interview met
NICK MOSS & DENNIS GRUENLING

Nick Moss mogen we absoluut bestempelen als een gevestigde naam in de blueswereld. Deze 'grote meneer' speelde in het verleden als (bass)gitarist met artiesten als Buddy Scott, Jimmy Dawkins en Jimmy Rogers. Na jarenlang een 'bandlid' te zijn geweest, besloot hij voor zijn eigen kansen te gaan en lanceerde hij zijn solo carrière. Dit was een slimme zet van Moss. De Nick Moss Band is van vele markten thuis, denk aan Texas-, Chicago-, jumpblues, variërend van uptempo, midtempo, slow- en soulblues. Nick Moss’ gitaarspel, dat bij mij soms associaties oproept aan Albert King en Buddy Guy, is de ene keer relaxed, dan lyrisch en hij kan dan weer fel te keer gaan. Een uitstekende gitarist en het is niet voor niets dat iemand als Ronnie Earl hem tot een van zijn favoriete gitaristen rekent. De Nick Moss Band won door de jaren heen diverse prijzen en kende wisselende bezettingen. Onder meer Mike Ledbetter maakte in het recente verleden deel uit van deze groep. Het wisselen van de bezetting van de band gebeurde zeer recent weer, en hoe! Mondharmonica-virtuoos Dennis Gruenling werd toegevoegd aan de band. Gruenling's passie voor de mondharmonica mogen we inmiddels een levensproject noemen, van jongs af aan is hij bezeten door het instrument en dat is te horen. De excentrieke Gruenling heeft al een succesvolle solo-carriè op zak en ook hij speelde met de 'groten der aarde': Pinetop Perkins, Snooky Pryor, John Mayall, Southside Johnny & the Asbury Jukes, Mick Taylor, Jimmy Dawkins, Rod Piazza, Rick Estrin, Kim Wilson, Rusty Zinn en Mark Hummel deden allen een beroep op hem! Gruenling is een topper op alle fronten, geen wonder dat hij met enige regelmaat in de prijzen valt en de nodige awards heeft binnengehaald. Moss & Gruenling hebben nu de handen ineen geslagen en dat kon niets anders beloven dan vuurwerk. En hier waren we getuige van want deze twee bluesvirtuozen hadden samen met een ijzersterke begeleidingsband de 33ste editie van dit festival superieur afgesloten. De dag voordien hadden we in hun hotel een zeer ontspannen gesprek met deze heren.

zie hier het interview 

 

interview met
MIKE ZITO & BERNARD ALLISON

In het veertiende succesvolle jaar heeft het Duitse Ruf Records opnieuw een Blues Caravan georganiseerd, die momenteel met Vanja Sky, Mike Zito en Bernard Allison door de USA toert. Twee weken geleden werd in Nederland het Moulin Blues Fest. aangedaan maar later dit jaar zijn ze opnieuw in de Lage Landen. Op 22/09 zijn te gast in De Bosuil te Weert, op 23/09 in de Gouden Leeuw in Dongen, op 28/09 in De Korenbloem in Zingem, op 29/09 staan ze op het Boxmeer Blues Festival in Boxmeer en op 30/09 zijn ze te gast in Oosterlo-Geel. Wij keken in Ospel vooral uit om met de Kroatische schone, Vanja Sky, een babbel te doen, en dit gebeurde reeds snel na haar optreden, tot de heren Zito en Allison ons aanspraken. ‘We kennen jullie van vorig jaar niet’.... en idd. we hadden ook met Zito en Allison vorig jaar reeds een interview gedaan. Met Zito zelfs een vijftal jaren geleden in Peer. Ondertussen hebben deze ijverige gasten beide opnieuw een nieuw album uit, en daar wilden ze toch graag wat over vertellen en hierbij promoten we dan ook graag deze vriendelijke zanger- gitaristen.

zie hier het interview 

 

interview met
KIM WILSON

Kim Wilson behoeft bij de bluesliefhebber eigenlijk geen introductie, als frontman van The Fabulous Thunderbirds is zijn naam in de blueshistorie gebeiteld. Als zoon van musicerende ouders kreeg hij de liefde voor de muziek al vroeg mee. Op high school leerde hij de blues kennen en schakelde hij van gitaar en trombone over op de mondharmonica. In de Bay Area blues scene in San Francisco viel zijn talent op en speelde hij onder andere met blues grootheden als Charlie Musselwhite, John Lee Hooker en Sonny Rhodes. Halverwege de jaren zeventig, nadat hij naar Austin Texas verhuist was, was het niemand minder dan Muddy Waters die het talent in Kim Wilson herkende. In Austin richtte Wilson met Jimmy Vaughan The Fabulous Thunderbirds op en als huisband in Antone’s Nightclub begeleidde hij vele grote bluesartiesten. Dat kreeg de goedkeuring van Waters die zich als een mentor naar hem toe opstelde. The Fabulous Thunderbirds groeiden uit tot een bluessensatie en verdienden hun plek in de blues "Hall of Fame". In Austin is Wilson's voorliefde voor de blues uit de jaren 50 en eerder ontstaan, zijn interesse in de historie legt hij vast in zijn solo projecten. Zo deed Wilson dat ook onlangs op zijn zeer goed ontvangen solo-album "Blues and Boogie vol. 1" (2017). Voor Moulin Blues 2018 kwam Kim Wilson exclusief over uit de VS. Dit enige optreden in Europa was dan ook niet echt te missen, hetgeen veel bluesliefhebbers dan ook wisten. Er werd tijdens het concert geen seconde gelachen, wat dan niet alleen heel strak lijkt, het is een uitzonderlijk spektakel waarin Kim's harmonica alles overheerst, op het gitaarwerk van Billy Flynn na. Traditionele blues, zoals dit concert ook overkomt, met een grootsheid van de living blues der overlevenden. Voor Rootstime reden genoeg om exclusief Kim Wilson voor onze camera te halen.

