark al heel lang samenwerkt, zelfs van in zijn Bel-Vistastijd- en die op hun beurt al 35 jaar samenspelen. Als muzikanten zo lang met elkaar omgaan, dan kunnen ze elkaar goed verdragen en zijn ze bij machte om een Sound neer te zetten met heel grote “S”. In het geval van deze plaat, komen daar nog een paar gastmuzikanten bij, die ook wel weten hoe rock ’n’ Roll moet klinken: Bruce Hemmings en Tim Rutledge komen van bij de lichtjes fantastische Big City, een negenkoppig ensemble dat Toronto en wijde omgeving blijft aanleren hoe rock en soul moeten klinken en bassist David Stokaluk was ook al een Confessor op “Minor Miracle” uit 2002.

Lees meer

 

WILLE & THE BANDITS – STEAL

10 CD's TE WINNEN

De Britse muzikant Wille Edwards (zang / gitaar) uit Plymouth is bevriend met twee “Bandits”: bassist Matt Brooks en drummer / percussionist Andrew Naumann. Wille & The Bandits brengen een mix van blues, rock, Latin en folk. Ze vinden hun inspiratie bij muzikanten en bands als Pearl Jam, Ben Harper en Jimi Hendrix. Wille & The Bandits tourden al met rock acts als Status Quo, Deep Purple, Joe Bonamassa en The John Butler Trio. Na drie studio albums en een live album (‘Live in Gouvy’: opgenomen in het Waalse centrum van de blues, Gouvy, waar er jaarlijks in augustus, in de tuinen van de ‘Ferme de la Madelone’ een ‘Jazz & Blues Festival’ plaats vindt), zijn ze er opnieuw met ‘Steal’ en enkel originele nummers. De negen nummers zijn volledig analoog en live in de studio opgenomen en zijn zonder ook maar enige digitale nabewerking afgewerkt. De live energie die in de Grange Studio in Norfolk hing voel je krachtig, zonder dat daarbij de dynamiek uit het oog wordt verloren. Het trio kon rekenen op de hulp van producer Dave Williams en Deep Purple toetsenist Don Airey.

Lees meer

 

TINY LEGS TIM - MELODIUM RAG

10 CD's TE WINNEN

Na het op algemeen gejuich onthaalde “Stepping Up” is Tiny Legs Tim er al met een nieuwe plaat: “Melodium Rag”. De titel is een verwijzing naar de microfoon , een Ribbon Melodium uit de jaren vijftig, waarmee alles volledig werd opgenomen en rechtstreeks werd geregistreerd op tape. Geen overdubs dus en een volledig uitgeklede plaat waar Tim enkel met zijn akoestische Martin uit 1943 terug op zoek gaat naar de essentie en tegelijk hulde brengt aan zijn voornaamste inspiratiebronnen als Mississippi Fred McDowell of Son House wiens fantastische “Death Letter” tevens de enige cover is op deze sublieme plaat en waarvan we niet weinig blij zijn dat Tim’s eigen, briljante versie eindelijk op plaat werd toevertrouwd. Op deze uitgave doet Tiny Legs Tim beroep op de unieke Steven Troch om hem te begeleiden op Bluesharp. Troch is niets minder dan indrukwekkend en weet als geen ander de juiste sfeer te scheppen en de nodige kleurstreepjes aan te brengen om het geheel nog sterker te maken. In totaal kunnen we van twaalf nummers genieten op deze uitgave die alweer een uitzonderlijk hoog niveau haalt. We vroegen ons bij een eerdere recensie af of TLT wel slechte songs kon schrijven en ook hier moeten we u het antwoord schuldig blijven.

Lees meer

 

ANNA FERMIN’S TRIGGER GOSPEL – YOU BELONG HERE

10 CD's TE WINNEN

Anna Fermin is een folk- en countryzangeres met Filippijnse roots die als kind met haar ouders naar de Amerikaanse staat Wisconsin verhuisde, waar ze haar studies afmaakte en in diezelfde periode op akoestische gitaar leerde spelen. Met dat instrument begon ze ook haar eigen liedjes te componeren en na enkele omzwervingen in diverse groepjes vormde ze in Chicago, Illinois haar eigen band die bedacht werd met de naam ‘Trigger Gospel’. Toen ze in 1996 het voorprogramma van Johnny Cash mochten spelen in Chicago werden ze ontdekt door producer en muzikant Lloyd Maines die hen aanbood om een debuutplaat voor hen te producen. “Things To Come” verscheen uiteindelijk pas in 1999. Het leverde hen optredens op met o.a. Joe Ely, Steve Earle, Delbert McClinton en Neko Case. Drie full-cd’s volgden nog bij het begin van het eerste decennium van de 21e eeuw en in 2012 waren er ook nog twee ep-tjes “The Contender” en “Someday Afternoon”.