zie hier het interview 

 

interview met
VANJA SKY

Het gerenommeerde Duitse blueslabel Ruf Records presenteert ieder jaar de zogenaamde Blues Caravan, een wisselend collectief met een mix van aanstormend talent en gevestigde namen. Vorig jaar speelde de Blues Caravan 2017 (met o.a. Big Daddy Wilson, Si Cranstoun en Vanessa Collier) op Moulin Blues. Dit jaar pakt Ruf Records uit met een wel heel speciale samenstelling van blues-zwaargewichten. De eerste naam in dit ensemble is die van Mike Zito, en dat is zeker geen onbekende voor de bezoekers van Moulin Blues. Zito heeft zijn naam in de blueswereld absoluut gevestigd en stond tevens in 2010 al eens met zijn band in Ospel. Wat we kunnen verwachten van Mike Zito? Rauwe funky blues met rockinvloeden, intens gitaarwerk en een herkenbare zang. Zito staat garant voor een kwalitatief hoogstaand optreden. Naast Mike Zito, verwelkomt de Blues Caravan 2018, niemand minder dan Bernard Allison in haar gelederen. Ook de Allisons zijn geen onbekenden in Ospel, vader en legende Luther Allison stond in 1994 op Moulin Blues en zoon Bernard betrad in 2002 de Ospelse planken. Uiteraard weet hij hoe de blues gespeeld moet worden, dit is hem namelijk door zijn vader en leermeester Luther met de paplepel ingegoten. Het talent binnen deze editie van de Blues Caravan is de Kroatische Vanja Sky. Een vriendelijke jonge dame die de nodige elegantie toevoegt aan deze Blues Caravan. Maar pas op schijn bedriegt, deze dame laat de gitaar scheuren en kraken waarbij je veelvuldig aan Stevie Ray Vaughan moet denken. 'Ladies first' dachten we, en zo hoffelijk als steeds, hadden we eerst een leuke babbel Vanja Sky, die ons zo graag wat vertelde over haar laatst verschenen album 'Bad Penny'.

zie hier het interview 

 

interview met
THE RAGTIME RUMOURS

In december 2013 werd in de Noord-Limburgse Maasdelta bij Reuver op initiatief van Tom ’’Howlin Stone’’ Janssen een nieuwe band uit het moeras getrokken, The Ragtime Rumours. En zoals hun naam doet vermoeden brengt deze band een bruisende mix van ragtime, drunk-swing, swampy blues, hillbilly en western ten gehore. Stel je voor wat je krijgt als Pokey Lafarge en Tom Waits bij Django Reinhard op bezoek gaan, een flinke pot koffie drinken en daarbij naar Robert Johnson luisteren. En dan hun instrumenten oppakken… zelf noemen ze het "Rag 'n Roll". De deelname van The Ragtime Rumours aan de Dutch Blues Challenge 2017 was namelijk succesvol. Of beter gezegd: maximaal! Ze behaalden de eerste plek. Met dit resultaat was de weg vrij voor de International Blues Challenge in Memphis en de European Blues Challenge in het Noorse Hell. Hier in Noorwegen won dit Limburgse viertal deze Challenge en dan heb je wat in je mars! Voor ons was dit alvast een terechte keuze. Samen zijn ze een kleurrijk gezelschap dat op zaterdag Moulin Blues met hun groot enthousiasme en muzikaliteit deze tweede festivaldag mocht openen, hetgeen ze ook toonden in het gezellige gesprek dat we snel na hun optreden konden doen, want veel tijd was er niet. Busje was al weer geladen, want omwille van het Bevrijdingsfestival Limburg in Roermond waren ze daar niet de opener maar wel de afsluiter van de avond.

zie hier het interview 

 

interview met
COREY DENNISON

Corey Dennison en zijn band mogen op bluesgebied gerust "the next big thing uit Chicago" genoemd worden. Dit zeer talentvolle collectief werd niet voor niets genomineerd voor de International Blues Awards "Best Emerging Artist Album", en wonnen ze de "Best Blues Album" award bij Le Prix Blues Awards in Frankrijk. Op zesjarige leeftijd al verpande Corey zijn hart aan de gitaar. Avonden lang luisterde hij naar o.a. Albert King, Gatemouth Brown en Albert Collins op de radio en probeerde dit vervolgens na te spelen. Een oefening die hem later geen windeieren legde, zo bleek. Dennison is namelijk een heuse gitaarvirtuoos die zijn tokkelende hand niet omdraait voor wat pittige solo’s. Daarnaast zorgde diezelfde radio voor een flinke invloed op zijn muziek en zang in het bijzonder. Naast de blues heeft Dennison een voorliefde voor soul in de stijl van Wilson Pickett, Curtis Mayfield & Sam Cooke en dit is duidelijk terug te horen. Corey Dennison en zijn band klinken daardoor misschien anders dan een traditionele Chicago Blues Band en anders dan hun uiterlijk doet vermoeden: deze getatoeëerde figuren met bakkebaarden geven je niet snel een zachtaardige impressie. Toch combineren zij stevige Chicago Blues met intense soul-invloeden. Het beste van twee werelden dus. De Corey Dennison Band is dan ook één van de beste dingen, die je van de Chicago blues scène op dit ogenblik mag verwachten. Voor velen de revelatie van dag 2 in Ospel.

zie hier het interview 

 

interview met
BETTE SMITH

Stel: Mavis Staples, Tina Turner en Big Mama Thornton zouden een gedeelde zwangerschap ondergaan, welk kind zou daar uit komen? Het levende antwoord op deze vraag staat dit jaar op Moulin Blues. De naam van deze aanvoerdster van de nieuwe Soul-generatie? Bette Smith. Als kind tussen het gangstergeweld in de wijk Bedford-Stuyvesant in Brooklyn, New York was het vechten voor je bestaansrecht. Wellicht dat deze voluptueuze, donkere dame daarom de kracht bezit die ze uitstraalt. Met haar immense afro-kapsel en prikkelende zang vult ze het hele podium. Vooral op het gebied van zang is Bette Smith multifunctioneel, ze beschikt over het gehele pallet: haar hoge tonen raken je in je hart, de lage tonen maken de bassist bijna overbodig. Daarbij is de mix tussen soul, R&B en blues de rode draad in haar oeuvre. Geen verrassing trouwens; haar idolen heten o.a. Tina Turner, James Brown en Mick Jagger. Bette Smith is één van de nieuwe vaandeldragers van oprechte soul die 'rockt'. Met subtiele ritmes en verwarmende stem bracht ze op vrijdagavond een stukje Brooklyn naar Ospel, waar we genoten van een spetterende show. Daarbij kwamen alle songs aan bod uit haar pas verschenen debuut album ‘Jetlagger’, dat ze opnam met Bronson Tew en producer Jimbo Mathus in Water Valley, Mississippi.

zie hier het interview 

 

interview met
MONSTER MIKE WELCH & MIKE LEDBETTER

Aanschouw hier de toekomst van de blues! Deze twee "Mikes" ontmoetten elkaar tijdens een eerbetoon aan Otis Rush op het drieëndertigste Chicago Blues Festival. Tijdens deze eerste muzikale kennismaking knalde het dusdanig dat een serieus vervolg een hele logische stap zou zijn. Het resulteerde in het album ‘Right Place, Right Time’. Een album, dat een eerbetoon is aan de klassieke blues uit de vijftiger en zestiger jaren. Een zeer interessante samenwerking was geboren. Een bluesgitarist van 37 jaar oud, die al 25 jaar in het vak zit. Toch is dat wel degelijk het geval bij Monster Mike Welch. Als 11-jarig jochie werd hij ontdekt en zijn bijnaam “Monster” kreeg hij twee jaar later van Blues Brother Dan Aykroyd. In 1996 stond hij als 'brookie' al op het Moulin Blues Festival. Inmiddels is Welch uitgegroeid tot één van de toonaangevende gitaristen binnen de blues wereld. Hij speelde o.a. met Sugar Ray & The Bluetones (MB 2014), Duke Robillard, Nick Moss en Darrell Nulisch. Mike Ledbetter, naar verluid verre familie van de legendarische Leadbelly, werd hevig beinvloed door de 50’er en 60’er blues en soul muziek. Ledbetter verdiende zijn muzikale sporen in verschillende muziekstijlen zoals soul, gospel, jazz en zelfs in de opera! Mentor Nick Moss overtuigde hem uiteindelijk van zijn blues-talent en een veelbelovende én unieke bluesartiest was geboren. Op vrijdagavond tijdens Moulin Blues brachten deze twee gasten met een ontzettende bezieling een show die het best omschreven kan worden als kippenvelmateriaal met songs die voornamelijk kwamen uit hun schitterende album ‘Right Place, RightTime’ dat in 2017 bij Delta Groove Records verscheen. Ze weten elkaar muzikaal feilloos te vinden en aan te vullen. Moulin Blues had hiermee een optreden van formaat, monsterlijk goed- dat durven we best te zeggen!

zie hier het interview 

 

interview met
THE CORNFEDS

Het is een publiek geheim dat Scandinavië barst van het blues & roots talent... en als je in een land als Denemarken de Blues Challenge (2016) wint dan doe je op muzikaal vlak iets heel goed. Dit is absoluut het geval bij The Cornfeds. Deze Denen brengen semi-akoestische blues & roots uit de jaren '30 en '40 en zij doen dit op een frisse, eigentijdse, manier waardoor ze een heel unieke sound ontwikkeld hebben. In het geluid van The Cornfeds hoor je een mix van delta blues, hill country blues vertaald naar de dag van vandaag. Muziek voor vandaag met wortels in een (ver) verleden, dat brengen de heren van The Cornfeds: Sune Bjerre (zang, mondharmonica, reso gitaar & banjo), Jostein Burmann (gitaar), Kasper Bjerre (bas) en Jakob Kjaerlund (drums).

zie hier het interview 

 

interview met
HAMISH ANDERSON

Hamish Anderson groeide op in Melbourne (AUS) maar verhuisde een tijdje geleden 'voor de muziek' naar de Verenigde Staten, Los Angeles om precies te zijn. De ingrediënten om een grote te worden zijn bij Hamish Anderson in ruime mate aanwezig. Hamish kent de juiste mensen in het wereldje, voor zijn debuutalbum "Trouble" (geproduceerd door Jim Scott, o.a. Tedeschi Trucks Band, Tom Petty en Wilco) leende hij muzikanten van Ryan Adams, John Mayer, Los Lobos, Gary Clark Jr. en Angus & Julia Stone. Hij stond tevens in het voorprogramma van o.a. B.B. King, Stephen Stills en Kenny Wayne Shepherd. Hamish Anderson beschikt daarnaast over een stem waar je alle kanten mee op kan: hij hoeft de rockkant zeker niet te schuwen, maar kan ook makkelijk een soulvolle ballad uit zijn hoed toveren. Wat hij zingt doet er ook nog eens toe, hij heeft bovengemiddelde songwriter vaardigheden. En als laatste is hij ook nog eens een geweldige gitarist, waarmee hij het muziekgeluid van de nodige blues voorziet. Kortom een zeer en getalenteerd en veelbelovend artiest. Het geluid kunnen we het beste omschrijven als een old school geluid vol met invloeden van blues en rock. In de VS omschrijven is het mooier: "a beautiful sound that digs a deep groove and fills it with cotton balls. It feels effortless and yet hits the bulls-eye with every toss".

zie hier het interview 

 

 

 

Blues Peer strikt Van Morrison
als exclusieve headliner

+

GUY VERLINDE & The Mighty Gators
MUDVIBE
COSMO’S FOGER-T
BLUES ANGELS
TENSFIELD

De komende weken zullen er nieuwe bands aan de line-up toegevoegd worden.

De 'Vroege Vogel-actie' loopt nog steeds. Bestel je tickets hier vandaag nog aan een verlaagd tarief!

 
 

 

 
15/11/2018 - 20.00u
Move2blues 20th anniversary concert
Anson Funderburgh
& The Rockets feat Big Joe Maher (USA)
The Duke Robillard Band (USA)

Na eerdere edities in Berlijn (2x), Toulouse, Riga, de succesvolle 5de editie in de AB in Brussel, Torrita di Sienna / Italië en Horsens / Denemarken vorig jaar, vond de 8ste editie van de European Blues Challenge plaats op 16 en 17 maart in Hell in Noorwegen. Dit “Eurosongfestival van de Blues”, met zijn 21 deelnemende landen, is een initiatief van de European Blues Union, die 29 verschillende nationaliteiten onder haar leden telt. The Ragtime Rumours uit Nederland werd door de Europese vakjury tot winnaar uitgeroepen. België werd vertegenwoordigd door Ed & The Gators. En voordat frontman Ed De Smul met zijn band op het podium zou staan hadden we even met hem een kort geprek. Tevens maakte we ook van de gelegenheid gebruik om Kjell Inge Brovoll van de Noorse organisatie, Nico De Cock van The Bluesbones, Herman Jansen van Moulin Blues en de presentator Eric “Slim” Zahl (ESZ & the South West Swingers) een paar 'lastige' vragen te mogen stellen.