Lees meer

 

KAT & CO – BLUES IS THE NEW COOL

10 CD's TE WINNEN

De Britse singer-songwriter (met roots in de katoenvelden van Tennessee) Kathleen Pearson is KAT & CO zijn de in Italië geboren en in Londen wonende multi-instrumentalist Francesco Accurso (de leider, songwriter en producer van de band), toetsenman Federico Parodi, drummer Nicholas Owsianka en bassist Marco Marzola. Kat & Co. moderniseren de traditionele Blues met nieuwe sounds tot hedendaagse Urban Blues. Hun nummers gaan meestal over het grootstedelijke leven en, door de gebruikte actuele beats en productietechnieken, bedoeld voor een brede groep blues, soul en jazz liefhebbers. Met Kat & Co. heeft de Londense muziek scene een sterke troef in handen. Hun Urban Blues zijn vernieuwend en verdienen de aandacht van iedere muziekliefhebber die houdt van blues met net dat “iets meer”.

Lees meer

 

VINNY FAZZARI – LIVE LIFE LONG

10 CD's TE WINNEN

De Amerikaanse singer-songwriter, producer en poprocker Vinny Fazzari uit Avalon op Catalina Island, Zuid-Californië heeft een stevige band met Europa door zijn jarenlange verblijf in Nederland. Daar vond hij ook zijn echtgenote Iris waarmee hij samen twee dochters Lotus en Lilyvelvet heeft. In die periode gebruikte hij Amsterdam als uitvalsbasis voor zijn Europese optredens die voornamelijk in Duitsland, Italië, Spanje en de Benelux plaatsvonden. Vinny Fazzari is een multi-instrumentalist die vele instrumenten zelf bespeelt bij het opnemen van zijn platen. Voor zijn nieuwste album “Live Life Long” zijn dat o.a. gitaar, basgitaar, piano, Hammondorgel, banjo en heel wat vormen van percussie. Toch staat er ook een indrukwekkend lijstje van gastmuzikanten onder de noemer ‘The Vinny Fazzari Orchestra’ in het bij deze cd gevoegde boekje.

Lees meer

 

LISA BIALES - THE BEAT OF MY HEART

10 CD's TE WINNEN

Eigenlijk is het een behoorlijke schande dat de naam van Lisa Biales niet méér dan vandaag vertrouwd in de oren klinkt bij muziekliefhebbers aan deze kant van de Grote Plas. De dame is vandaag aan haar twaalfde plaat toe, heeft zich in de loop van de voorbije twee decennia een indrukwekkend repertoire bijeen geschreven en gezocht, levert keer op keer pareltjes van CD’s af, werd door Francis Ford Coppola opgemerkt en in “TWIXT” opgevoerd en vooral: ze heeft een meer dan ijzersterke livereputatie opgebouwd, die van Ohio tot New York reikt. Op die nieuwe plaat, waar we het vandaag over zullen hebben, levert Lisa volgens mij haar sterkste prestaties ooit als zangeres. De directe aanleiding voor de plaat was een oude 78-toerenplaat uit 1945, waar maar één track op stond. Die heette “Crying Over You” en was geschreven en gezongen door Alberta Roberts, zijnde de mama van Lisa.