 

interview met
MEMPHIS MOJO

Voor het eerste huisconcert in Rootstime Headquarters in Halen, Bed 'n Blues, viel de keuze op Memphis Mojo: Mario Pesic en Kris Valvekens. Deze laatste, de 'Kirri', zoals iedereen hem kent, is muzikaal van vele markten thuis. Naast solo-projecten en optredens met zijn band 'Travelin' Kitchen Jam' is hij de laatste jaren vooral ook bekend van Diamond On The Rocks en Greenwood, respectievelijk Neil Diamond en Fleetwood Mac tributes. Mario Pesic staat zowat synoniem voor blues. De frontman van onder andere D-Tale en Axl Pelemans' Camden is uit de Belgische bluesscene nauwelijks weg te denken. Ook als solo- en duo-artiest heeft hij zijn sporen intussen verdiend. Nieuwsgierig naar verleden, heden en toekomst konden we de gelegenheid niet voorbij laten gaan om aan dit sympathieke duo wat vragen te stellen.

zie hier het interview 

 

 

interview met
TOMMY CASTRO

Tommy Castro groeide op in San José Californië. Hij begon gitaar te spelen en onder zijn vroegste helden waren Eric Clapton, Elvin Bishop en Carlos Santana. Hij ging luisteren naar de helden van zijn helden, B.B. en Freddie King, Buddy Guy en andere bluesartiesten. Hij toerde twee jaar met The Dynatones en begon in 1991 onder eigen naam op te treden. Het zou nog tot 1996 duren voor hij zijn solodebuutalbum "Exception to the Rule" zou maken, waarmee hij meteen de aandacht van de internationale blues pers mee trok. En ze zijn lovend over hem, iemand als Carlos Santana noemt hem 'the future of the blues'. In 2001 verscheen "The Essential Tommy Castro", toen nog bij Blind Pig records. Hetzelfde jaar verscheen bij 33rd Street Records het album "Guilty of Love" en twee jaar later vond hij onderdak bij Heart and Soul Records, waar het album "Gratitude" verscheen, een album waarin hij een eerbetoon bracht aan zijn leermeesters: de oude blues- en soulmaten. Op deze plaat speelde hij zeer keurige uitvoeringen van B.B. King, Muddy Waters, Howlin' Wolf e.a. In 2005 verscheen "Soul Shaker" en in 2007 was het de beurt aan die prachtige cd "Painkiller", met producer John Porter (B.B. King, Elvis Costello, Buddy Guy). Deze cd waarop tevens ook Coco Montoya, Teresa James en Angela Strehli mee doen en het album "Soul Shaker" verschenen in zijn toen welvertrouwde Blind Pig stal. Voor het album "Hard Believer" (2009) verkoos hij wederom John Porter als producer, en is opgenomen in zijn thuishaven, San Rafael, Californië, maar is wel Castro's eerste release voor het Alligator label van Bruce Iglauer. Ondertussen is Castro bij dit label reeds toe aan zijn zesde release, met het album "Stompin’ Ground" (2017). Deze plaat bevat een twaalftal onweerstaanbare nummers, voor een deel nieuwe songs en een aantal covers van songs die hem inspireerde toen hij opgroeide in San Jose, Californi . Met gastoptredens van David Hidalgo ( Los Lobos), Charlie Musselwhite en Mike Zito. Het jarenlang zeer uitgebreid tourschema heeft van Tommy Castro een van de meest succesvolle artiesten gemaakt in de blues. Tommy’s soulvolle stem, in combinatie met zijn heldere bluesrockgitaarlicks en ondersteund door klasse muzikanten staan garant voor een perfecte bluesavond. Deze maand komt Tommy Castro voor een aantal optredens naar Nederland en Duitsland, maar vooraf was hij te gast in de Spirit of 66 in Verviers waar we de alom geprezen bluesheld in het halfduister wat vragen konden stellen.

zie hier het interview 

 

interview met
GHALIA & MAMA’S BOYS

De 25 jarige Ghalia Vautier is wellicht Brussels best bewaarde blues geheim. Al buskend leerde ze de stiel en de voorbije 5 jaar perfectioneerde ze haar skills tijdens meervoudige trips naar de US. Want sinds 2013 pendelt Ghalia al naar de grote muzieksteden in de US. Daar kreeg ze de gelegenheid om met zeer getalenteerde en inspirerende muzikanten in contact te komen. Zo was ze in Chicago, Memphis, Nashville, maar vond ook haar weg naar de roots van de Mississippi blues en de bayous van Lousiana. Ondertussen is Ghalia uitgegroeid tot een gerespecteerde muzikante in de muziekscène van Clarksdale, MS, de stad die men de Ground Zero van de bluesmuziek noemt. Haar passages aldaar en in NOLA gingen niet ongemerkt voorbij, ze speelde er onder andere op het Juke Joint Festival en won er de harten van de Mama’s Boys. Johnny Mastro & Mama’s boys zijn een van de leading blues bands in New Orleans en nodigden de jonge Brusselse prompt uit voor een opnamesessie. Het album is dan ook een goed voorbeeld van een Europees-Amerikaanse blues samenwerking. Het resultaat is een album met een ongepolijste rauwe blues sound. Ghalia’s rock ‘n’roll verleden is duidelijk in haar stem terug te horen. Zij heeft een onweerstaanbare snik in haar stem en dit gekoppeld aan het zeer rauwe geluid van Johnny Mastro’s band levert een prima bluesrock album op. De twaalf nummers op "Let The Demons Out" werden bijna allemaal door Ghalia zelf geschreven en werd opgenomen in de Music Shed studio in New Orleans en Legende David Farrell mixte en masterde het album. Begin deze maand november was Ghalia samen met de Mama's Boys in België, o.a. in Mechelen, Brussel, Gouvy en Gent, om hun debuut voor het Duitse RUF records (Ina Forsman, Tasha Taylor, Erja Lyytinen) voor te stellen. Hun laatste optreden van deze mini tour was in Gent, waar ze het podium van de Missy Sippy op gepaste wijze lieten daveren. Een uur daarvoor hadden we een gezellige babbel in hun kleedkamer. Het was een hartelijk weerzien, want het was al enkele jaren geleden dat we de Mama's Boys nog eens voor de microfoon hebben gehad en samen met Ghalia brachten ze voor het eerst en voor Rootstime een schitterende akoestische versie van de titelsong "Let The Demons Out". Veel interesse is er ondertussen al van vele festivals die deze zomer Ghalia & Mama's Boys in hun line-up willen hebben, en dit beginnende met het de Hageland Blues & Roots Night waar ze in Glabbeek op za. 24 maart 2018 zullen optreden..

zie hier het interview 

interview met
JONNY LANG

Eind vorige eeuw was onze Jonny nog een hyper getalenteerde Amerikaanse tiener. Als Kid Jonny Lang & The Big Bang bracht hij in 1995 al zijn eerste cd uit: "Smokin". Hij was toen nog geen 15 (en yep, zo jong en al smoren!?) en werd meteen al een blues-wonderkind genoemd. En terecht. Smokin zegt natuurlijk alles over zijn zang en speelstijl: ronkend en rokend. Sinds toen heeft Jonny Lang tal van succesvolle studioalbums uitgebracht en maakte een muzikale ontwikkeling door waarbij hij begon in de bluesrock en inmiddels enkele jaren zijn eigen stijl heeft gevonden in een ijzersterkte mix van blues, gospel, rock en soul, waarbij zowel zijn gitaarspel als fenomenale stemgeluid de boventoon voeren. Twee jaar later gooide hij meteen hoge ogen met het album "Lie To Me" (1997) en het jaar daarna kreeg hij een Grammy voor zijn album "Wander This World" (1998). Dit is inmiddels bijna twintig jaar geleden, nog wat albums verder, en we kunnen wel stellen dat het talent van deze Amerikaanse blueszanger niet slecht is opgedroogd. Hoewel zijn stijl moeilijk te categoriseren valt, worden Lang’s nummers gekenmerkt door sterke vocale melodieën, expressieve gitaarpartijen en een brede blik op de wereld. Dit heeft hem zeker geen windeieren gelegd, want in de afgelopen jaren deelde hij het podium met legendes als The Rolling Stones, B.B. King, Aerosmith en Sting. Zijn album "Fight For My Soul" stemt alweer uit 2013, maar onlangs zag "Signs" het licht en werd #1 Blues Album in de Amerikaanse billboard charts. Dit album is geïnspireerd op oudere blues met veel rauwe gitaren. Dat Jonny Lang anno 2017 nog steeds niet weet te vervelen was in Utrecht meer dan duidelijk. En dat we met deze gitaargod van de jongste, hyper getalenteerde en felbegeerde lichting vroeg in de namiddag konden interviewen was echt de max, want voor ons behoort Jonny Lang wel degelijk tot de eredivisie van de hedendaagse rock- en bluesmuzikanten.

zie hier het interview 

interview met
BEN MILLER BAND

Het Amerikaanse kwartet Ben Miller Band maakt een even unieke als onweerstaanbare mix van North Mississippi Hill Country blues, Appalachian mountain music, bluegrass en pure country, door de band zelf Ozark stomp gedoopt. De band sleet zijn dagen in relatieve anonimiteit tot ze in 2013 het voorprogramma van ZZ Top mochten doen en met hun bescheiden zelfbouwinstrumentarium moeiteloos overeind bleven in de grote zalen. "I don't remember having stood through an opening act's show in quite sometime but I couldn't seem to leave, they were that engaging" dixit Billy Gibbons. Mede door hun toegenomen bekendheid konden ze hun laatste plaat "Any Way, Shape Or Form" (2014) - zie recensie- , dat geproducet werd door Vance Powell (Jack White, Wanda Jackson, Kings of Leon), uitbrengen bij een groot label. Op dit album creëert de Ben Miller Band uit Missouri, toen nog als trio, een volstrekt nieuw en eigen muzikaal genre. Aan de ene kant behoorlijk traditioneel, puttend uit delta blues en bluegrass, aan de andere kant zo modern als wat. Miller is een sublieme gitarist, zanger en schrijver, Scott Leeper bespeelt de eensnarige theekistbas of zijn leven ervan afhangt en Doug Dicharry speelt alles waar geluid uitkomt. Live had de band al een enorme reputatie, die hadden ze vanaf toen ook in de studio. In de tussentijd heeft de Ben Miller Band een gedaantewisseling ondergaan. Trombonist-percussionist Doug Dicharry is er niet meer bij en werd vervangen door Smilin' Bob Lewis en Rachel Ammons, twee multi-instrumentalisten die het toch al excentrieke instrumentarium van de band aanvullen met enkele extra exotische aanwinsten (elektrische cactus, dulcimer, ...). Met een zinderende liveshow die alle verwachtingen overstijgt, charismatisch vocaal samenspel en warmbloedige arrangementen, en hun authentieke instrumenten, zijn ze opgemerkte gasten overal waar ze neerstrijken, dat was ook het geval in Utrecht waar we backstage even met dit aangenaam gezelschap mochten praten.

zie hier het interview 

 

CD's TE WINNEN

LOW LILY – 10.000 DAYS LIKE THESE

10 CD's TE WINNEN

Zo’n kleine drie jaar geleden hoorden we hier voor het eerst van een nieuwe folk-, bluegrass- en Americana-muziek brengende formatie uit New England, de uit zes staten bestaande regio in het noordoosten van de Verenigde Staten. Dat gebeurde toen met de release van de zes songs tellende ep “Low Lily” van het gelijknamige trio, bestaande uit sopraan Liz Simmons (gitaar), tenor Flynn Cohen (gitaar en mandoline) en alt Lissa Schneckenburger (viool). Zingen doen ze alle drie om beurten, nu ook zo op hun eerste volwaardige plaat die “10.000 Days Like These” als titel meekreeg, zo vernoemd naar het album afsluitende lied dat we u graag in een live uitvoering op bijgaande video laten horen. Dezer dagen treedt ‘Low Lily’ vaak op als een kwartet na de toevoeging van contrabassist Corey DiMario van ‘Crooked Still’ voor hun liveoptredens.