Lees meer

 

JONO MANSON – THE SLIGHT VARIATIONS

10 CD's TE WINNEN

Jono Manson is een Amerikaanse singer-songwriter en producer van Americana, country en rockmuziek die hij in zijn eigen studio ‘The Kitchen Sink’ in Santa Fe, New Mexico opneemt. Hij heeft al heel wat soloalbums op zijn naam staan, waarbij “Angels On The Other Side” uit 2014 de laatste realisatie was die de gelijknamige titeltrack als uitstekende single heeft voortgebracht. Ook zijn mooie coverversie van het nummer “There’s A Whole World On Fire” van ‘The Jaik Miller Band’ zorgde voor een gedenkwaardig moment op deze cd. Ettelijke nummers van zijn hand werden in de voorbije jaren door andere country- en Americana-artiesten opgenomen en tot hits gezongen of zijn op de soundtracks van films en televisieseries beland. Nu is er een opvolger klaargestoomd voor “Angels On The Other Side” in de vorm van de twaalf songs tellende plaat “The Slight Variations”.

Lees meer

 

ROBERT BURTON HUBELE - THE SLEEPY TIME KING

10 CD's TE WINNEN

Ik ben redelijk goed geplaatst om te weten wat het met een mens doet, als hij grootouder wordt: er begint dan als het ware een nieuwe fase in je leven, waarin je volop de kans krijgt om, ongestraft, alles te doen, wat je voor je eigen kinderen naliet te doen. Je mag de gekste dingen uithalen, de kleintjes vinden het geweldig en, wat misschien nog het leukst van al is: ze gaan ’s avonds weer naar huis. Dat moet ook meegespeeld hebben in het hoofd van de Canadese bluesman Robert Burton Hubele, toen hij besliste deze CD op te nemen: dit is duidelijk zijn manier om zijn kleinkinderen een tastbaar cadeautje mee te geven en hun een blijvende herinnering na te laten.

Lees meer

 

TRAVIS GREEN – A LITTLE TOO LATE

10 CD's TE WINNEN

Voor zijn nieuwe album trok de jonge Texaan en singer-songwriter Travis Green (niet te verwisselen met de gospel muzikant Travis Greene!) heel zenuwachtig en met de nodige adrenaline de Greaseland Studio’s in San Jose, CA in met producer / gitarist Kid Andersen (was hij de reden van deze zenuwachtigheid?), bassist Randy Bermudes, drummer Jason Hansen, toetsenman Jim Pugh, saxophoniste Nancy Wright en backup zangeressen Lisa Leuschner Andersen & Courtney Knott. Travis Green zet met “A Little Too Late” strak de richting uit. Liefhebbers van roots rock en country zullen met dit album zeker aan hun trekken komen. Voor de eventuele line dance specialisten onder hen, trek uw beste danslaarzen maar aan!

Lees meer

 

PETE SINJIN – THE HEART AND THE COMPASS

10 CD's TE WINNEN

“The Heart and The Compass” is de vierde soloplaat van de Amerikaanse country- en Americana-zanger en songschrijver Pete Sinjin uit Brooklyn, New York. Het elf eigen composities tellende album is een verzameling melodieuze en warme liefdesliedjes die vanuit het hart geschreven werden. “That’s My Heart“ zingt Pete Sinjin dan ook in de cd-openingstrack die we voor u in een akoestische live versie op video hebben meegegeven. Het beluisteren van deze plaat leidt de muziekliefhebber automatisch naar enkele vooraanstaande referentiepunten in de wereld van de countrymuziek zoals Townes Van Zandt, John Prine of Rodney Crowell, singer-songwriters die telkens weer complete verhalen in hun liedjes weten te vervatten. Pete Sinjin doet dat ook in liedjes als “Dirty Windshield“, “Breathing The Same Air“, “Desperate Kind Of Live“ en “The Night That I Saw God“. De liefde in al zijn variaties vormt het thema van de verschillende liedjes op “The Heart And The Compass“.

Lees meer

 

STEVE BROOKS – I’LL TAKE YOU HOME

10 CD's TE WINNEN

Steve Brooks is een niet meer zo jonge duivel-doet-al uit Austin, Texas die naast zijn job als freelance journalist en schrijver ook een frequente performer en singer-songwriter is van folkliedjes voor zichzelf maar ook voor andere Amerikaanse artiesten zoals Russell Crowe en Slaid Cleaves. Als woordkunstenaar is het haast vanzelfsprekend dat ook zijn liedjes verpakte verhalen in 3 à 4 minuten zijn over uiteenlopende onderwerpen. Op zijn meest recente cd “I’ll Take You Home” heeft Steve Brooks zo twaalf van deze door hem neergepende verhalen in liedjesvorm samengebracht. Zoals wel vaker het geval is dezer dagen kwam deze plaat tot stand na een ‘crowdfunding’-oefening waarbij hij vooral op financiële steun van dorpsgenoten kon rekenen om zijn muzikale droom opnieuw waar te maken. Die sponsors worden dan ook uitvoerig bedankt met hun naamvermelding op het hoesje van deze cd. Muzikaal kunnen deze twaalf liedjes geklasseerd worden onder de noemer folk en country, tegenwoordig ook wel algemener als Americana omschreven.