Lees meer

 

PATRICIA VONNE – TOP OF THE MOUNTAIN

10 CD's TE WINNEN

‘It’s not the mountain we conquer, but ourselves’ is een uitspraak van de vermaarde Sir Edmund Hillary, de Nieuw-Zeelandse ontdekkingsreiziger, bergbeklimmer en filantroop. Met die wel overwogen woorden in gedachten begon zangeres, songschrijfster, activiste en filmactrice Patricia Vonne (né Rodriguez) uit San Antonio, Texas aan het componeren van nieuwe songs voor haar zevende studioalbum “Top Of The Mountain”, de opvolger voor het geheel Spaanstalige plaatje “Viva Bandolera” dat in 2015 op de markt is verschenen. Deze 48-jarige, zeer leuk ogende artieste heeft met deze cd alweer een pareltje van kwalitatieve en knap entertainende muziek afgeleverd. Een blik op de tracklijst leert ons dat ze voor enkele nummers de deskundige hulp van collega-muzikanten heeft gekregen. Zo schreven haar vaste gitarist en pianist Robert LaRoche en singer-songwriter Willie Nile mee aan de openingstrack “City Is Alive”, ‘Tex-Mex’-icoon Joe ‘King’ Carrasco hielp mee aan en zingt ook mee op het nummer “Lil Lobo” en voor “Tidal Wave” kreeg Patricia Vonne de componeerhulp van niemand minder dan Alejandro Escovedo.

Lees meer

 

MEADOW CREEK – ‘TIL DEATH DO US PART

10 CD's TE WINNEN

‘Tot de dood ons scheidt’ is een zin die in onze taal de huwelijksbelofte afsluit die geliefden aan elkaar maken bij het trouwen. Het is een vorm van eeuwige trouw beloven die jammer genoeg in deze tijden steeds minder wordt waar gemaakt. Het Zweedse echtpaar Peter en Linda Dahl uit Degerfors gelooft echter nog altijd rotsvast in het realiseren van deze belofte en ze tonen dat aan de buitenwereld door hun nieuwste plaat te voorzien van de titel “’Til Death Do Us Part”. Op dit tien songs tellende album brengt het koppel ook een liedje dat dezelfde titel heeft en dat u in een live uitvoering op de bijgaande video kunt beluisteren. Als prille tiener was Linda de leadzangeres van de lokale formatie ‘Angel’ en Peter een multi-instrumentalist, songschrijver en producer van de Zweedse formatie ‘Peckas Pack’ die vooral covers van bekende hits bracht. Daarna was hij ook nog lange tijd actief als lid van een in Zweden zeer succesvolle ‘ABBA’-tribute band.

Lees meer

 

COURTNEY YASMINEH – HIGH PRIESTESS AND THE RENEGADE

10 CD's TE WINNEN

Eerlijk! Ik had tot voor kort nog nooit gehoord van een folk- en popgroep die ‘The Green Apple Sea’ heette. Toch blijkt dit Duitse sextet rond zanger en songschrijver Stefan Prange uit Nürnberg al actief te zijn sinds 1997, zij het regelmatig in een iets anders uitziende bezetting en met een vrij lange tussenperiode van non-interesse in het verder gaan in de muziekwereld. Hun debuutplaat “All Over The Place” verscheen in 2000, pas gevolgd in 2007 door een tweede album “Forever Sounds Great”. Na vier jaar van songs schrijven (waaronder een half jaar door Argentinië trekken), knippen en plakken en uiteindelijk opnemen heeft ‘The Green Apple Sea” na hun laatste, derde album “Northern Sky, Southern Sky” uit 2010 nu dan toch een elf songs tellende nieuwe full-cd op de markt gebracht onder de titel “Directions”.

Lees meer

 

MARK HUFF – STARS FOR EYES

10 CD's TE WINNEN

Het was al van 2010 geleden dat wij hier bij Rootstime nog iets vernomen hadden van de Amerikaanse zanger Mark Huff, toen ter gelegenheid van de release van zijn album “Feels Like California”. Twee jaar geleden had hij ook nog wel een zes tracks tellende ep “Down River” uitgebracht, maar die heeft om één of andere reden onze redactie nooit weten te bereiken. Deze uit Las Vegas afkomstige singer-songwriter verhuisde in 2003 naar Nashville, Tennessee om van daaruit zijn muzikale droom waar te gaan maken en daar lijkt hij toch meer en meer in te gaan slagen. Vooral zijn nieuwste plaat “Sta rs For Eyes” wist van meet af aan de aandacht van de muziekfans te trekken. Daar zijn wel een paar redenen voor te bedenken. Vooreerst dat het elf zelf gecomponeerde nummers tellende album van een zeer hoge kwaliteit is, naast de aanwezigheid van ‘Grammy Award’-winnaar Chad Brown (van o.a. Ryan Adams, Faith Hill en Tom Russell) in de producersstoel.

Lees meer

 

CASE GARRETT – AURORA

10 CD's TE WINNEN

New York is blijkbaar een zeer actuele broeihaard van nieuwe muziek en nieuwe artiesten. Gelukkig maar dat de vele Amerikaanse promotoren ons hier bij ‘Rootstime’ permanent op de hoogte blijven houden van alle ontwikkelingen in de huidige muziekscène van de USA. Zo hebben we recent het mooie debuutalbum “Aurora” van singer-songwriter en producer Case Garrett in de bus mogen ontvangen en kunnen we u hierover in deze recensie dus wat meer vertellen. Songs schrijven is voor Case Garrett vooral het omzetten van uit het leven gegrepen verhalen op een mooi melodieus deuntje. Dat kunnen zowel waarheidsgetrouwe verhalen zijn als knap verzonnen vertellingen; als ze maar goed en geloofwaardig overkomen is de missie van de songschrijver geslaagd.

Lees meer

 

J. BRIOZO – DEEP IN THE WAVES

10 CD's TE WINNEN

‘J. Briozo’ lijkt op het eerste zicht de naam van een persoon te zijn, maar dat klopt niet, want achter dat pseudoniem gaat een indie folk- en rockgroep schuil die zijn thuishaven heeft in Minneapolis, Minnesota. Deze als een kwintet optredende band werd gevormd rond singer-songwriter en multi-instrumentalist Jeff Crandall die ook als frontman van de lokale rockgroep ‘Swallows’ actief is en zijn meer rustige songs in dit zijproject heeft gestoken. De andere bandleden van ‘J. Briozo’ zijn bassist en cellospeler Aaron Kerr, gitarist Brett Hansen, percussionist en toetsenist Tyson Allison en drummer Justin DeLeon. Met dertien door Jeff Crandall gecomponeerde nummers werd nu een eerste album van ‘J. Briozo’ samengesteld, een werkstuk dat onder de titel “Deep In The Waves” op de buitenwereld werd losgelaten. Kenmerkend is de sfeervolle sound die bij deze songs werd gecreëerd. Dat valt al meteen op bij de subtiel georkestreerde en breekbaar gezongen openingstrack “Blind” die we voor u in een live uitvoering op bijgaande video ter kennismaking hebben toegevoegd. Ook in de daaropvolgende albumtiteltrack “Deep In The Waves” en in het liefdesliedje “Beautiful Mess” wordt het tempo gedempt gehouden en krijgen we allerlei ijle, vanuit de verte klinkende geluiden toegevoegd.

Lees meer

 

KYLE CAREY – THE ART OF FORGETTING

10 CD's TE WINNEN

New Hampshire is een staat in de ‘New England’-regio in het noordoosten van de Verenigde Staten. Het is de geboortestreek van de nu in Brooklyn, New York wonende 29-jarige zangeres en songschrijfster Kyle Carey, die zich voor haar muzikale carrière heeft toegespitst op het brengen van Keltische en Appalachian folkliedjes. Ze debuteerde in 2011 op plaat met het album “Monongah”, dat in 2013 een vervolg kreeg met de ep “One Morning In May” en in 2014 met een tweede studioplaat “North Star”. Met “The Art Of Forgetting” komt Kyle Carey nu met een splinternieuw derde studioalbum op de proppen. Twaalf nummers in de door haar zelf ‘Gaelic Americana’ genoemde stijl kregen een plaatsje op deze schijf. Zelf leerde ze ook de Schots-Gallische taal die ze vlekkeloos weet te spreken en ze zingt op haar platen dan ook liedjes in deze voor ons totaal onverstaanbare taal.

Lees meer

 

THE GREEN APPLE SEA – DIRECTIONS

10 CD's TE WINNEN

Eerlijk! Ik had tot voor kort nog nooit gehoord van een folk- en popgroep die ‘The Green Apple Sea’ heette. Toch blijkt dit Duitse sextet rond zanger en songschrijver Stefan Prange uit Nürnberg al actief te zijn sinds 1997, zij het regelmatig in een iets anders uitziende bezetting en met een vrij lange tussenperiode van non-interesse in het verder gaan in de muziekwereld. Hun debuutplaat “All Over The Place” verscheen in 2000, pas gevolgd in 2007 door een tweede album “Forever Sounds Great”. Na vier jaar van songs schrijven (waaronder een half jaar door Argentinië trekken), knippen en plakken en uiteindelijk opnemen heeft ‘The Green Apple Sea” na hun laatste, derde album “Northern Sky, Southern Sky” uit 2010 nu dan toch een elf songs tellende nieuwe full-cd op de markt gebracht onder de titel “Directions”.

Lees meer

 

TRAILHEAD – KEEP WALKING

10 CD's TE WINNEN

Tobias Panwitz is nu niet meteen een naam om een internationale muziekcarrière na te streven. Vandaar dat deze Berlijnse singer-songwriter zich achter het pseudoniem ‘Trailhead’ is gaan verschuilen. In 2009 bracht hij onder die naam zijn debuutplaat “The Road To Salamanca” uit, gevolgd door nog twee albums: “Bodies In The Basement” uit 2012 en “Leave Me To Learn” uit 2014. Nu komt deze naar artiesten als Neil Young, Jackson Browne en Ron Sexsmith opkijkende folkzanger met een splinternieuwe plaat getiteld “Keep Walking” op de proppen. In dit geval mag u die titel wel heel letterlijk nemen, want zowat alle nummers op het album gaan blijkbaar over zijn favoriete hobby: het wandelen.

Lees meer

 

JO CARLEY AND THE OLD DRY SKULLS – THEM OLD BONES

10 CD's TE WINNEN

In de jaren ’90 waren Jo en Tim Carley beiden muzikanten in de Britse metal en punk scene, die me elkaar kenden en die, zoals muzikanten dat vaker doen, elkaar bij materiaal problemen uit de nood hielpen. Jo leende haar drum kit uit aan Tim Carley en vroeg haar te helpen bij het schrijven van haar nummers. Jaren later ontdekt Jo de muziek van Bill Monroe (Blue grass Boys) en violiste Alison Krauss (beiden bekende Amerikaanse bluegrass muzikanten) en leerde ze mandoline en viool spelen. Ze vroeg aan Tim om samen met haar een bluegrass/country/roots band te beginnen, maar uiteindelijk werd het een roots band, die zijn Ska en Punk roots niet kon verbergen. Jo en Tim zijn ondertussen man en vrouw, treden op als duo onder de naam Carley Twins of als trio (met bassist Hawkeye Houlihan of James Le Huray) als Jo Carley and The Old Dry Skulls. Hun muziek omschrijven ze zelf als een mix van “waanzinnige zigineurmuziek en ouderwetse folk”, als muziek die ze zelf graag willen horen.

Lees meer

 

THE ARCHIEVERS – LIVE AT THE SVA

10 CD's TE WINNEN

The Achievers spelen al vijf jaar vintage dansmuziek en touren daarvoor, gewapend met eigen songs en herbewerkte klassiekers uit de jaren ‘40, ’50 en ’60, in de UK, hun thuisland en Europa. Op de setlist van deze vijf Britten staat vooral R&B, jump-blues, boogie-woogie, gospel en wat Southern soul. ‘Live at the SVA’ is het geslaagde debuut van The Achievers, die met hun Amerikaanse vintage muziek probleemloos de dansvloer zullen vullen. Ze openden al voor Dr. Feelgood, Connie Lush en Tommy Castro en traden op tijdens het Gloucester en Wotton Blues Festival. Ze hebben de troeven duidelijk in eigen handen!