Lees meer

 

CURSE OF LONO – CURSE OF LONO (EP)

10 CD's TE WINNEN

De Britse alternatieve rockgroep ‘Curse Of Lono’ uit Londen bestaat naast zanger en songschrijver Felix Bechtolsheimer uit Joe Hazell, Charis Anderson, Dani Ruiz en Neil Findlay. De formatie werd pas vorig jaar opgericht door Felix Bechtolsheimer nadat zijn vorige band ‘Hey Negrita’ besloten had om er na het uitbrengen van 4 cd’s toch maar de brui aan te geven. In de zomer van 2015 werd de formatie ‘Curse Of Lono’ dan opgericht. De groepsnaam werd afgeleid van een gelijknamig boek van Hunter S. Thompson waarin die zijn avontuurlijke ervaringen in 1980 in Hawaii neerschreef. De band begon naarstig met het componeren en repeteren van hun eerste songs. Vier nummers daarvan zijn nu op hun titelloze debuutplaat en ep “Curse Of Lono” beland.

Lees meer

 

DR. SLIDE & BLIND DOG MAYER - FIRST TAKES

10 CD's TE WINNEN

“First Takes” is onze eerste kennismaking met Dr. Slide & Blind Dog Mayer. Zoals de titel al suggereert betreft het hier om opnames waarvan enkel de eerste take gebruikt werd, dus geen speciale effecten, overdubs of wat dan ook. Beide heren zijn genoegzaam gekend in de Duitse Bluesscene en hebben tonnen ervaring. Dat is iets wat je ook duidelijk hoort op deze tien tracks tellende release. Twee zijn van de hand van de meesterlijke gitarist Dr. Slide en de andere songs zijn min of meer bekende nummers van grootmeesters als Son House, Willie Dixon en andere Robert Johnson’s. Dr. Slide is tevens in het bezit van een onwaarschijnlijk knappe, warme, eerder rauwe stem die zich uitstekend leent voor dergelijke songs. Opener “Mojo Hand” van Lightnin’ Hopkins mag dit aantonen. Blind Dog Mauer ondersteunt of moeten we zeggen illustreert even heerlijk als subtiel op de bluesharp. Het zijn eerder persoonlijke versies van de klassiekers die we te horen krijgen, individuele interpretatie zeg maar, maar tegelijk een gesmaakt eerbetoon.

Lees meer

THE VELDMAN BROTHERS - REFUEL

10 CD's TE WINNEN

We zijn niet weinig blij dat The Veldman Brothers een nieuwe plaat op de markt hebben gebracht. Het is inmiddels hun zesde album en we hebben er twee jaar moeten op wachten, een eeuwigheid als je de kwaliteit van hun voorgaande albums in rekening brengt. “Refuel” is de titel van deze release van de band rond de broers Gerrit, zang en gitaar, en Bennie, toetsen, harmonica en zang. In een vernieuwde bezetting met verder nog Fred van der Wende ,bas en Han Neijenhuis op drums, krijgen we elf nummers te beluisteren op een plaat die, hoewel ontegensprekelijk als herkenbaar mag omschreven worden, en daarmee bedoelen we die typische Veldman Brothers sound, toch ook wel nieuwe grenzen gaat aftasten. Zo ontwaar je invloeden van Soul, Boogie en Rock’n’Roll maar nog steeds met die aanstekelijke Chicagoblues als basis en gelukkig wordt er niet aan kwaliteit ingeboet. The Veldman Brothers behoren al sinds hun debuut “Home” uit 2007 tot ons kransje favoriete Nederlandse Bluesbands en hun nieuwste worp zal daar geen verandering in brengen, wel integendeel.

Lees meer