Lees meer

 

THE CARNIVALEROS – TALLSOME TALES

10 CD's TE WINNEN

‘Tallsome Tales’ is de titel van het nieuwe album (met, zoals de voorganger ‘Dreams Are Strange’ [2015], een opvallende hoes, met ook nu weer een wolkenpartij als achtergrond) van The Carnivaleros, een Amerikaanse band rond frontman/songwriter Gary Mackender en de andere multi-instrumentalist Karl Hoffmann. Mackender groeide op met verschillende genres van roots muziek. In 1993, na zijn verhuis naar Tucson, Arizona, vervoegde hij The Mollys. In de band verfijnde hij zich als veelzijdig drummer en maakte hij kennis met andere muziek stijlen. Na uitgebreid getourd te hebben met de band en accordeon te hebben leren spelen, verliet hij in 2000 The Mollys. Mackender vond na vijfentwintig jaar zijn vriend en bassist Karl Hoffmann terug, die na zijn Spaans avontuur terug gekeerd was naar Tucson. Samen met Joe Fanning (bas, gitaar, mandolin en ukulele), Les Merrihew (drums) en Björgvin Benediktsson (gitaar, zang) vormen ze de kern van The Carnivaleros.

Lees meer

 

BAD TEMPER JOE – AIN’T WORTH A DAMN

10 CD's TE WINNEN

In het voorbije jaar tourde Bad Temper Joe solo in België. Hij was in november in Café de Loge in Gent, waar zijn show voor een beperkt aantal mensen opgenomen en als ‘Ain’t Worth a Damn’ ingeblikt werd. Op zijn setlist stonden acht eigen composities (uit reeds eerder uitgebrachte albums) en “Spoonful”, een hommage aan Willie Dixon. Joe nam je die avond mee op een reis naar de moerassen en bedauwde weilanden in het Zuiden van de States. Bad Temper Joe is een Duitse “old school” roots artiest, singer-songwriter. Hij speelt gitaar vanaf zijn vijftiende en is qua speelwijze beïnvloed door Bob Dylan, maar ook door B.B. King, Buddy Guy, Muddy en de andere blues “groten”. Zijn artiestennaam moet je niet letterlijk nemen en heeft niets met zijn humeur te maken, maar meer met het feit dat hij niet veel zegt tijdens zijn optredens en altijd een zeer seriuese uitdrukking op zijn gezicht heeft.

Lees meer

 

BETTE SMITH – JETLAGGER

10 CD's TE WINNEN

Soul/R&B zangeres Bette Smith werd geboren en groeide op in Bedford-Stuyvesant, een ruige wijk in het centrum van het NY-se stadsdeel Brooklyn. De wijk behoort tot de Brooklyn Community Boards (3, 8 en 16). De wijk was berucht o.w.v. haar bende activiteiten. Bette’s oudere broer Junior beschermde haar tegen dat alles. Jaren geleden beloofde ze haar stervende broer om haar carrière als zangeres niet op te geven. Ze hield haar gelofte door optredens in de One Penn Plaza in NY en op het Boogie Woogie Festival in Brussel. "Ik doe het nu allemaal voor Junior", bevestigt ze op haar website. Met haar debuut studio album ‘Jetlagger’, dat ze opnam met Bronson Tew en producer Jimbo Mathus @ Dial Back Sound in Water Valley, MS, maakt Bette Smith een link met haar muzikale roots. Ze zong als kind met haar vader Gospels in de lokale kerk en luisterde naar Soul muziek, die ze nu nog steeds in Brooklyn hoort op de hoek van Nostrand en Fulton.

Lees meer

 

SHAKEDOWN TIM & THE RHYTHM REVUE - SHAKEDOWN’S TH’OWDOWN

10 CD's TE WINNEN

Zanger/gitarist ‘Shakedown Tim’ bracht een gloednieuw album uit met niemand minder dan de zeventigjarige bluesveteraan James Harman als producer. En volgens het commentaar van deze gelauwerde harmonicavirtuoos was dit album ‘a lot of fun to make’. Tim zelf, oftewel Tim Ielegems, houdt het bescheiden wanneer hij met zijn karakteristieke stem ‘Did The Best I Could’ zingt, een understatement want deze ‘Shakedown’s Th’owdown’ verdient alleen maar superlatieven. Sinds Tim het hoofdstuk met de bluesband ‘Fried Bourbon’ afsloot baande hij voor zichzelf een eigen weg, samen met het ‘Rhythm Revue’ ensemble, waarmee hij een jaar geleden het bejubelde album ‘Hard To Catch’ uitbracht. Dat hij in Amerika enige tijd in het Mississippi drasland rondtrok, en zelfs in een club in Clarksdale optrad, beïnvloedde wellicht zijn muziek, naast de vele vinylplaten die hij in zijn jeugd beluisterde. De talrijke shows samen met ‘Fried Bourbon’, Little Victor, Jo’Buddy - en ook met James Harman en Gene Taylor die op dit album meespelen,- maakten dat de Belgische Tim uit Boom inmiddels vergroeid is met de verschillende bluesgenres, van blues en boogie tot jump en Latijnse ritmes.


11/05 - De Walvis - Keerbergen
10/06 - Noeveren Kermis - Boom
01/07 - Zomerbar Bokaal - Terhagen
16/07 - Missy Sippy - Gent

Lees meer

 

RICHARD KOECHLI & BLUE ROOTS COMPANY - PARCOURS

10 CD's TE WINNEN

Behalve dat de Zwitserse zanger/gitarist zich al een kwart eeuw in het bluesgenre verdiept en intensief rondtoert met zijn ‘Blue Roots Company’ vindt hij ook nog tijd om te producen, workshops te geven en muziekboeken en filmmuziek te schrijven. Daarnaast groef hij zich in in de pioniersmuziek van de Afro-Amerikanen, wat ook zijn gitaarspel beïnvloedde. Zijn slidegitaar techniek leunt aan bij deze van de vooroorlogse gitaarhelden. Niet voor niets dat hij op dit inmiddels achtste album een song speciaal aan Tampa Red, ‘The Unsung King’, opdraagt, slidegitarist die lange tijd in Florida verbleef vooraleer hij naar Chicago verhuisde. De veelzijdige Koechli schreef er trouwens een boek over in de hoop dat deze gitaarvirtuoos niet langer een voetnoot zou blijven in de bluesgeschiedenis. In dit gevarieerd album brengt hij nog andere hommages zoals o.m. aan J.J. Cale in het weemoedige ‘Just Look What You Have Done’. In ‘Blue Collar Worker’, met bluesharp begeleiding, brengt hij hulde aan de dagloners die zwoegden voor het comfort van latere generaties. En het mijmerende ‘Of Em Gliche Grond Schtah’, met een zwoel basritme, komt over als een late dankzegging aan zijn ouders en geboortegrond.

Lees meer